Welcome dear Anil Ingole to celebrate the week of stardom.

This is a week when you will know the affection of our batchmates and we all shall know your life journey, your struggles, your achievements.

Wishing you a happy week, healthy and peaceful life with loving family and company of friends although virtual as of now.

Vishwas

Vishwas,

Thanks…… मनःपूर्वक आभार.. धन्यवाद

अनिल

Anil, welcome to the galaxy. I ran out of time to write about our dear friend Sharad so I wanted to make sure this time I jump ahead. We will always remember you as “Saglyaa Nagpur la paani paajnaraa” veer, and how can we forget your art work as a photo shopper. Met you only twice since leaving the school- both because of Reunion arranged by Ashutosh. Hope you continue to enjoy your time with kids and grandkids. Also looking forward to messages from poets – original as well as copy cats.

Narendra देशपांडे

अनिल

सातासमुद्रापलिकडुन तुझे कौतुक तेही in advance from Narendra. You are lucky & special person Welcome & Enjoy your week ahead

Ashutosh

The reunion taught how friends came with many layers, so we should never judge a book from its cover.

Shyam Akant

Anil is truly star of gp for ever not just week.Wish him best time

Sushil Deshmukh

मी अनिल इंगोले……… ओळखले असाल……१९७३-७५ शाळेतील आठवण आपणास नसेल….मान्य…कारण मी आपणामधे बराच उशीरा संपर्कात आलो.त्यामुळे वर्गमित्र म्हणून अश्या आठवणी बहुतेक कोणाकडे नसेल किंवा माझ्याकडे ही वस्तुस्थिती नाकारता येत नाही.

फक्त काही वगळता… त्यामुळे कसे व्यक्त व्हायचं ह्या विचाराने मी चिंताग्रस्त होतो………. आहे.तरी पण काही शाळेतील प्रसंग माझ्या जीवनात बदल घडवून आणले… परंतू जास्त ओळख नसताना २००० ला संपन्न झालेल्या रौप्यमहोत्सवी सम्मेलन मधे या प्राण्यांला आपल्या कळपात एकरूप करून घेतले. आणि आता या what’s app Group नी आपूलकी निर्माण केली….. आशुतोष… खूप खूप धन्यवाद

अश्या ही परिस्थिती त Star of the week कोणत्या कारणाने हे मी सांगू शकत नाही.माझ्यातील अवगुण कि गुण

तसेच आशुतोष व सर्व प्रिय मित्रांनो मी मातृभाषेतून व्यक्त झालो तर चालेल कां?आणि कोणते प्रसंग माझ्या पूढील वाटचालीस प्रेरणादायी ठरले,ते व्यक्त केले तर चालेल ना? . .थोडा वेळ लागेल माझ्या तब्बेतीमुळे. .. क्षमस्व अनिल

अनिल,

भाषा ही फक्त व्यक्त होण्याचे साधन, भावना महत्वाच्या. ज्या प्रसंगांनी तुला घडवल ते सांगणे खूप चांगले. तेंव्हा मित्रा व्यक्त हो. प्रेम असो वा दुरावा, का विचार करतो आता, व्यक्त हो, स्वस्थ हो, निर्धास्त हो. मनापासून व्यक्त व्हायला मातृभाषाच हवी. आपल्यापैकी बहुतेकांनी मातृभाषेशी संबंध ठेवला आहे .

विश्वास विद्वंस

Vishwas ,

Nice thought’s & perfect encouraging words for Anil

Ashutosh

व्यक्तीमत्व: विस्तीरर्ण भाल प्रदेश , भेदक नजर , निमुळती हनुवटी , सरल नसार्ग्र (नासिका) , धनुष्य रुप अधर, शु….. आवाजाचा वेध घेणारे कर्ण , खळखळणारे निर्मल मन , अन निर्णय घेण्याची क्षमता , द्रुष्टी नाविन्य शोधण्याची ……. सदैव हात जोडून सामोरं ……:अचल , निर्माण , लक्ष

प्रदीप दिवाळे

मित्रवर्य अनिलराव नमस्कार

सर्वप्रथम मन:पुर्वक अभिनंदन या आठवड्याचा मानकरी करिता निवड झाल्याबद्दल.आपण टीम हडस ११ चे शुक्रतारा – सर्वमित्रांच्या वाढदिवशी ख-याअर्थी चांदणे शिंपणारा – जागुन रात्री १२ नंतर न चुकतां शुभेच्छा संदेश पाठवणारा त्रिवार धन्यवाद आजमात्र तु साध्यासरळ , सोज्वळ, पुजेतबसलेल्या दिनेशलादेखील टोपी घातलीस.थकलोरे बाबा मराठी लिहून

2001 get together was joint effort of Hitendra Rajiv Dhananjay & myself to contact maximum classmates within 1 week we could get in touch with maximum & missed few like Dharmanand, valunjkar etc.

You rightly pointed out everyone’s reaction when you came – हा प्राणी कोण ? It was almost same reaction for few more also. It was but natural because of long gap However it was memorable & wonderful evening – your speech was special so also अभिप्राय given by Sangita .

After2001 everyone got busy in their profession & children’s education Here we are again on one platform becoz of Pramod. This time almost all are there but more vacuum is created. Let us reduce the gap .

Your hobby is संपर्क & संवाद साधणे. I find 2nd part missing. Get recharged like Pradeep. Don’t fall into trap of मुकसंवाद . ( not मुखसंवाद ) Be in touch . भाषा is no barrier दोन पंजाबी मित्रांमधील देखील चालेल. I know you have excellent skill of communicating with people then why not friends

I wish you & Sagita cheerful years ahead & blessings to sons

Ashutosh चितळे

अध्याय १ – अनिल इंगोले

शाळा प्रवेश (१९७३)

वडिलांची यवतमाळ वरुन नागपूर ला बदली .. सहाजिकच आमचा शाळा प्रवेशाचा प्रश्न…हडस हायस्कूल ची निवड….जागा शिल्लक नाही.. दुसऱ्या दिवशी पुन्हा संपर्क..एक जागा उपलब्ध…. परंतू उमेदवार दोन..काय करायचे.. आदरणीय कै.पि.आर.जोशी सर मुख्याध्यापक…त्यांची थोडी ओळख…त्यांनी दोघांची ही तोंडी व लेखी परीक्षा घेतली…निकाल माझ्या बाजूने लागला.. आनंद पण मनात भीती..

एका लहानशा शहरातून मोठ्या शहरातील नामांकित शाळेत प्रवेश..मनावर खूप दडपण..कोणी ओळखत नव्हते..नविन प्रवेश घेणारा मी एकटाच.. एक-दोन दिवस कोणाशीही न बोलताच काढले.त्यानंतर आले मा.एकताटे सर आणि जो सुरू केला माझ्या नावाला ओवाळण्यास सुरुवात…कि माझी ओळख सर्वांना झाली.त्यामधे काही जूने विद्यार्थी होते.

हळूहळू प्रथम माझ्या आठवणी प्रमाणे शरद, जयंत, श्रीनिवास, अविनाश,उमेश,अजित यांच्या ओळखी झाल्या. चला थोडा धीर वाढला..तरी वर्गात कुजबुज होतीच याला प्रवेश कसा मिळाला.. कांहीं नी विचारणा सुध्दा केली.. त्यामुळे पुन्हा मनात चलबिचल..पण नंतर सुरळीत चालू झाले. अपवाद मा.श्री एकताटे सर

मी हुशार नव्हतोच पण अगदीच ढ पण नव्हतो.परंतू दडपण मात्र होत.जे दडपण माझ्या वर एकताटे सरांनी निर्माण केले त्यामुळे मी दडपणाखाली १० वर्ग पूर्ण केला. शेवटी मला कळले कि सर माझ्या वर कां …नाराज आहेत..कां राग करतात…तर प्रवेशासाठी दुसरा जो उमेदवार होता तो एकताटे सरांचा होता,ज्याला प्रवेश नाही मिळाला. धन्यवाद

Wondering what to write, Thanks for you opening out. Our relationship started much earlier with friendship between your father n my father. We carried on with your entry in hadas.We never fought,n had a very cordial time during school days.

Frankly, it was all good going in school,and outside our parents meeting ,some of those in my house, though I wouldn’t know much from their interaction. Once I got in LIT n after to mumbai,all these were seized. It was so pleasant to see you in gp n continue with what stopped since hadas days. I’m very much impressed with your artwork,n photo management even at short notice,n has given all colored memories to cherish in future.

Wish you a good health n nice time with excellent family you are in. Once again thanks anil,for your support in keeping this gp colourful

Sushil Deshmukh

अध्याय 2 – अनिल इंगोले

….१० वी पास .. आनंद.. नामांकित शाळेत टिकलो….११ वी मधे अनेकांशी सूर जूळून आले.शाळेच्या स्नेहसम्मेलनात मी कब्बडी खेळलो….माझा हा खेळ बघून.. अनेकांच्या संपर्कात आलो… मी ज्यूनिअर नॅशनल खेळलो होतो.विंचूरकर सरांनी दखल घेतली होती व एका क्लब मधे जात जा म्हणून आग्रह धरला होता…. त्यावेळी मराठा लाॅन्सर मधील अनेकांना ओळखत होतो….. परंतू शाळेचे दडपण मनावर होतेच.. तू मॅट्रिक होऊच शकत नाही,कसा होतो ते मी बघतो. शेवटी ११वी जून्या अंतिम बॅच चा १०० टक्के निकाल लागला… त्यामधे माझा समावेश होता..तेव्हां च निकाल १०० टक्के लागला ना….नापास करण्यासाठी बराच प्रयत्न झाला परंतू यश आले नाही.. मना मधे एक खंत घेऊन शाळेतून बाहेर पडलो… आभार

आशुतोष या सर्व शाळेतील प्रकारामुळे माझ्या मनात एक जिद्द निर्माण झाली होती..कि ढ जरी असलो तरी उच्च शिक्षण घेईल… त्यावेळी जेवढे कळत होते त्याप्रमाणे…

पुढील प्रवास सूरू झाला…कमी मार्क मिळाल्यामुळे मी BArch ची प्रवेश परीक्षा उत्तीर्ण झालो पण प्रवेश मिळाला नाही..मी नंतर B Sc ला प्रवेश घेतला..नंतर शासकीय तंत्रनिकेतन ला Diploma ला प्रवेश घेतला…१९८० ला Diploma झालो.घरची परिस्थिती व कौटुंबिक जबाबदारी ची जाण व भान ठेवून मला नाईलाजाने नौकरी स्विकारावी लागली. महाराष्ट्र पाणीपुरवठा व जलनि:सारण मंडळ, नागपूर ला कनिष्ठ अभियंता म्हणून १९८० ला रूजू झालो.

१९८०-१९८५ पर्यंत विविध पाणीपुरवठा योजनांची कामे पूर्ण केली.१९८५ ला दोनाचे चार हात झाले लग्न पदविकाधारक असूनही मुलगी मिळाली याचा जास्त आनंद झाला….. पण शाळेतील आघात मनावर होताच…. आणि नौकरी करून शिक्षण घ्यावयाचे असेल ठरवून १९८६ ला पहिल्या मुलाचा प्रणिल चा जन्म झाल्यानंतर B.E.(Part time) ला प्रवेश घेतला.नौकरी सांभाळून रात्री ला काॅलेज करून १९९० ला BE पदवी प्राप्त केली… आणि १९९० ला च दुसरा मुलाचा पियूष चा जन्म… पदवी अंतिम वर्षाचा प्रोजेक्ट व हा प्रोजेक्ट दोन्ही एकाच वेळी पूर्ण करण्यात यश मिळाले.

अध्याय 3 – अनिल इंगोले

सम्मेलन-२००१

शाळा सोडून २५ वर्ष…तो पर्यंत काही ठराविक शाळेतील मित्रांच्या भेटी होत होत्या..संजय, अविनाश, धनंजय, मिलिंद,सगदेव, जयंत,प्रदिप….आणि अचानक एक दिवस संदेश प्राप्त झाला…. आशुतोष चा कि १९७५ च्या आपल्या बॅच चे सम्मेलन आहे… हितेंद्र, नरेंद्र ,राजीव, धनंजय यांच्या पुढाकाराने.. ..तू ये….. खूप खूप आनंद झाला…२५ वर्षांनंतर आपले शाळेतील सहकारी मित्र भेटत आहे…मी आवर्जून उपस्थित राहिलो.अनेकांनी नाव सांगितल्यानंतर व प्रवेश निश्चित झाल्यावर ओळखले… कि हा प्राणी आपल्या सोबत होता

वर्गात होतो म्हणून मी सर्वांचा वर्ग- मित्र होतो….अशी कोणतीही आठवण/प्रसंग नव्हते… परंतू सर्वांशी भेट व चर्चा झाल्या नंतर असे वाटले कि यांच्याशी बराच घनिष्ठ संबंध होते…पण नंतर झाले…. आभार व धन्यवाद आयोजक मित्रांचे आणि हो…तिथे प्रामुख्याने दोन गुरुजनांचे दर्शन झाले… एका नी घडविले तर दुसर्यानी आधार दिला होता…… आदरणीय एकताटे सर व सोनी सर

आदरणीय एकताटे सरानां बघितले व शाळेतील सर्व प्रसंग आठवले… त्यांच्या अपेक्षा पेक्षा किंचित पुढे गेलो होतो…. शेवटी मला त्यांचे आभार व्यक्त करण्याची संधी मिळाली… सर आपल्या आशिर्वाद व तिनं बोटांच्या प्रसादानी मी अभियंता झालो व आज नागपूर करांना पाणी पाजत आहे….. अनेकांनी अर्थ वेगळा काढला होता…पण खरंच नागपूर पाणी पुरवठा योजनांची महत्वाची बहुतांश कामे माझ्या देखरेखीखाली पूर्ण झालेली होती व खामला/जयताळा भागात भिषण पाणी टंचाई मधे पाणी उपलब्ध झाले होते..तो आनंद वेगळाच होता.. ही एक मोठी उपलब्धी माझ्या प्रवासातील

अविस्मरणीय घटना

माझ्या साठी….सांगणे मला आवश्यक वाटते…..आपले सम्मेलन संपन्न झाले…व काही दिवसांनी मी लक्ष्मी नगर झोन कार्यालयात गेलो… प्रवेश दाराजवळ वयोवृद्ध व्यक्ती समोर आले…मी आदरानी मान खाली करून नमस्कार केला व पूढे निघालो…. तेवढ्यात आवाज आला…शुक….शुक….मी मागे वळून बघितले…तर ते वयोवृद्ध मला बोलावित होते. मी त्यांच्या जवळ गेलो………. तू इंगोले कां….हडस ला होता ना…. तूझ्या वर खूप अन्याय झाला…आता काय करतो……मी निशब्द झालो…पुन्हा आदराने नमस्कार केला व न बोलताच निघून गेलो……….ते वयोवृद्ध कोणी नसून आदरणीय एकताटे सर होते……बस मला मोठे यश मिळाल्याचे आनंद झाला….धन्य झालो…. ते घडले फक्त सम्मेलनामुळे…….. धन्यवाद

अनिल, तू लिहिलेले अध्याय वाचून खूप छान वाटले. तुझ्यावर झालेल्या अन्यायाबद्दल वाचून माहितीत खूप भर पडली. असे झाले असल्याचे वाईट ही वाटले. अध्याय ३ मध्ये त्याची कबुली तुला मिळाली याचेही अप्रूप वाटले. (झालेल्या हेटाळणी बद्दल जयेंद्र मोटाघरेची अशीच आठवण आहे.)

माझ्या आठवणीत दहावीत असताना तू, संजय माणकीकर, दीपक कुलकर्णी, खामगावकर आणि अभ्यंकर असे बाहेरील शाळेतील विद्यार्थी आले. त्या दोन वर्षात यातील सर्वांशी नीट मैत्री होऊ शकली नाही त्यामुळे अधिक परिचय व्हायचा राहून गेला.

मला आठवते की तू आमच्या रोजच्या क्रिकेट मध्ये एकदा खेळायला आला होतास. त्यावेळी मोठा runup घेऊन वेगाने गोलंदाजी करणारे आमच्यात कुणी नव्हते. तुझी तशी गोलंदाजी अजून आठवत आहे. (अजित ओक देखील तसे करायचा. आणि बाऊंसर्स टाकायचा). प्रमोद सहस्त्रबुद्धे

वर्ग १० व ११वीतील अनिल ईंगोले व प्रदीप राणे बरोबर चांगल्या प्रकारे मैत्री जमली होती. राणे सोबत शेजारच्या बाकावरची म्हणून तर अनिल सोबत समदु:खी म्हणून मैत्री. समदु:खी अशासाठी की एकदम लहान गावातून मोठ्या शहरातील नामवंत शाळेत प्रवेश व काय होईल/कसे होईल ही धाकधूक. त्यामुळे सुरुवातीच्या काही दिवसात अनिल बरोबर सूर जुळले ते अगदी अभ्यासापलिकडच्या अडचणी/काळज्या शेयर करण्यापर्यंत टप्पे सहज पार पडले.

त्याची कबड्डी व क्रिकेट मधील निपुणता वादातीत होतीच, पण त्याने एवढे आघात व अपमान सहन केले हे तेव्हा त्याच्या कडे पाहून वाटत नसे. आता त्याची धग अध्याय वाचून जास्त जाणवते. म्हणतात ना की in every risk there is an opportunity. आलेल्या परिस्थिती तून योग्य संधी शोधून अथक परिश्रमाने यश मिळवलेस त्या बद्दल अभिनंदन.

पुढील आयुष्यात निरामय प्रगती साठी समस्त ईंगोले परिवाराला शुभेच्छा.

संजय माणकीकर

Dear Anil

Amazing skills of Marathi writing you have. When I read I could picturize event marvelous presentation apart from your skills of photo art Dot at 00.00.10 hrs your BD wishes come first with good frame and later others…..Hats off Ashu to unfold hidden talent those who have !!!!

Wishing Anil happy healthy and long life with your beloved family. Pl pen out about more your experiences/stories will love to read Shrikant Sagdeo

सर्वप्रथम अनिलचे ह्या आठवड्याचा मानकरी झाल्याबद्दल हार्दिक अभिनंदन..

मला जो अनिल कळला तो एक शांत, प्रेमळ, मनमिळावू, जिद्दी पण अतिशय नम्र असा मित्र. दहावीला जेंव्हा तो यवतमाळ येथून आपल्या शाळेत बदलून आला तेंव्हा साहजिकच त्याच्या मनावर दडपण होते. आपल्या वर्गातील बहुतेक मुले पाचवीपासून एकत्र/एकाच शाळेत शिकलेले असल्यामुळे आपली एकमेकांशी बऱ्यापैकी मैत्री होती. त्यामुळे साहजिकच नवीन आलेल्या अनिलला सुरुवातीला मित्र जमाविण्यास थोडे जड गेले. परंतु काही दिवसांनी आमच्या सारख्या काही मुलांशी त्याची मैत्री हळुहळु वाढत गेली, जी आजपण कायम आहे.

त्याच्या मनमिळावू व निगर्वी स्वभावामुळे तसेच त्याच्या खेळातील (विशेषतः कबड्डी व क्रिकेट मधील ) नैपुण्यामुळे ही मैत्री घट्ट होत गेली. कबड्डी खेळात प्रतीपक्षाच्या गोटात जावून, मोक्याच्या क्षणी, हमखास ३-४ गड्यांना बाद करून येणारा अनिल आजही स्मरणात आहे.

शालेय शिक्षणानंतर त्याने Govt. Politechnic नागपूर येथे Civil Engg. ला एडमिशन घेतली. कालांतराने मी सुध्दा Mechanical Engg. ला त्याच कॉलेजला एडमिशन घेतली. त्यामुळे आमच्या भेटी अधून मधून होत असत. लग्नानंतर त्याने part-time कॉलेज जॉईन करून जिद्दीने B.E. सुध्दा पूर्ण केले.

मला असे वाटते की अनिलने स्वतःचा परिचय करून देतांना एका गोष्टीचा उल्लेख टाळला. ती गोष्ट म्हणजे जे लोक त्याला लाजरा – बुजरा समजत होते त्याच अनिल ने त्याच्या ऑफिस मधील कर्मचाऱ्यांच्या युनियन चे समर्थपणे नेतृत्व केले व त्याच्या अनेक सहकाऱ्यांना न्याय मिळवून दिला. निवृत्ती नंतर आजही तो हे कार्य निःस्वार्थ पणें करीत आहे..Great

अनिल व त्याच्या कुटुंबीयांना पुढील आयुष्य सुखी, समाधानी व निरामय लाभो, हीच सदिच्छा..

अविनाश दाणी

अध्याय 4 – अनिल इंगोले

शाळेत घडलेल्या घटना झाले गेले विसरुन गेलो…… नौकरी, अभियंता संघटना व परिवार या मधे व्यस्त राहिलो.अनेक पाणी पुरवठा योजनांची महत्वाची कामे केलीत… वरिष्ठ कार्यालयात कार्यरत राहिलो…. कामामुळे व संघटनात्मक कामामुळे थोडे नाव ,लौकीक प्राप्त झाले… सामाजिक बांधिलकी नी अनेकांना प्रामुख्याने त्यांच्या शिक्षणासाठी मदत केली..आपली पुस्तके व आर्थिक मदत देऊन….व याच व्यस्ततेमधे २००३ ला VNIT , Nagpur मधे M.Tech( Env) ला प्रवेश घेतला… वयाच्या ४५ व्या वर्षी….मोठा मुलगा B.E.1st year ला व मी M.Tech 1st year ला…२००५ ला M.Tech पूर्ण केले….दिक्षांत समारंभात वयस्कर विद्यार्थी म्हणून उल्लेख व कौतुक झाले…..आणि वडिलांची इच्छा पूर्ण केली…गरिबी व कौटुंबिक जबाबदारीमुळे त्यांचे शिक्षण पूर्ण करता आले नव्हते…..शिक्षणाची जी खंत होती ……ती पूर्ण झाली….नौकरी, संघटना व परिवार सांभाळून शिक्षण पूर्ण केल्याचे समाधान झाले….हे सर्व करताना घरच्यांची प्रामुख्याने धर्मपत्नी सौ.संगिता ची खूप मदत झाली…यामधे पूर्ण श्रेय पत्नी चे आहे…

२००५ ते २०१६ पर्यंत मी बाहेर-बाहेर च नौकरी निमित्त राहिलो….३१/१०/२०१६ ला उपअभियंता पदावरून गोंदिया वरुन सेवानिवृत्त झालो…. एकूण ३६ वर्षांची नौकरी व नौकरी करून शि‌क्षण पूर्ण केले. सेवानिवृत्ती नंतरही सेवानिवृत्त कर्मचारी अधिकारी संघटनेचे काम करीत आहे….अनेकांचे प्रश्न, समस्या शासन दरबारी मांडून सोडविल्या ….सोडविण्यात येत आहे..

सध्या मी आणि नातू या नात्यामध्ये वेगळ्याच विश्वाचा आनंद घेत आहे…… धन्यवाद

अध्याय पूर्णसुटले तुम्ही अनिल इंगोले

प्रथम सर्वांचे खूप खूप मन:पूर्वक आभार व धन्यवाद मला मनसोक्तपणे व्यक्त होऊ दिले…..रान मोकळे झाले… त्याप्रमाणे मी अध्यायात व्यक्त झालो…. निश्चितच या पेक्षा खूप मोठे भरिव यश आपण प्राप्त केलेले आहे…तरी आपण मला मौलिक सूचना/प्रतिक्रिया व्यक्त केल्या….काही नी प्रत्यक्ष भेट घेतली….तर काहींनी

दूरध्वनी व्दारे संपर्क करुन संवाद साधला….. धन्य झालो….. तुमच्या सारखा परिवार मिळाला… माझ्या सारख्या ला तुम्ही सर्वांनी समजाऊन घेतले….. त्याबद्दल आपणा सर्वांचे मनःपूर्वक आभार व धन्यवाद…..

आपल्या परिवारातील एक…..माझी व त्याची एक रास………नाव अ पासून……जन्म तारीख सारखी..२८/१०/१९५८….लग्न तारीख जवळपास सारखीच …..दोन दिवसांचा फरक….. शाळेत एकत्र कब्बडी खेळलो……… अजूनही दूरध्वनी व्दारे संपर्कात………असा एकमेव असलेला… तुमच्या सर्वांच्या परवानगी ने आज पुढील Star of the week म्हणून घोषित करतो…

I would like to suggest Ajit Oke as Star of the week for the next week. Thanks Anil

Anil

Breaking the rule of this group to wish you Happy Birthday. You are another year older, another year wiser, but same as always! Very particular in wishing us all on our birthdays without a single miss or any delay. Your artistic pictures cheers us early morning and make our day memorable.

You are true spirit of our group. Three cheers! Vishwas 28/10/2023

Anil Gangadharrao ingole अनिल गंगाधर राव इंगोले 27/06/2021

Welcome dear Anil Ingole to celebrate the week of stardom.

This is a week when you will know the affection of our batchmates and we all shall know your life journey, your struggles, your achievements.

Wishing you a happy week, healthy and peaceful life with loving family and company of friends although virtual as of now.

Vishwas

Vishwas,

Thanks…… मनःपूर्वक आभार.. धन्यवाद

अनिल

Anil, welcome to the galaxy. I ran out of time to write about our dear friend Sharad so I wanted to make sure this time I jump ahead. We will always remember you as “Saglyaa Nagpur la paani paajnaraa” veer, and how can we forget your art work as a photo shopper. Met you only twice since leaving the school- both because of Reunion arranged by Ashutosh. Hope you continue to enjoy your time with kids and grandkids. Also looking forward to messages from poets – original as well as copy cats.

Narendra देशपांडे

अनिल

सातासमुद्रापलिकडुन तुझे कौतुक तेही in advance from Narendra. You are lucky & special person Welcome & Enjoy your week ahead

Ashutosh

The reunion taught how friends came with many layers, so we should never judge a book from its cover.

Shyam Akant

Anil is truly star of gp for ever not just week.Wish him best time

Sushil Deshmukh

मी अनिल इंगोले……… ओळखले असाल……१९७३-७५ शाळेतील आठवण आपणास नसेल….मान्य…कारण मी आपणामधे बराच उशीरा संपर्कात आलो.त्यामुळे वर्गमित्र म्हणून अश्या आठवणी बहुतेक कोणाकडे नसेल किंवा माझ्याकडे ही वस्तुस्थिती नाकारता येत नाही.

फक्त काही वगळता… त्यामुळे कसे व्यक्त व्हायचं ह्या विचाराने मी चिंताग्रस्त होतो………. आहे.तरी पण काही शाळेतील प्रसंग माझ्या जीवनात बदल घडवून आणले… परंतू जास्त ओळख नसताना २००० ला संपन्न झालेल्या रौप्यमहोत्सवी सम्मेलन मधे या प्राण्यांला आपल्या कळपात एकरूप करून घेतले. आणि आता या what’s app Group नी आपूलकी निर्माण केली….. आशुतोष… खूप खूप धन्यवाद

अश्या ही परिस्थिती त Star of the week कोणत्या कारणाने हे मी सांगू शकत नाही.माझ्यातील अवगुण कि गुण

तसेच आशुतोष व सर्व प्रिय मित्रांनो मी मातृभाषेतून व्यक्त झालो तर चालेल कां?आणि कोणते प्रसंग माझ्या पूढील वाटचालीस प्रेरणादायी ठरले,ते व्यक्त केले तर चालेल ना? . .थोडा वेळ लागेल माझ्या तब्बेतीमुळे. .. क्षमस्व अनिल

अनिल,

भाषा ही फक्त व्यक्त होण्याचे साधन, भावना महत्वाच्या. ज्या प्रसंगांनी तुला घडवल ते सांगणे खूप चांगले. तेंव्हा मित्रा व्यक्त हो. प्रेम असो वा दुरावा, का विचार करतो आता, व्यक्त हो, स्वस्थ हो, निर्धास्त हो. मनापासून व्यक्त व्हायला मातृभाषाच हवी. आपल्यापैकी बहुतेकांनी मातृभाषेशी संबंध ठेवला आहे .

विश्वास विद्वंस

Vishwas ,

Nice thought’s & perfect encouraging words for Anil

Ashutosh

व्यक्तीमत्व: विस्तीरर्ण भाल प्रदेश , भेदक नजर , निमुळती हनुवटी , सरल नसार्ग्र (नासिका) , धनुष्य रुप अधर, शु….. आवाजाचा वेध घेणारे कर्ण , खळखळणारे निर्मल मन , अन निर्णय घेण्याची क्षमता , द्रुष्टी नाविन्य शोधण्याची ……. सदैव हात जोडून सामोरं ……:अचल , निर्माण , लक्ष

प्रदीप दिवाळे

मित्रवर्य अनिलराव नमस्कार

सर्वप्रथम मन:पुर्वक अभिनंदन या आठवड्याचा मानकरी करिता निवड झाल्याबद्दल.आपण टीम हडस ११ चे शुक्रतारा – सर्वमित्रांच्या वाढदिवशी ख-याअर्थी चांदणे शिंपणारा – जागुन रात्री १२ नंतर न चुकतां शुभेच्छा संदेश पाठवणारा त्रिवार धन्यवाद आजमात्र तु साध्यासरळ , सोज्वळ, पुजेतबसलेल्या दिनेशलादेखील टोपी घातलीस.थकलोरे बाबा मराठी लिहून

2001 get together was joint effort of Hitendra Rajiv Dhananjay & myself to contact maximum classmates within 1 week we could get in touch with maximum & missed few like Dharmanand, valunjkar etc.

You rightly pointed out everyone’s reaction when you came – हा प्राणी कोण ? It was almost same reaction for few more also. It was but natural because of long gap However it was memorable & wonderful evening – your speech was special so also अभिप्राय given by Sangita .

After2001 everyone got busy in their profession & children’s education Here we are again on one platform becoz of Pramod. This time almost all are there but more vacuum is created. Let us reduce the gap .

Your hobby is संपर्क & संवाद साधणे. I find 2nd part missing. Get recharged like Pradeep. Don’t fall into trap of मुकसंवाद . ( not मुखसंवाद ) Be in touch . भाषा is no barrier दोन पंजाबी मित्रांमधील देखील चालेल. I know you have excellent skill of communicating with people then why not friends

I wish you & Sagita cheerful years ahead & blessings to sons

Ashutosh चितळे

अध्याय १ – अनिल इंगोले

शाळा प्रवेश (१९७३)

वडिलांची यवतमाळ वरुन नागपूर ला बदली .. सहाजिकच आमचा शाळा प्रवेशाचा प्रश्न…हडस हायस्कूल ची निवड….जागा शिल्लक नाही.. दुसऱ्या दिवशी पुन्हा संपर्क..एक जागा उपलब्ध…. परंतू उमेदवार दोन..काय करायचे.. आदरणीय कै.पि.आर.जोशी सर मुख्याध्यापक…त्यांची थोडी ओळख…त्यांनी दोघांची ही तोंडी व लेखी परीक्षा घेतली…निकाल माझ्या बाजूने लागला.. आनंद पण मनात भीती..

एका लहानशा शहरातून मोठ्या शहरातील नामांकित शाळेत प्रवेश..मनावर खूप दडपण..कोणी ओळखत नव्हते..नविन प्रवेश घेणारा मी एकटाच.. एक-दोन दिवस कोणाशीही न बोलताच काढले.त्यानंतर आले मा.एकताटे सर आणि जो सुरू केला माझ्या नावाला ओवाळण्यास सुरुवात…कि माझी ओळख सर्वांना झाली.त्यामधे काही जूने विद्यार्थी होते.

हळूहळू प्रथम माझ्या आठवणी प्रमाणे शरद, जयंत, श्रीनिवास, अविनाश,उमेश,अजित यांच्या ओळखी झाल्या. चला थोडा धीर वाढला..तरी वर्गात कुजबुज होतीच याला प्रवेश कसा मिळाला.. कांहीं नी विचारणा सुध्दा केली.. त्यामुळे पुन्हा मनात चलबिचल..पण नंतर सुरळीत चालू झाले. अपवाद मा.श्री एकताटे सर

मी हुशार नव्हतोच पण अगदीच ढ पण नव्हतो.परंतू दडपण मात्र होत.जे दडपण माझ्या वर एकताटे सरांनी निर्माण केले त्यामुळे मी दडपणाखाली १० वर्ग पूर्ण केला. शेवटी मला कळले कि सर माझ्या वर कां …नाराज आहेत..कां राग करतात…तर प्रवेशासाठी दुसरा जो उमेदवार होता तो एकताटे सरांचा होता,ज्याला प्रवेश नाही मिळाला. धन्यवाद

Wondering what to write, Thanks for you opening out. Our relationship started much earlier with friendship between your father n my father. We carried on with your entry in hadas.We never fought,n had a very cordial time during school days.

Frankly, it was all good going in school,and outside our parents meeting ,some of those in my house, though I wouldn’t know much from their interaction. Once I got in LIT n after to mumbai,all these were seized. It was so pleasant to see you in gp n continue with what stopped since hadas days. I’m very much impressed with your artwork,n photo management even at short notice,n has given all colored memories to cherish in future.

Wish you a good health n nice time with excellent family you are in. Once again thanks anil,for your support in keeping this gp colourful

Sushil Deshmukh

अध्याय 2 – अनिल इंगोले

….१० वी पास .. आनंद.. नामांकित शाळेत टिकलो….११ वी मधे अनेकांशी सूर जूळून आले.शाळेच्या स्नेहसम्मेलनात मी कब्बडी खेळलो….माझा हा खेळ बघून.. अनेकांच्या संपर्कात आलो… मी ज्यूनिअर नॅशनल खेळलो होतो.विंचूरकर सरांनी दखल घेतली होती व एका क्लब मधे जात जा म्हणून आग्रह धरला होता…. त्यावेळी मराठा लाॅन्सर मधील अनेकांना ओळखत होतो….. परंतू शाळेचे दडपण मनावर होतेच.. तू मॅट्रिक होऊच शकत नाही,कसा होतो ते मी बघतो. शेवटी ११वी जून्या अंतिम बॅच चा १०० टक्के निकाल लागला… त्यामधे माझा समावेश होता..तेव्हां च निकाल १०० टक्के लागला ना….नापास करण्यासाठी बराच प्रयत्न झाला परंतू यश आले नाही.. मना मधे एक खंत घेऊन शाळेतून बाहेर पडलो… आभार

आशुतोष या सर्व शाळेतील प्रकारामुळे माझ्या मनात एक जिद्द निर्माण झाली होती..कि ढ जरी असलो तरी उच्च शिक्षण घेईल… त्यावेळी जेवढे कळत होते त्याप्रमाणे…

पुढील प्रवास सूरू झाला…कमी मार्क मिळाल्यामुळे मी BArch ची प्रवेश परीक्षा उत्तीर्ण झालो पण प्रवेश मिळाला नाही..मी नंतर B Sc ला प्रवेश घेतला..नंतर शासकीय तंत्रनिकेतन ला Diploma ला प्रवेश घेतला…१९८० ला Diploma झालो.घरची परिस्थिती व कौटुंबिक जबाबदारी ची जाण व भान ठेवून मला नाईलाजाने नौकरी स्विकारावी लागली. महाराष्ट्र पाणीपुरवठा व जलनि:सारण मंडळ, नागपूर ला कनिष्ठ अभियंता म्हणून १९८० ला रूजू झालो.

१९८०-१९८५ पर्यंत विविध पाणीपुरवठा योजनांची कामे पूर्ण केली.१९८५ ला दोनाचे चार हात झाले लग्न पदविकाधारक असूनही मुलगी मिळाली याचा जास्त आनंद झाला….. पण शाळेतील आघात मनावर होताच…. आणि नौकरी करून शिक्षण घ्यावयाचे असेल ठरवून १९८६ ला पहिल्या मुलाचा प्रणिल चा जन्म झाल्यानंतर B.E.(Part time) ला प्रवेश घेतला.नौकरी सांभाळून रात्री ला काॅलेज करून १९९० ला BE पदवी प्राप्त केली… आणि १९९० ला च दुसरा मुलाचा पियूष चा जन्म… पदवी अंतिम वर्षाचा प्रोजेक्ट व हा प्रोजेक्ट दोन्ही एकाच वेळी पूर्ण करण्यात यश मिळाले.

अध्याय 3 – अनिल इंगोले

सम्मेलन-२००१

शाळा सोडून २५ वर्ष…तो पर्यंत काही ठराविक शाळेतील मित्रांच्या भेटी होत होत्या..संजय, अविनाश, धनंजय, मिलिंद,सगदेव, जयंत,प्रदिप….आणि अचानक एक दिवस संदेश प्राप्त झाला…. आशुतोष चा कि १९७५ च्या आपल्या बॅच चे सम्मेलन आहे… हितेंद्र, नरेंद्र ,राजीव, धनंजय यांच्या पुढाकाराने.. ..तू ये….. खूप खूप आनंद झाला…२५ वर्षांनंतर आपले शाळेतील सहकारी मित्र भेटत आहे…मी आवर्जून उपस्थित राहिलो.अनेकांनी नाव सांगितल्यानंतर व प्रवेश निश्चित झाल्यावर ओळखले… कि हा प्राणी आपल्या सोबत होता

वर्गात होतो म्हणून मी सर्वांचा वर्ग- मित्र होतो….अशी कोणतीही आठवण/प्रसंग नव्हते… परंतू सर्वांशी भेट व चर्चा झाल्या नंतर असे वाटले कि यांच्याशी बराच घनिष्ठ संबंध होते…पण नंतर झाले…. आभार व धन्यवाद आयोजक मित्रांचे आणि हो…तिथे प्रामुख्याने दोन गुरुजनांचे दर्शन झाले… एका नी घडविले तर दुसर्यानी आधार दिला होता…… आदरणीय एकताटे सर व सोनी सर

आदरणीय एकताटे सरानां बघितले व शाळेतील सर्व प्रसंग आठवले… त्यांच्या अपेक्षा पेक्षा किंचित पुढे गेलो होतो…. शेवटी मला त्यांचे आभार व्यक्त करण्याची संधी मिळाली… सर आपल्या आशिर्वाद व तिनं बोटांच्या प्रसादानी मी अभियंता झालो व आज नागपूर करांना पाणी पाजत आहे….. अनेकांनी अर्थ वेगळा काढला होता…पण खरंच नागपूर पाणी पुरवठा योजनांची महत्वाची बहुतांश कामे माझ्या देखरेखीखाली पूर्ण झालेली होती व खामला/जयताळा भागात भिषण पाणी टंचाई मधे पाणी उपलब्ध झाले होते..तो आनंद वेगळाच होता.. ही एक मोठी उपलब्धी माझ्या प्रवासातील

अविस्मरणीय घटना

माझ्या साठी….सांगणे मला आवश्यक वाटते…..आपले सम्मेलन संपन्न झाले…व काही दिवसांनी मी लक्ष्मी नगर झोन कार्यालयात गेलो… प्रवेश दाराजवळ वयोवृद्ध व्यक्ती समोर आले…मी आदरानी मान खाली करून नमस्कार केला व पूढे निघालो…. तेवढ्यात आवाज आला…शुक….शुक….मी मागे वळून बघितले…तर ते वयोवृद्ध मला बोलावित होते. मी त्यांच्या जवळ गेलो………. तू इंगोले कां….हडस ला होता ना…. तूझ्या वर खूप अन्याय झाला…आता काय करतो……मी निशब्द झालो…पुन्हा आदराने नमस्कार केला व न बोलताच निघून गेलो……….ते वयोवृद्ध कोणी नसून आदरणीय एकताटे सर होते……बस मला मोठे यश मिळाल्याचे आनंद झाला….धन्य झालो…. ते घडले फक्त सम्मेलनामुळे…….. धन्यवाद

अनिल, तू लिहिलेले अध्याय वाचून खूप छान वाटले. तुझ्यावर झालेल्या अन्यायाबद्दल वाचून माहितीत खूप भर पडली. असे झाले असल्याचे वाईट ही वाटले. अध्याय ३ मध्ये त्याची कबुली तुला मिळाली याचेही अप्रूप वाटले. (झालेल्या हेटाळणी बद्दल जयेंद्र मोटाघरेची अशीच आठवण आहे.)

माझ्या आठवणीत दहावीत असताना तू, संजय माणकीकर, दीपक कुलकर्णी, खामगावकर आणि अभ्यंकर असे बाहेरील शाळेतील विद्यार्थी आले. त्या दोन वर्षात यातील सर्वांशी नीट मैत्री होऊ शकली नाही त्यामुळे अधिक परिचय व्हायचा राहून गेला.

मला आठवते की तू आमच्या रोजच्या क्रिकेट मध्ये एकदा खेळायला आला होतास. त्यावेळी मोठा runup घेऊन वेगाने गोलंदाजी करणारे आमच्यात कुणी नव्हते. तुझी तशी गोलंदाजी अजून आठवत आहे. (अजित ओक देखील तसे करायचा. आणि बाऊंसर्स टाकायचा). प्रमोद सहस्त्रबुद्धे

वर्ग १० व ११वीतील अनिल ईंगोले व प्रदीप राणे बरोबर चांगल्या प्रकारे मैत्री जमली होती. राणे सोबत शेजारच्या बाकावरची म्हणून तर अनिल सोबत समदु:खी म्हणून मैत्री. समदु:खी अशासाठी की एकदम लहान गावातून मोठ्या शहरातील नामवंत शाळेत प्रवेश व काय होईल/कसे होईल ही धाकधूक. त्यामुळे सुरुवातीच्या काही दिवसात अनिल बरोबर सूर जुळले ते अगदी अभ्यासापलिकडच्या अडचणी/काळज्या शेयर करण्यापर्यंत टप्पे सहज पार पडले.

त्याची कबड्डी व क्रिकेट मधील निपुणता वादातीत होतीच, पण त्याने एवढे आघात व अपमान सहन केले हे तेव्हा त्याच्या कडे पाहून वाटत नसे. आता त्याची धग अध्याय वाचून जास्त जाणवते. म्हणतात ना की in every risk there is an opportunity. आलेल्या परिस्थिती तून योग्य संधी शोधून अथक परिश्रमाने यश मिळवलेस त्या बद्दल अभिनंदन.

पुढील आयुष्यात निरामय प्रगती साठी समस्त ईंगोले परिवाराला शुभेच्छा.

संजय माणकीकर

Dear Anil

Amazing skills of Marathi writing you have. When I read I could picturize event marvelous presentation apart from your skills of photo art Dot at 00.00.10 hrs your BD wishes come first with good frame and later others…..Hats off Ashu to unfold hidden talent those who have !!!!

Wishing Anil happy healthy and long life with your beloved family. Pl pen out about more your experiences/stories will love to read Shrikant Sagdeo

सर्वप्रथम अनिलचे ह्या आठवड्याचा मानकरी झाल्याबद्दल हार्दिक अभिनंदन..

मला जो अनिल कळला तो एक शांत, प्रेमळ, मनमिळावू, जिद्दी पण अतिशय नम्र असा मित्र. दहावीला जेंव्हा तो यवतमाळ येथून आपल्या शाळेत बदलून आला तेंव्हा साहजिकच त्याच्या मनावर दडपण होते. आपल्या वर्गातील बहुतेक मुले पाचवीपासून एकत्र/एकाच शाळेत शिकलेले असल्यामुळे आपली एकमेकांशी बऱ्यापैकी मैत्री होती. त्यामुळे साहजिकच नवीन आलेल्या अनिलला सुरुवातीला मित्र जमाविण्यास थोडे जड गेले. परंतु काही दिवसांनी आमच्या सारख्या काही मुलांशी त्याची मैत्री हळुहळु वाढत गेली, जी आजपण कायम आहे.

त्याच्या मनमिळावू व निगर्वी स्वभावामुळे तसेच त्याच्या खेळातील (विशेषतः कबड्डी व क्रिकेट मधील ) नैपुण्यामुळे ही मैत्री घट्ट होत गेली. कबड्डी खेळात प्रतीपक्षाच्या गोटात जावून, मोक्याच्या क्षणी, हमखास ३-४ गड्यांना बाद करून येणारा अनिल आजही स्मरणात आहे.

शालेय शिक्षणानंतर त्याने Govt. Politechnic नागपूर येथे Civil Engg. ला एडमिशन घेतली. कालांतराने मी सुध्दा Mechanical Engg. ला त्याच कॉलेजला एडमिशन घेतली. त्यामुळे आमच्या भेटी अधून मधून होत असत. लग्नानंतर त्याने part-time कॉलेज जॉईन करून जिद्दीने B.E. सुध्दा पूर्ण केले.

मला असे वाटते की अनिलने स्वतःचा परिचय करून देतांना एका गोष्टीचा उल्लेख टाळला. ती गोष्ट म्हणजे जे लोक त्याला लाजरा – बुजरा समजत होते त्याच अनिल ने त्याच्या ऑफिस मधील कर्मचाऱ्यांच्या युनियन चे समर्थपणे नेतृत्व केले व त्याच्या अनेक सहकाऱ्यांना न्याय मिळवून दिला. निवृत्ती नंतर आजही तो हे कार्य निःस्वार्थ पणें करीत आहे..Great

अनिल व त्याच्या कुटुंबीयांना पुढील आयुष्य सुखी, समाधानी व निरामय लाभो, हीच सदिच्छा..

अविनाश दाणी

अध्याय 4 – अनिल इंगोले

शाळेत घडलेल्या घटना झाले गेले विसरुन गेलो…… नौकरी, अभियंता संघटना व परिवार या मधे व्यस्त राहिलो.अनेक पाणी पुरवठा योजनांची महत्वाची कामे केलीत… वरिष्ठ कार्यालयात कार्यरत राहिलो…. कामामुळे व संघटनात्मक कामामुळे थोडे नाव ,लौकीक प्राप्त झाले… सामाजिक बांधिलकी नी अनेकांना प्रामुख्याने त्यांच्या शिक्षणासाठी मदत केली..आपली पुस्तके व आर्थिक मदत देऊन….व याच व्यस्ततेमधे २००३ ला VNIT , Nagpur मधे M.Tech( Env) ला प्रवेश घेतला… वयाच्या ४५ व्या वर्षी….मोठा मुलगा B.E.1st year ला व मी M.Tech 1st year ला…२००५ ला M.Tech पूर्ण केले….दिक्षांत समारंभात वयस्कर विद्यार्थी म्हणून उल्लेख व कौतुक झाले…..आणि वडिलांची इच्छा पूर्ण केली…गरिबी व कौटुंबिक जबाबदारीमुळे त्यांचे शिक्षण पूर्ण करता आले नव्हते…..शिक्षणाची जी खंत होती ……ती पूर्ण झाली….नौकरी, संघटना व परिवार सांभाळून शिक्षण पूर्ण केल्याचे समाधान झाले….हे सर्व करताना घरच्यांची प्रामुख्याने धर्मपत्नी सौ.संगिता ची खूप मदत झाली…यामधे पूर्ण श्रेय पत्नी चे आहे…

२००५ ते २०१६ पर्यंत मी बाहेर-बाहेर च नौकरी निमित्त राहिलो….३१/१०/२०१६ ला उपअभियंता पदावरून गोंदिया वरुन सेवानिवृत्त झालो…. एकूण ३६ वर्षांची नौकरी व नौकरी करून शि‌क्षण पूर्ण केले. सेवानिवृत्ती नंतरही सेवानिवृत्त कर्मचारी अधिकारी संघटनेचे काम करीत आहे….अनेकांचे प्रश्न, समस्या शासन दरबारी मांडून सोडविल्या ….सोडविण्यात येत आहे..

सध्या मी आणि नातू या नात्यामध्ये वेगळ्याच विश्वाचा आनंद घेत आहे…… धन्यवाद

अध्याय पूर्णसुटले तुम्ही अनिल इंगोले

प्रथम सर्वांचे खूप खूप मन:पूर्वक आभार व धन्यवाद मला मनसोक्तपणे व्यक्त होऊ दिले…..रान मोकळे झाले… त्याप्रमाणे मी अध्यायात व्यक्त झालो…. निश्चितच या पेक्षा खूप मोठे भरिव यश आपण प्राप्त केलेले आहे…तरी आपण मला मौलिक सूचना/प्रतिक्रिया व्यक्त केल्या….काही नी प्रत्यक्ष भेट घेतली….तर काहींनी

दूरध्वनी व्दारे संपर्क करुन संवाद साधला….. धन्य झालो….. तुमच्या सारखा परिवार मिळाला… माझ्या सारख्या ला तुम्ही सर्वांनी समजाऊन घेतले….. त्याबद्दल आपणा सर्वांचे मनःपूर्वक आभार व धन्यवाद…..

आपल्या परिवारातील एक…..माझी व त्याची एक रास………नाव अ पासून……जन्म तारीख सारखी..२८/१०/१९५८….लग्न तारीख जवळपास सारखीच …..दोन दिवसांचा फरक….. शाळेत एकत्र कब्बडी खेळलो……… अजूनही दूरध्वनी व्दारे संपर्कात………असा एकमेव असलेला… तुमच्या सर्वांच्या परवानगी ने आज पुढील Star of the week म्हणून घोषित करतो…

I would like to suggest Ajit Oke as Star of the week for the next week. Thanks Anil

Anil

Breaking the rule of this group to wish you Happy Birthday. You are another year older, another year wiser, but same as always! Very particular in wishing us all on our birthdays without a single miss or any delay. Your artistic pictures cheers us early morning and make our day memorable.

You are true spirit of our group. Three cheers! Vishwas 28/10/2023

आशुतोष माझ्या प्रथम रडार वर आला ते एक उत्तम खेळाडू म्हणून. खो खो, कबड्डी खेळताना त्याची चपळता नजरेत भरण्या सारखी होती. यथावकाश ओळखीचे रूपांतर मैत्रीत झाले. मला आठवते, शाळेत असताना मी, दिनेश, धण्या त्याच्याकडे धंतोलीच्या घरी क्रिकेट खेळायला जात असू. त्यावेळी आजच्यापेक्षा चितळेवाडा खूप मोठा होता. मागे प्रशस्त अंगण होते. तिथे आमचा धुमाकूळ चालत असे. त्याच्याकडे एकसे एक मोठे मोठे कुत्रे होते. त्यातल्या त्यात एका काळया श्र्वानाशी माझे जरा बरे सुत जमले होते. माझ्या हाफ प्यांट चा फडलेल्या तुकड्याची चव त्याला जरा आवडली असावी.

आशुतोष च्या जवळीकित एक गोष्ट मला प्रकर्षाने जाणवली ती म्हणजे विनयशीलता. ऑल इंडिया रिपोर्टर सारख्या एका प्रतिथयश संस्थापनेचा तो एक भविष्यकालीन भागीदार होता. पालकांची सांपत्तिक स्थिती ही कुणाच्या हातात नसते. श्रेयावर हक्क तर मुळीच नसतो पण इतरांवर रोब झाडायला पुरेशी असते. जरा दर्पात असता तर अगदीच अस्वाभाविक वाटले नसते पण याच्या वागण्या बोलण्यात कुठेच याचा लवलेश सुद्धा नव्हता. सहज सर्वामध्ये “पानी तेरा रंग कैसा” प्रमाणे मिळून मिसळून होता. आणि आजही तो तसाच आहे. समाजाकडून आलेली सुबत्ता एक ऋण म्हणून समाजाला मदत रूपाने परत करण्यात कधीच मागे पुढे न पाहणारा. असेसुद्धा लोक मला भेटले आहेत जे आशुतोष नी केलेल्या मदतीचा उल्लेख करतात जी की तो करून केव्हाच विसरलेला असतो.

कुठल्याही कार्यात स्वखुशीने पुढाकार घेणारा. सन २००० वर्षी आपल्या ११वी ची टीम एकत्र करणे, एकत्रीकरण घडऊन आणणे, तसेच व्हॉट्सअँप ग्रुप बनवणे ही सगळी कामं त्याचीच.

१९८० नंतर नोकरी निमित्त मी नागपूर सोडले. मध्यप्रदेश, छत्तीसगढ, गुजरात अन्नासाठी दाही दिशा भ्रमंती सुरू होती. आशू पण आपल्या वडिलोपार्जित व्यवसायात मुरत होता. यथावकाश विवाह झाले संसार वाढला. आठवणींवर विस्मरणाची हलकी हलकी पुट चढत गेली. सन २००० मध्ये मी एक वर्षासाठी पुनः नागपूरला होतो तेव्हा मात्र पुन्हा जुन्या मैत्रीला जे नवे रंग चढले, ते एका वर्षातच मी पुनः नागपूर सोडले तरीही अजूनही टिकून आहेत. नंतरसुद्धा मी जिथे जिथे नोकरी निमित्त भटकलो सगळीकडे त्याने हजरी लावली. अगदी मागल्या वर्षी जयपूरला येऊन गेला. आपला ६० व्या वाढदिवसाला आग्रहाने घरी बोलावून उभयतांनी मला व मेघाला पण सत्यनारायणाच्या पूजेत बरोबरीने बसवून सहभागी करून घेतले. असे निर्व्याज आपुलकीची मैत्री टिकावनारा मित्र विरळा. या यशस्वी प्रवासात त्याला साथ देणारी त्याची सहचरी म्हणजे सौ. सुचेता. पूर्वाश्रमीची कु. सुचेता भालेराव. १९७५ टीम ची मेंबर. आपल्या ट्वीन ऑफ दि वीक ची बरोबरीची मानकरी..

सौ. सुचेता चितळे पूर्वाश्रमीचे कु. सुचेता भालेराव माझ्या प्रथम स्मरणात आहे ती sharp फीचर्स असलेली बोलक्या डोळ्यांची चुणचुणीत मुलगी. हडस हाई स्कूल मध्ये ५ व्या वर्गात. मैत्री करावी अशी. मी ४थ्या वर्गापर्यंत सेवासदन प्रायमरी शाळेत होतो. तिथे आम्ही सर्व मुलं मुली एकत्रच शिकायचो, भांडायचे, खेळायचो. हडस हाय स्कूल पण को एड च होतं पण जरा निराळीच प्रथा होती. प्रायमरी स्कूल नी खेळीमेळीचे शिक्षण दिले, तर हडस नी मुलं मुलींना, कोरोना रोग्यासारखा एकमेकांपासून दूर राहण्याचे संस्कार दिले. त्यामुळे एकमेकाकडे बघायलाच मज्जाव तर बोलणं फार दूरची गोष्ट होती. मैत्री वगैरे तर विचारतीत च जमा.

५वी ते ११ वी चा प्रवासात तिची अभयास्यातली चिकाटी, खेळातला उत्साह, शालीन पण तडफदार स्वभाव या सर्व गोष्टी तिच्या गुणामध्ये भर टाकत गेल्या. ७ वर्ष एका वर्गात राहूनही अनोळख्या प्रमाणे राहिल्यावर तिचा समोरासमोर सामना झाला तो पेंढरकर सरांच्या घरी ट्यूषण क्लास मध्ये. मी, आशुतोष, दिनेश, शांतनू आणि सुचेता भुमितीची प्रमेय, भौतिशास्त्रातील गणितं, रसायशास्त्रातील समीकरण, त्रिकोन्मितीतील कठीण उदाहरणं झपाटल्यासारखे सोडवत होतो. नवीन नवीन कठीण गणितं शोधून काढायची आणि सरांचा आणि सर्वांचा डोक्याचा भुसा करायचा. पण हे सुद्धा सगळे व्यवहार सरांमर्फतच. दोन वकील कसे मिलॉर्ड मीलॉर्ड करत जज कडे तोंड करून एकमेकांना आपले आपले विचार व्यक्त करतात तसं.

खरी ओळख झाली जेव्हा ११ वी पास झाल्यावर पेंढारकर सराकडे पेढे द्यायला गेलो तेंव्हा सर स्वतः मला व दिनेशला सुचेता कडे घेऊन गेले. आम्ही एकमेकांना परिक्षेतल्या यशावर शुभेच्छा दिल्या. ही सुचेता आजवर पाहिलेल्या सुचेता पेक्षा किती वेगळी होती. अगत्याने बोलणारी. मोकळेपणाने वागणारी. येत जा रे केव्हाही म्हणाली. १९७५ ते १९८० आम्ही किती वेळा घरी गेलो, किती गप्पा केल्या याची यादी आता वाचत नाही. मी दिनेश आशुतोष सुचेता यांचा सुचेतचया घरी अड्डा असे. ताई म्हणजे स्मिता, सुचेताची मोठी बहीण पण कधी कधी गप्पामध्ये सहभागी व्हायची.

१९८० नंतर मी नोकरी निमित्त इंदोर ला स्थानांतरित झालो. व्यस्त राहिलो. भेटी गाठी कमी झाल्या. ऊठसूठ गप्पा मारायला तेव्हा मोबाईल फोन नव्हते. वर्षांहून वर्ष जात राहिले. सुचेता आणि आशुतोष स्नेहबंधनात विवाहबद्ध झाले. मध्यंतरात माझेही लग्न झाले. मुलं झाले. सांसारिक जबाबदाऱ्या वाढत गेल्या. मनात नसूनही संपर्क क्षीण होत गेले.

दुसरा माईल स्टोन आला सन २००० मध्ये. नोकरी निमित्त मी नागपूरला (बुटीबोरी) आलो आणि जुनी विस्मृतीची जळमत सगळी उडून गेली. नागपूरला आलो कळल्यावर सुचेता नी आवर्जून भेट घेतली. मधली गेलेली पोकळी नव्यानं भरून निघाली. आता सगळे फॅमिली वाले. वैयक्तिक मैत्री आता कौटुंबिक मैत्रीत रूपांतरित झाली. नागपूरला गेलंकी अद्वैत माधवी (मुलगा सून) तन्वी तानाया सर्वांबरोबर ओळखी झाल्या. एकच वर्षात नव्या नोकरीमुळे आम्ही पुन्हा गुजरातला गेलो. पण मी, मेघा, आशुतोष सुचेता याचे बंध अतामात्र इतके घट्ट विणल्या गेले ते नंतर कधीच सैल पडले नाहीत. जेव्हा जेव्हा पुनः नागपूरला गेलो सुचेता आशू कडेच उतरलो. ती पण आमच्या घरी हौसेने येत गेली. हक्काने माहेरपण भोगून गेली. सहलीवर पण गेलो. दिल्लीला स्नेहा सिद्धेश (मुलगी जावई) यांच्या पण भेटी झाल्या.

सुचेता च्या आवडत्या छंदा बद्दल सांगायचे तर तिला हस्तकला, चित्रकला, बागवानी, पाककला, गाणे ऐकणे आणि गुणगुणने असे नानाविध प्रकारचे आणि तत्सम. तिच्या घरचा बहरलेला बगीचा, घरात ठेवलेले निरनिराळे शो पीसेस तिच्या आवडीची साक्ष देतात.

आपल्या सर्वामध्ये सर्वप्रथम आजी बनण्याचा बहुमान तिच्याच नावावर अंकित आहे. असो. लिखाण खूप लांबले. आपल्या जीवनात एक वेगळे स्थान बनवणाऱ्या व्यक्तींबद्दल बोलणं हा विषयच असा की कितीही लीहले तरी समाधान होत नाही. पुन्हा एकदा सुचेता आणि आशुतोष दोघांना खूप खूप शुभेच्छा. सुचेता आणि आशुतोष यांना एकमेकांबद्दल वाटणाऱ्या भावना मी आणि मेघानी या प्रसंगी गीतबद्ध करण्याचा एक प्रयोग केला आहे तेवढं कामं करून आपले पाल्हाळ आटोपते घेतो.

हितेन्द्र खुपच छान लिहीलस, पण तरी बरचस लिहायच राहुन गेल अस तुला वाटत असेल. नरेन्द्र नी एक उदाहरण दिलेल आहेच असो, मीही एक दोन दिवसात लिहेन. अभी ना जाओ हे माझ्याकडे अलेक्सा च झोपायला जाण्याआधीच routine. आता त्या गाण्यांवर आशुतोष सुचेताचा हक्क मान्य. Group DP is quite creative, I have a very special liking for this particular group DP. विश्वास

Hitendra, superb!! I will do my bit tomorrow but in the meantime I would respectfully point out one omission in the hobbies listed in the first photo- “khane” for Ashutosh aani “khilawane” for Sucheta. नरेंद्र

मुझे है ये आशा देती है दिलासा

आयेंगी बहारें जाएंगी खिजा

जिनकें इरादे और उमंगें है जवा

हसी खुषी की तुषार फैलाने यहा

जब सुचेता – अशुतोष सितारे जहा

पुस्तके आणि चांगली माणसं लगेच कळत नाही त्यांना वाचावंच लागत शाम आकांत

विश्वास, उजव्या कोपऱ्यात वर तुझे वडील पण दिसताहेत डीपी मध्ये हितेंद्र

आपल्या बॅचमधल हे बहुधा एकमेव लग्न माझ्या वडिलांनी लावल .. हेच यशस्वी संसाराच रहस्य.. इती आशु

विश्वास

इतकं टिकाऊ लग्नं लावताना पाहून बाकीच्यांनी बहुतेक रिस्क घेतलीच नसावी हितेंद्र

चुकच झाली त्यांची . Thank God Sucheta is not in group

Don’t forward this message to her else त्यांना परत याव लागेल आशुतोष

Dear Ashu and Sucheta,

A lovely couple always caring for friends and trying to add new buds to their friendship plant. Both are very cordial and generous, l remember when ashu gifted a huge number of tea mugs to the tea tapariwala at laxminagar square where he would enjoy alubonda and tea with his friends. We wish them a healthy and peaceful life ahead. Sanjay & Sangita Girdhar

With Ashutosh at Tadoba resorts- Sanjay

मित्रा तुझ्या मैत्रीच्या नशेत..एवढा प्रभावी झालो कि शब्द ही निशब्द झाले..!

बस एवढीच् कामना कि असेच बहरत राहो…

भावनांना समजून घेणारा ह्या विठ्ठल-रुखमाई ला शतशः हा प्रणाम व शुभेच्छा… सदिच्छा…. अनिल इंगोले

Star of the week cha aaj week end.Dukkhad ghatne mule काही मनोगत व्यक्त करायचे लांबणीवर पडले .आशु व sucheta baddal काही बोलायचे राहिले असेल असे वाटत nahi तरीही बोलावे तितके थोडेच aahe.(ही खोटी स्तुती sumne nahit)याच कारणास्तव mi सहज माझ्या पत्नीला extemporaneous काही bol असे सांगितले, te रेकॉर्डिंग post karit aahe. मिलिंद सोमण

मित्रांनो, माझ्यामते ह्या आठवड्याचे स्टार म्हणुन आशुतोष व सौ. सुचेताची झालेली निवड अगदी योग्य आहे. खरे तर माझी व आशुतोषची ओळख/आठवण म्हणजे त्याचे खो खो मधील नैपुण्य. विलक्षण चपळाईने व चातुर्याने सलग ९ मिनिटे मैदान लढविणाऱ्या आशुतोष ची प्रतिमा अजूनही मनात घट्ट रुजलेली आहे.

पण त्याची खरी ओळख झाली ती सन २००१ च्या आपल्या बॅचच्या एकत्रीकरणा नंतर. ह्या उपक्रमासाठी त्याने घेतलेल्या पुढाकारामुळे व प्रयत्नांमुळे त्याचे खूप कौतुक वाटले. ह्या कार्यक्रमानंतर झालेल्या आमच्या भेटींमध्ये मला प्रकर्षाने जाणवली ती म्हणजे त्याची विनयशीलता व माणसे जोडून ती टिकवण्याची हातोटी. किंबहुना हेच त्याच्या व्यावसायिक यशाचे प्रमुख कारण असावे असे मला वाटते. आपला हा ग्रुप स्थापन करणे, त्यातील प्रत्येक मित्राशी संपर्क साधुन जोडणे, त्यास बोलतं करणे, वेळप्रसंगी त्याचे कौतुक करणे इ. गुणांमुळे तो लोकप्रिय न झाला तरच नवल..

आशुतोषच्या ह्या यशस्वी प्रवासात त्याला सौ. सुचेताची भक्कम साथ आहे. तिला बागकाम, हस्तकला, नक्षीकाम इ.ची आवड असल्याची साक्ष त्यांच्याकडील सदैव फुललेला बगीचा व ‘Clay Clan’ मधील सुंदर नक्षीकाम केलेल्या वस्तु आहेत.. आशुतोष व सौ. सुचेता तुम्हाला अनेक हार्दिक शुभेच्छा तसेच तुम्हाला व तुमच्या कुटुंबियांना आनंदी व निरामय जीवन लाभो हीच ईश्वचरणी प्रार्थना… अविनाश दाणी

I fully agree what Avinash has said Ashutosh is calalyst in formation of group, bringing all batchmate in one platform supported by Raju. So humble, kind to every one ,helping nature, synergitic /philanthropy work for society, generosity is admirable V r refreshing our school memories due to Ashutosh

Sincere blessing and wishes to Ashutosh and Sucheta for their long healthy ,jolly life

Looking at your mesmerizing post feel good Light chat by Sushya .melody song from Raju ,Milind and expert comments from Vishwas make mood refreshing

Keep the same tempo moving…… Shrikant Sagdeo

Congrats to Ashu and Sucheta for being rightly selected as stars of this week,and thanks to Hitendra for that. All our friends have already shared almost all that they know,experiences etc,so I will not have much addition to that. I didn’t have much interaction with Ashu since we parted after 11th,till the formation of this gp except a few meets, one being a dinner with beer at wadi initiated n hosted by ashu joined by Rajiv parkhi n dhanya.I had an opportunity on few occassions to witness ashu n Sucheta playing kho kho matches on ramdaspeth ground. All friends have given a complete sober impression of ashu,so would like to share his naughty ones.He was generally calm ,quiet in class but all this above table.Being sitting next to him,I think in 8th n 9 th ,witnessed his under the table activities like chimte kadhne,gudgulya karne throughout.I hv rememberances of some good time spent with him during navegaon trip.Rest all is said well by muley sir,datala taar,kanala katrya, . Although,very less time spent since 1975 till this gp formation,share an excellent chemistry n total openness.Like our friends shared,I too heard of ashu’s ever readiness to help needy people. Khana, khilane ka shaukin,experienced on his previous birthday at his home.He is an encyclopedia of foods,which place famous for what.Great going ashu.Since ,11th ,I must have seen Sucheta for the first time on ashu’s previous birthday.During school days my observation about her was a studious,sports person ,always ready with homework.In those days topo technology (copying from work of studious ones) was not developed or known, otherwise all would hv been Q ing up to her to copy.Now,when I saw her was an entrepreneur,with hobbies like gardening,high qlty artwork etc.I wish ashu should tell us how he managed to convince or pataoed Sucheta despite very conservative atm n surrounding we had,which kabootar he used etc. Great fun n going with you both ashu and Sucheta.God blessed you with a nice family,keep going on ,our best wishes will always be with you. Sushil Deshmukh

आपल्या ११वी च्या वर्गासाठी मी तसा उशिराच सामिल झालो व एकमेकांना ओळखू लागेपर्यंत परिक्षा पण संपली. तथापि त्या दीड पावणेदोन वर्षात ज्या काही संस्मरणीय गोष्टी व आठवणी आहेत त्या मुख्यत्वेकरून आशुतोष, कुमार घाटे व दिनेश ह्यांच्या बद्दलच्या आहेत. पैकी दिनेश/कुमार बद्दल नंतर कधीतरी.

अकरावी च्या वर्षी मी आशुतोष च्या घरासमोर च माझ्या आत्याच्या घरी रहात होतो. काही दिवसांनी थोडी बोलण्यापर्यंत ओळख वाढली. मग शाळेत एकत्र जाऊ लागलो. पुष्कळदा त्याचा लहान भाऊ (सुमंत) पण सोबत असे. तो ह्याला आवर्जून “दादू” अशीच हाक मारत असे. आशुतोष ची डाव्या हाताने कपाळावर आलेले केस वारंवार नीट करण्याची सवय नंतर पण भेटींमध्ये कायम असल्याचे बघून बरेच वाटले.

आशुतोष लक्षात राहिला तो मदतीला केव्हाही तत्परतेने येणारा म्हणून. ११वी च्या परिक्षेच्या ५/६ दिवस आधी मी गालगुंड व खूप तापाने आजारी झालो. तेव्हा काँग्रेस नगर मधील डॉ. ऊषा थत्ते ह्यांची ट्रीटमेंट घेतली तर झटकन बरे होता येईल हे त्यानेच सुचवले. त्यामुळे मी त्या वर्षी परिक्षा देऊ शकलो. ११ वी साठी बहुतेक शंकर नगर ची सरस्वती हायस्कूल हे सेंटर होते. तेव्हा सायकल ने जाण्यायेण्याचे श्रम होऊ नयेत म्हणून तो मला त्याच्या सोबत कारने घेऊन जात होता. भरीस भर त्यातच एक दिवस मी परिक्षेचे तिकीट विसरून गेलो होतो. तेव्हा गाडी च्या ड्रायव्हर ला परिस्थिती चे महत्व समजावून सांगून तो थांबला नाही तर आम्ही परत येईपर्यंत तो काळजी ने बाहेरच थांबून राहिला होता. ११वी नंतर आपल्या वाटा अनेक दिशेने गेल्या. त्या परत एकत्र जोडण्याचे अवघड काम आपल्या पैकी काही जणांनी सहजपणे पेलले. जरी मला तेव्हा यायला जमले नव्हते तरी एकमेकांची ख्यालीखुशाली कळून छान वाटले होते.

२००७ मधे रिलायन्स मध्ये नोकरीत असताना मला नागपूर येथे पोस्ट करण्यात आले. जरी हा निर्णय अंमलात आला नाही, तरी त्या वेळी सुचेता व आशुतोष बर्याच वर्षांनी (शाळा सोडल्यावर पहिल्यांदा) समक्ष भेटले. तेव्हाच धनंजय परांडेची भेट झाली. त्या वेळचे काही फोटो पण आहेत.

मागील वर्षी , just before lockdown, आम्ही ५/६ जण गोल्फ क्लब ला भेटून धमाल केली. त्या निमित्ताने आशुतोष घरी पण आला, तथापि एकटाच. सुचेता सोबत असती तर छान च झाले असते. We look forward to receive the lovely couple at our place once this terrible pandemic is behind all of us. हार्दिक शुभेच्छा सुचेता व आशुतोष संजय माणकीकर , पुणे

Sanjay Mankikar You had mentioned दादु while writing during my star week . It has its own story. दादु हे sticker माझ्या मानगुटीवर डकवून त्याला प्रसिद्ध करण्याचे काम अविनाश व चारू मुजुमदारने केले होते. I leave it to them to tell the story part Ashutosh

Aashu,

There are many noteworthy aspects of Ashu. As a sportsman, kind hearted person, true fooddy, encyclopedia of food joints in all cities, epic traveller, witty and loving friend +++. (Sorry, पुणेकर ह्या पेक्षा जास्ती स्तुती करत नाहीत)

What I am most impressed is his initiative and persistence to keep our flock together and smiling. It is appropriate to discuss this on Pamya’s birthday as it was his initiative forming this group. (अर्थात त्याच्या ह्या ग्रुप बद्दल च्या कल्पना / शिस्त अमलात येऊ शकल्या नाहीत. बहुतेक त्याची अवस्था आता वाया गेलेल्या पोरांच्या बापा सारखी झाली आहे).

Almost everyone had forgotten our common connection, also even after invited in the group many are keeping (social ?) distance and few even parted citing some trivial reason. With this kind of bonding, I must admire the herculean task to keep this group active. If it is leadership skill, it is never taught in any school. Hats off Ashutosh for keeping us together.

This group is a chance for all of us to refine and reinvent old bondings. Opportunity to forget bad memories, clear the misunderstandings, forget past mistakes and throw off the burden that complicates. Thanks Pamya and Ashu for giving us this opportunity. I am little more happy today and you are the reason for the same. मैं अगर खुश हूं तो कुछ एहसान तुम्हारा है ! आत्ता येवढ पुरे Other aspects sometime later Vishwas

हडसच्या group वर हितेन्द्रनी आशुतोषच व माझ नाव Twin stars of the week म्हणून suggest केलं होत. तुम्ही सगळ्यांनी भरभरून लिहिल.पण मी हितेन्द्रला सांगितलं होत की तू फक्त आशुतोषचच नाव suggest कर.ह्याच मुख्य कारण तर सगळ्यांनाच माहिती आहे.आपण शाळेत असतांना मुल मुली एकमेकांशी बोलतही नव्हते त्यामुळे माझ्याबद्दल काही माहिती किंवा आठवणी असायचा संबंधच नव्हता.खर तर आशुतोषबद्दल एक नवरा म्हणून नाही तर एक चांगला मित्र म्हणून लिहायला मला पण आवडेल.

तो एक अतिशय हळवा व निर्मळ मनाचा आहे.माणस जोडण्याची त्याची हातोटी अगदी वाखाणण्यासारखी आहे.एखाद्या अनोळखी व्यक्तिला पण तो थोड्या वेळातच आपलस करतो.काही लोकांचा पुस्तकसंग्रह असतो तसा ह्याचा माणसांचा संग्रह खूप मोठा आहे.विचार करतांना एक गोष्ट प्रकर्षानी जाणवते ती म्हणजे तो कुठलेही छक्केपंजे न ठेवता अगदी मनापासून लोकांना मदत करतो तेही irrespective caste creed & religion तुम्हाला वाटेल की ही नव-याच गुणगान करते आहे पण मी पण गेली चाळीस वर्ष त्याच्याबरोबर आहे तेव्हा काही गोष्टी शेअर करायची मला आज संधी मिळाली.

तो अनेकांना अडी अडचणीच्या काळात आर्थिक मदत करतो हे कित्येकदा घरी आम्हाला माहितही नसत.वाईट ह्या गोष्टीच अजिबातच नाही पण मी त्याला म्हणते की तू जर हे मुलांना सांगितल तर ते पण तुझ अनुकरण करतील न! त्याला लोकांना जेऊ खाऊ घालायची खूप हौस.दरवर्षी माझ्याकडून भाजीच लोणच करून घेतो व आपल्या प्रियजनांना वाटप करतो व संपल्यावर रिफिलपण आहे हं असही आवर्जून सांगतो.माझ्या सासुबाई मला नेहमी म्हणतात तो ढीग सांगेल पण तू कशाला करते?म्हटल अहो त्याला आनंद मिळतो नं तेवढाच माझा हातभार लागतो.

सुशीलनी विचारल की तुमच कस जमल?ह्या प्रश्नाच उत्तर आम्हालाच अजून सापडल नाही.कदाचित उपरवाल्याची तशी ईच्छा असेल.पण हे घडवून आणण्यात माझे सासरे म्हणजे दादा चितळे ह्यांचा मोठा सहभाग होता.

आशुतोषला त्यांच्याकडूनच बाळकडू मिळाल आहे.कोणाबद्दल एकदम मत बनवायच नाही.नाण्याला दोन बाजू असतात तर आधी दुसरी बाजूपण समजून घ्या अस ते नेहमीच सांगायचे.त्यामुळे तसाच विचार करायची मला पण सवय लागली.आजपर्यंत नातिचरामि च आचरण केलं त्यामुळे आमचा संसार उत्तम सुरू आहे.

मला एक गोष्ट सांगायची आहे ती म्हणजे कुठल्याही चांगल्या नात्याचा गाभा म्हणजे विश्वास असतो.सहवासानी माणूस उलगडत जातो.कोणतही नात मग ते नवरा बायकोच असो किंवा मैत्रीच त्यात कधीही Ego येता कामा नये.चूक झाली तर ती मोकळेपणानी कबूल करता आली पाहिजे व समोरच्या व्यक्तिलापण मोठेपणानी माफ करता आल पाहिजे.ह्यासाठी मोठ मन लागत व ते आपल्या सगळ्यांकडे आहे अस मला वाटत.तर आता माझ पुराण आटोपत घेते.

हितेन्द्र,संजय-संगीता गिरधर अविनाश,शाम,श्रीकांत, सुशील ,अनिल, विश्वास ,नरेन्द्र ,संजय माणकीकर तुम्ही सगळ्यांनी आमच जे भरभरून कौतुक केल त्याबद्दल मी सगळ्यांचे मनापासून आभार मानते.खर तर ह्या कौतुकाचा धनी एकमेव आशुतोषच आहे.माझ म्हणजे घोड्याबरोबर नाल्याची यात्रा तद्वतच आहे.मला त्याच्या प्रत्येक कार्यात जितका हातभार लावता येतो तेवढा लावायचा माझा प्रामाणिक प्रयत्न असतो.मी प्रत्यक्ष जरी तुम्हा सगळ्यांना भेटू शकले नाही तरी आशुतोषकडून तुमची ख्याली खुशाली कळतच होती.आता हे कोरोनाच संकट गेल्यावर आपण जमेल तेवढ्या मित्रांनी आमच्याकडे भेटुया. सुचेता चितळे nee भालेराव

Ashu, now it’s your turn to reciprocate Hitendra

Hitendra Stand by for …… in your language

She is executive member of National party, I am only party worker at Panchayat level

Ashutosh

Sucheta, Both your posts today are masterpieces of your knack of expressing your mind and command on words. मंडळ आभारी आहे !! विश्वास विद्वंस

Sucheta, True humbleness /unpretentious you both Shrikant Sagdeo

सुचेता, Great to see your Nibandh lekhan skills are in tact. नरेंद्र देशपांडे Detroit

मित्रांनो म्हणतात ना आधा हकीम खतरे जान अशीच माझी अवस्था आहे. हितेंद्रसारख ना सुरेख गद्य लिहता येत ना दिनेशसारख थोडक्यात पद्य तरीपण तुम्हा सर्वांचे आभार मानण्यापेक्षा तुमच्या प्रेमाची परतफेड करण्याचा हा प्रयत्न.

सर्वप्रथम तुम्हा सर्वांचेच (A to Z ) मनापासून धन्यवाद

तुम्ही मला जी स्तुतीपर विशेषण जोडलीत त्याच्याशी मी पूर्णपणे सहमत नाही कारण whatever little I do is what I owe to the society where I am spending my day to day life – it is drop in the ocean Moreover there are so many people around contributing financially & physically in adverse conditions so why should I not do it when God has given me enough to share असो –

गोरी बायको पाहिजे- सुस्वभावी – हुशार etc अशी जाहिरात न देताच मला हिरा सापडला in form of Sucheta – She is my best friend first then बायको. माझ्या जीवनाला वळण लावण्यात तिचा मोलाचा वाटा आहे .

मला सर्वप्रथम जाणवले ते अदृश्य मित्रांचे प्रेम (those not appearing in group) but having their presence by reading messages instantly -fastest finger first Sunil Khamgaonkar. It speaks about their involvement with all of us.

Vishwas they certainly are not वाया गेलेली पोर, मला वाटत आपण बिघडलेले बाप आहोत कि काय I look at this weekly star … series as a forum to share nostalgic memories of classmates Everyone should post whatever is their in their पोतडी even if there is only one for that matter.

मनमिळाऊ Hitendra , गुलाबभाऊ संजय, कधीही न चुकतां वाढदिवसाच्या शुभेच्छा देणारा अनिल, Dusterking Avinash, our captain/ boss Ramanujam (Pamya) बहुश्रूत नरेंद्र, संजय दादु, Invisible Dhananjay, Fastest F F – Sunil, गुगलबाबा विश्वास, Shrikant (Nigerian म्हणु का? बालगंधर्व राजीव – यमनकिंग, Jungle king Milind, कविवर्य दिनेश, मुरलीधर शाम, लांबपल्याची चोट मारणारा Tilya, धक्का नको लागायला फेम अजित, Industrialist Charu Muzumdar, संघदक्ष मोहन तोरसेकर + everyone not mentioned ( sorry not to name them. Last but not least Vibrant Sushya…..तुम्हा सर्वांनी व्यक्त केलेले प्रेम व भावनांची परतफेड शब्दात कटिबद्ध करणे मला जरा कठिणच जात आहे .१९७५ ते आजपर्यंत लाभलेला जिव्हाळा असाच टिकुन राहो ही देवापुढे प्रार्थना. (मी जरी नास्तिक असलो तरी ) लिहिण्यासारख बरेच आहे but I need to stick up to my reputation of not scoring more than 60% marks + पुढेजाऊन groupमधे मला तुम्हाला छळायचे आहेच या विचारानी आटपत घेतो .

* नास्तिक .. I strongly believe in following things

• There is some power which basically governs us-God Jesus Allah whatever u may say
• Nothing is in our hands – everything is destined
• Whatever happens it happens for the good only

पुन:श्च सर्वांचे आभारज्यांचे आभार खर तर मी सुरवातीलाच मानायला हवे होते ते शेवट गोड करी रे या विचारानी करतो . धन्य ते मातापिता ज्यांनी सुचेताला जन्म दिला . (नरेंद्र) आमच्या गाठी इथेच बांधल्या गेल्या आणि तिच्यामुळेच माझे जीवन सुकर झाले

आशुतोष

AHSUTOSH

Lost in vortex of mundane routine, I was quite off the stream.

Thanks, Ashutosh! To navigate me to the bank of HHS:XI-75 team.

Honest, transparent, caring and sharing, affluent yet grounded.

Selfless Service and humility make your personality all rounded. . . . . . . . . . . . . . . . . . .

(Many more emotions and experiences-but no words to define- Bear with me, close your eyes and interpret the dotted line.)

For the batch at large; specially our GOLDEN QUADRILATERAL.

You are like the center of gravity-both metaphorically and literal.

Explorer of places and different food joints, you are a fantastic host.

For your health, happiness, and ageless heartiness- I raise this toast.

SUCHETA

Whenever the going is tough, morale is low, and the tide is difficult to ride-

You are just a call away, standing by me- like a Friend, Philosopher and Guide.

More conversed, more I discovered always about the multitude of your facets.

A-artistic, B-balanced, C-courteous, D-disciplined…Z-zealous: thus, go alphabets.

Engrossed in multiple things, how all those hobbies, still you could nurture?

And spare time too for the youngers, to make them imbibe, our great culture?

The pair of words ‘satisfied successful’ is another oxymoron- I always thought-

You proved me wrong, when I talked to you, with different insights you brought!

ASHUTOSH – SUCHETA and FAMILY (शार्दुलविक्रीडित)

सौख्ये उत्तम, आशुतोष!पुढती, लाभो, सुचेता-सवी!।

राहो देवकृपा तुम्हावर सदा अद्वैत नी माधवी।।

आशिर्वाद तुम्हा-सदा यश मिळो- स्नेहाच सिद्धेश व।

संस्कारी तनवी तशीच तनया! दोघी यशस्वी भव।।

दिनेश भृशुंडी

Wow a loaded and eventful evening? At first, I was trying to decode the post by Dinesh and while I was just halfway through (कसमसे.. it is not covered in google education system) there came two heavy posts from Ashutosh.

Normally Ashutosh is writing simple posts easy for my level, but today he too… being star of the week he is excused anyway. Meanwhile, I am stuck up with the meaning of google baba, even google can’t help me, but I promise will continue with my efforts.

Meanwhile before I miss let me pass on a special compliment to Sucheta “she is an accomplished mother-in-law”. I am only messenger so don’t ask me any query. Ashutosh and Sucheta there are many things to write.. will take another chance someday. As of now, wishing you a happy and eventful life. May you be always surrounded in the company of lovely/ loving family and friends. May you celebrate your every dream and every accomplishment. Vishwas

आठवणीं भरपूर, त्यांचा पूर सर्वदूर

देऊन साजरे रूप, आशुतोष तुझी अभिव्यक्ती, छान खरचंच खूप दिनेश भृशुंडी

Great people always express in modest way live example Ashu Shrikant Sagdeo

Dear Ashu, Many many thanks from my heart for giving me an appropriate adjective. After a long gap, I heard the magical words. Coming soon at Nagpur permanently & waiting for your lovely company. Jayendra मोटघरे

तुझ्या मनमिळाऊ.. दिलखुलास.. मोठेपणा… दिलदार व्यक्तिमत्त्वाला शतशः प्रणाम……

अनिल इंगोले

Detroit २६/४/२१

ह्या आठवड्याचा स्टार द्वयांसाठी मनोगत व्यक्त करण्यास थोडासा विलंब झाला त्याचे खरे कारण म्हणजे आशुतोषच गेली कित्येक वर्ष नागपूरच्या भेटीत चितळे सदनाची भेट न चुकता होत असते पण वेळेवर पोहचण्याची वाईट खोड मला असल्यामुळे बरेचदा अरे नागपुरात असताना नागपुरकरांसारखा वागत जा असा प्रेमळ सल्ला कधीकधी आशुतोषकडुन मिळत असतो. तेंव्हा कधीतरी ही इच्छा पूर्ण करावी ह्या हेतुने हे प्रशंसा पत्र late Latif बनून पाठवत आहे

आपण शाळासोडल्यावर पुढच्या वाटचालीच्या दिशा वेगळ्या झाल्या. ब-याच वर्षांनंतर म्हणजे २००० डिसेंबरच्या तिस-या आठवड्यात अचानक आशुतोष घरी आला. त्याला तब्बल २५ वर्षानंतर भेटत होतो. त्याचवेळी आपण शाळेतल्या मित्रमैत्रिणींचे संमेलन करण्याचा प्रस्ताव आम्ही २-० मतांनी पास केला. त्याआधी पुण्याला असताना तात्याने आशुतोष व सुचेता लग्न करणार आहेत ही बातमी दिली होती. तर हे कसे झाले ह्याचा खुलासा आशुतोषने त्या कार्यक्रमात खालिल प्रमाणे दिला – “सुचेताने “kho “ म्हटले व आशुतोषने “ Ho “ ऐकले . अर्थात जन्माच्या गाठी बांधल्या गेल्या स्वर्गात , खोखोच्या मैदानात दृढ झाल्या.”

त्यानंतर आजतागायत आपल्या अगत्यपूर्ण वागणुकीमुळे आमच्या लेकी आणि सौ ह्यांनादेखील आपलेसे केले. मुलींनादेखील हक्काने पाणीपुरी व दही बटाटापुरी ( कोथिंबीर घालुन ) खाऊ घालणारी सुचेता आत्या आहे की मावशी असा प्रश्न पडत असे.

आशुतोषने आयुष्यात अनेक लोकांना निस्पृह भावनेने मदत केली हे आपल्याला ठाऊक आहे पण अगदी अनोळखी व्यक्तीला मागचा पुढचा विचार न करता मदतीला हात पुढे करण्याची वृत्ती असलेली एकच व्यक्ती माझ्या माहितीत म्हणजे आपला परममित्र आशुतोष .

एकदा आशुतोष कलकत्ता विमानतळावर असताना एका व्यक्तीला तातडीने विमानाने आॅपरेशनसाठी नागपुरला जायचे होते. विमानतळावर आल्यानंतर त्या व्यक्तिला व सोबतच्या व्यक्तिजवळ पुरेसे पैसे नसल्याचे लक्षात आले . काऊंटर जवळच उभ्या असलेल्या आशुतोषला त्यांची घालमेल लक्षात आली . त्याने लगेच त्यांना हवी असलेली रक्कम देऊन त्यांचे तिकीट काढुन प्रवासाचा मार्ग मोकळा केला व त्यामुळे योग्य वेळात उपचार होऊन तो बरा झाला.

नागपुरला गेलो की अद्वैत नेहमी म्हणतो की तुम्ही एकमेकांना २ वर्षांनी भेटतां पण तुमच्या गप्पा ऐकुन असे वाटते की तुमची रोजची उठबस असते . माणसं जमविणे आणि मैत्री मजबूत करणारे Made for each other Ashutosh & Sucheta हे अापल्याला वर्ग बंधु / भगिनी म्हणुन लाभले ह्याचा फार आनंद आहे. लोभ कायम असावा ही विनंती.

ता.क – हा दोघांच्या मानाचा आठवडा असल्यामुळे मी देशस्थ – कोकणस्थ वाद टाळला हे सुज्ञ वाचकांच्या लक्षात आले असेलच नरेंद्र देशपांडे USA

Narendra Deshpande Detroit USA कोब्रा वि देब्रा,

You refrained from writing during my star week so did I. But here I am back again – it is in your favour this time. एका कोकणस्थाला (न बाटवता ?) शिस्त लावण्याची किमया सुचेताने घडवली . In other words माझ्यासारख्या बेशिस्त माणसाला ( भरकटण्याची शक्यता असलेल्याला ) शिस्त / लगाम लावला Three Cheers for all Deshastha

Ashutosh

आशुतोष, आजचे स्टार शी संबंधित जेवढे सन्देश येतील ते सुचेता ला तू फॉरवर्ड केलेच पाहिजे. तेवढा धोका तुला आज पत्करावाच लागेल. तुम्हां दोघच नाही, प्रत्येक पती पत्नीला आपल्या दोघामध्ये कायम विश्वास ठेवलाच पाहिजे. (विश्वास विद्वांस ला हुरळून जाण्याची गरज नाही) मी विश्वास म्हणजे ट्रस्ट बद्दल बोलतो आहे.

हितेंद्र

खो ss म्हणटल्यावर चपळतेने धावणारा माझा शाळेतला बालमित्र आशुतोष मला अजुनही बालपणातला तसाच डोळ्यासमोर असतो . हा अतिशय चपळतेने धावुन खो खो च्या खांबावर गडी बाद करण्यात माहीर. शालेय जिवनातच सर्व शिक्षकांशी जुळवुन घेणारा. मित्रांन मध्ये सर्वांना सामावुन घेत राहिला. पहिल्या बेंच ते शेवटचा बेंच सर्व वर्ग बंधु सोबत राहीला. मात्र ग्रुप लिडर , कँपटन अश्या ओळखी साठी नाही. आम्ही इयत्ता ११ वी उत्तीर्ण झालो , आणि बरेच सवंगडी जी.एस. काँर्मसला महाविद्यालयीन शिक्षणा करीता एकत्र आलो . आशुतोष , धनंजय , अजित , शरद , प्रदीप असा आमचा ग्रुप बनला. आशुतोषला घरी परतांना अमरावतीरोड, बर्डी , मुंजे चौक हा मार्ग सोईस्कर होता . त्यात आमचे काही शाळेतले काही सवंगडी इन्स्टिटुट आँफ सायन्सला होते , राजीव , श्याम , अविनाश . त्या निमीत्याने थोडे ऋणानुबंध स्थापित झाले असावे .

आशुतोष बि. काँम .उत्तीर्ण झाला आणि त्याच्या घरच्या वकिलीची पुस्तके छापणाऱ्या तसेच बहुतांशी एकाधिकार असणाऱ्या (ALL INDIA REPORTER ) कंपनीत रुजु झाला . त्याने त्या व्यवसायात स्वतःला झोकुन दिले . समाजातील हुषार आणि श्रीमंत असणाऱ्या वकील मंडळींना आपलेसे करुन घेतले . घरचे व्यवसाईक बाळकडु मिळालेले शिवाय वाक्चातुर्य , आणि हसतमुख व्यक्तिमत्व

कंपनीचा डोलारा व व्याप खुप वाढवला. त्यात थोरांचे पाठबळ आणि आशिर्वाद कामी आले . संपुर्ण भारत भ्रमंती व्यवसाय वाढविण्यास करावी लागली . घरापासुन दुर जाऊन घरचा ओढा मात्र कायम राहिला . अगदी “घार फिरते आकाशी , तिचे लक्ष घरट्यापाशी सारखे ” . खुप मित्र जोडल्या गेले . शिवाय परगावी असणाऱ्या शालेय जिवनातील मित्रांनकडे जाऊन ऋणानुबंध घट्ट केले .

या मित्राच्या जिवनात खो खो कायम राहीला. त्याची सहचारीणी शालेय मैत्रीण व खो खो पटुच आहे . ह्या पठ्ठ्याने खो म्हणाला आणि तिने हो ! म्हणुन होकार दिला . स्त्रीयांना जन्मताःच व्यवहार कळत असावा . ह्याच्या सहचारीणेने आशुतोषला शालेय जिवना पासुन बघितलेले . शिवाय आशुतोषचा भाउ हिच्या माहेरच्या घरा समोर असल्याने सतत लक्ष राहीले ,अगदी सामनेवाले खिडकीमें..सारखे .शिवाय आँफीस घरा जवळच . घरच्या बहुतांशी मंडळींनी बघितलेले .

आशुतोषने घरी लग्नाचा प्रस्ताव मांडल्यावर घरची मंडळी माहितीतली मुलगी शिवाय हुषार , अदबशिर म्हणुन तिचे निरीक्षण केले असावे . अश्या पद्धतीने आशुतोष विवाह बंधनात अडकला .

आज मुले मोठी झाली . मुलगा CA होऊन वडिलांन प्रमाणे घरच्या व्यवसांयात जोडला गेला . सुन सुशिक्षीत व दोन प्रेमळ नाती आजोबा , आजी मागे पिंगा घालत असतांत .

जिवनांत कुणाच्या वादळ येऊ नयेत , परंतु टाळता येणे शक्य नसावे . विधी लिखीत घडल्याने मात्र वैयक्तिक जिवन ढवळुन निघाले

मात्र अश्या बिकट प्रसंगी हा माझा मित्र मात्र खंबीर राहिला . चेहऱ्यावर कुठलाही लवलेश राहु न देता , सतत हसतमुख असतो . इतरांना त्याची कल्पनापण येऊ देत नाही . ह्याने संसार व मित्र परीवार सदैव जपला . मित्रांसाठी व इतर परीचितां करता काहीही करण्यास तयार असतो . खुप पै पैसा खर्च करतो . काही सहजतेने घेतात . हे लक्षात येऊन तो मात्र फक्त मैत्रीतील आनंद शोधत असतो .

त्याच्या धैर्यशिल , हसमुख व्यक्तिमत्वाला माझा मानाचा मुजरा . एक सच्चा मित्र आमच्या मित्र परीवाराचा .

असा आमचा मित्र सदैव आनंदी व सुखी असु दे !

हीच इश्वर चरणी प्रार्थना !

शुभं करोती म्हणा ! मुलांनो !

शुभं करोती म्हणा !

Pradeep दिवाळे

Welcome dear Pradeep

This is your week to celebrate the love of Hadas batchmates. To reconnect the dots, to share your creativity and enterprise. A loving father and handsome grandfather.

Vishwas Vidwans

कुणाच्या अध्यात ना मध्यात पण तरीही सर्वांबरोबर सारखेच स्नेह संबंध टिकवण्याची कला ज्यांच्यात असते अशा अजातशत्रू लोकांच्या मालिकेत ज्याला ठेवता येईल असा प्रदीप.

वर्ग बंधू होताच पण माझा त्याच्याबरोबरच संपर्क अधिक असण्याच अजून एक कारण म्हणजे प्रतापनगर मधले त्याचे घर. माझ्या सख्या आत्याचे घर प्रतापनगर ला होते. त्यामुळे तिच्याकडे गेलो की मी हटकून प्रदीप कडे जात असे वेळ घालवायला. त्याच्याकडे एक टेलिफोन चा लावलेला ट्रांसिस्टर होता.त्यात बोललं ते ट्रांसिस्टर मधे ऐकु यायचं. त्या काळात त्यातून बोलणं हाच केवढा कौतुकाचा छंद होता.

दिवाळी मध्ये त्याच्याकडे फटाक्यांची एजंसी होती. मी त्याच्याकडूनच स्वस्त दरात फटाके घ्यायचो. शाळा सुटल्यावर संबंध सुटले पण या ग्रूप मुळे पुन्हा सगळांशी भेटी सुरू झाल्या. या आठवड्याचा म्हणून मी प्रदिपचे मनापासून अभिनंदन आणि स्वागत करतो

हितेंद्र पांडे

मित्र हो

फार विचार करत राहू नका . माझ्याबद्दल फारशा आठवणी असणे अपेक्षित नाही. मी शाळेत खुप काही कुठे भाग घेत नव्हतो. घरुन फारशी सूट मिळणे नाही . हडस मधे एड्मिशन मिळाली म्हंजे चांगले मार्क अपेक्षित होते मग त्या दडपणात शालेय जीवन गेले. शाळेत सर किंवा बाई यांना शिक्षा करण्याची संधी दिली नाही . ती दिली तर घरी दुप्पट होणार माहित होते. घरीच खुप पोट भरत होते म्हट्ल जास्त नको उगाच. असो व्रात्य उपाधि होतीच.

त्याकाळी आमचे घर शाळेपासून दूर होते, शिवाय धाकट्या बहिणिला ला शाळेतुन येताना आणावयाचे असायचे त्या कारणाने शाळा संपल्या वर थांबणे शक्य नव्हते. त्यामळे कुठल्याही खेळात भाग घेणे ज़मले नाही. घरा समोर संघ शाखा होती. मग तेथेच रमायचे. शिवाय घर काम अपेक्षित होते, (अजूनही आहे , फक्त आई एैवजी बायको) मालकात बदल !

खूप मोठे होणे स्वप्न होते. पदरी पडले ते स्विकारात गेलो. चांगली नोकरी मिळाली. पगार पुरुन उरतो म्हणुन वडिल खूष होते. मला खूप मोठे व्हावयाचे होते. जी नोकरी मिळली ती मोठी कंपनी होती, मालक मर्जीतले, आणखिन काय हवे बापडे. पूढे कंपनी बदलून झाली, जूने मालक निरोप देताना म्हणाले फार भाव खाउ नको, स्वःतहाला आरषात बघ. मग ठरवले पुनः काढत नाही तो पर्यत नोकरी करायची. तब्बल चार प्रमोशन दिली मालकाने, वरून म्हणाले अजून बोल , म्हटले बास झाले हे उपकार कसे फेडू? अन रिटायर झालो बापडा.

अरेहो दोन हाताचे चार झाले, हे आपले सांगणे राहीलेचकी. जी मी नोकरी केली, त्यावेळी फिरतीची होती, अन MR म्हणजे पिणारा व साधारण नोकरी, मुली हो म्हणणार नाही ही खात्री . पण मित्र कामी आला , अन शिकली सवरली (एमए), ती पण हडस मधली म्हणजे हुषारकीहो. अन गोरी पान, मी देवाला म्हटले खुप परीक्षा घेतली राव, पण पावलास बाबा. पुढे दोन पोरी त्याही हुशार. एक DR व दुसरी BE. ते कमी झालेकी काय जावई बीई. मग बास झालेकी. देवा पावलास बाबा !

प्रदीप दिवाळे

very touching

Girish

सुंदर….अमुल प्राडक्ट सारखे मनसोक्त मनमुराद …मनोगत…. अभिनंदन

अनिल इंगोले

Perfect comment by Anil for free-flowing thoughts of Pradeep. Very rarely someone can write that easily. Vishwas

वाह राजू, खुप सुंदर मनोगत Enjoyed शरद पाध्ये

Raju may not remember or I hope he doesn’t. But I have one memory, that was our time together in Sangh shakha in ground opposite his house. He was catching me and I was desperately dodging.

At one point he was fast closing in and I took a sharp left that he could not follow.

Then there was a thud, he had smashed cement pipes lying there. It was really bad, probably only time he had to abstain for more than a week. Raju’s knee got deep cut, that till date is only time I saw bone.

I have this guilt far too long, Let me be honest, Raju I was not aware about those cement pipes. It was real spontaneous action. But…

Otherwise he is so simple n ajatshatru. Never had any bad feelings, grudges about anyone ever. All the best Raju. You have Pune connection now, so we shall definitely meet soon.

Vishwas

Self introduction

My schooling started with Montesery pre primary school , thereafter I joined Marathi Corporation school , Gandhi Nagar (1965 To 1969) passed with 92% and was able to scrore 100% in Mathematics. My schoolmates in those days were Anant Jamdar , Sanjay Amin , Sanjay Tidke , Rajeev Rahatekar , Our most loved Sir were Kalambe Guruji (HM) , Supner sir .

i remember in 1969 , I was interviewed in Hadas High School by Mhaskar Sir and got admitted in 5 th B , where I met with Shekhar Desai , Mohan Khedkar along with Anant Jamdar , Sanjay Amin who used to live in Gandhi nagar, Abhyankar nagar , Madhav nagar , on the way to my house in pratap nagar which used to be a remote place in 1969 . Vishwas Vidwans , Mukund Ghate , Milind Soman , were my colony friends and evening player , some times in cycle race in way back from school .

Now to call back days from 9th A , my benchmates were Ajeet Oke. Sharad Padhe and I was associated with few other ppl amongst Shrinivas Parkhi, and Rajendra Kalikar. I have very vague memories of my school activities. To recall a few, Physics, Chemistry were not amongst the subject that penetrated in my head , i was friends with Saoji , Mohan Kundle , Shantanu Kulkarni, Rajeev Parkhi , Ashutosh chitale, Hitendra Pande, Avinash Dani , Sanjay Giridhar, Anil Ingole , Khamgaonkar , Motghare , Girish Salpekar , Dharmendra Kamble , Hatwalane ( Almost everyone but was close to Shekhar Desai , Mohan Khedkar ) . i passed out of school and got admission in G.S.Commerce , in second year few of Hadas students shifted to Hislop with Chinchawadkar , Kolwadkar , i completed B.COM , M.COM , tried for CA appeared twice but could not got through. My other schoolmates were Ravindra Saoji, Shrikant Badkas. By an accident, I saw an advertisement for Sales Representative while searching for job. I attended my first interview and got a job in Inventa Labs , worked for 2 Yrs , thereafter i joined JBCPL and continued for 11 Yrs , got promoted as Area manager , joined PCI , Invinex Lab , Hydrabad , again joined back JBCPL 18 Years i got three promotions as District manager, Regional manager , zonal manager , Divisional Manager for entire Maharashtra ( Ex mumbai ) , I have mastered in product knowledge . I handled cardiac , dental , GP group . Organising meetings n seminar , Stall was my achievements . I got retired officially with all co. Benefits in 2016 Which is very rare in pharma industry. I always ranked top in my profession, I also tried for individual business, it was a good learning experience for me . Post retirement , I have retail business for Amul Ice cream , Amrutdhara edible oil .

About my family : i got married To Madhuri (MA ) , who is homemaker and excellent partner. She helped my TWO SWEET Daughters for professional achievements . Elder one Ketki did BHMS as Dr very successful got married to Saurabh BE , now in Bhavnagar (Gujrat) my younger one, Jui completed BE , Now working for INFOSYS (3 yrs) . We are a very Happy n blessed family .

My Regards to all my friends for long association.

Pradeep Diwale

प्रदीप मधुकर दिवाळे

माझा ११ व्या वर्गातला बाक सोबती ! त्याच्या उजवीकडे मी आणि डावीकडे हितेंद्र ! वर्षभर हा गडी आम्हा दोघांच्या मध्ये शांत पणे बसला आणि कुणाच्या अध्यात ना मध्यात असा अलिप्त राहिला. माझी मावशी त्याकाळी प्रदीपच्या घरासमोरच राहत असल्याने त्यावेळी त्याच्याकडे बरेचदा जाणं होत असे. पण ११वी नंतर तो कॉमर्स ला गेला आणि मी इंजिनिअरिंग ला. त्यानंतर जो संबंध तुटला तो १९८३ मध्ये नागपूरला परत येईपर्यंत.

या काळात प्रदीपने M.Com. पूर्ण करून तो नोकरी करायला लागला होता. तो sales मध्ये, मी पण sales मध्ये त्यामुळे एकदा कुठल्यातरी tour वर जातांना भेट झाली आणि थोडा फार संबंध येऊ लागला आणि मी नागपूरच्या बाहेर पडलो तो २००० मध्येच परत आलो.

प्रदीपने सुरवातीला २ वर्षे Inventa Labs आणि नंतरचे ११ वर्ष JBCPL मध्ये नोकरी केली आणि Area Manager झाला. नंतरची १८ वर्षे PCI Invex labs मध्ये . त्यात divisional manager पर्यंत promotions मिळवत २०१६ मध्ये रिटायर झाला. या सर्व प्रवासात सौ. माधुरी व त्याच्या २ गोड मुली – केतकी आणि जुई यांनी त्याला यथोचित साथ दिली. केतकी ने BHMS केले आहे आणि लग्न होऊन ती आता भावनगर ला असते. जुई ने BE केलें आहे आणि ती आता Infosys मध्ये आहे.

रिटायर झाल्यानंतर प्रदीपने अमुल ice cream ची एजन्सी घेतली आहे जी तो राहत्या घरातून चालवतो. आशुच्या नातींना विचारा – Ice Cream काका त्यांचे खूपच आवडते आहेत.

तर असे हे प्रदीपचे सुखी कुटुंब आहे. त्या सर्वांना आयुष्याच्या पुढील वाटचालीसाठी खूप शुभेच्छा .

राजीव पारखी

Nicely articulated Raju व प्रदीप!

नेहमी शांत – मी (स्वत: तेव्हा बघितल्यामुळे) experienced. सदैव अलिप्त (डावीकडून काहीच influence न झाल्याने) endorsed!!

तुझ्या प्रवासाबाबत वाचून छान वाटलं! असाच शांत व समाधानी रहा! आणी अर्थात सर्वांना अमुल्य मधुर शीतलतेचा आस्वाद देत त्यांना शांत व तृप्त करत रहा!

तुला व माधुरीला खुप खुप शुभेच्छा!! दिनेश भृशुंडी

प्रदीप

दिलखुलास मन मोकळेपणे लिहलय, Bound to touch everyone’s heart More during the week

आशुतोष

सुंदर लिखाण २००१

Pradeep!

You are star plus! What an eloquence! Would surely like to read more. Missed all this when in school. आता भरपाई हवी.

प्रमोद सहस्त्रबुद्धे

*Pradeep at a glance *

सरळ साधा

भोळा

निर्व्यसनी

Straight forward

स्वभाव – No छक्के पंजे

दिलखुलास लेखन

पाककलेत निपुण

बायकोच १०० टक्के ऐकणारा

पदरी पडले ते स्वीकारत गेला -फार मोठा गुण आहे .

समाधान मानणे & वास्तवात समाधानी असणे हे बहुतांश जणांना जमत नाही Hats off to you-

घरकामात expert

Has Mechanical brain

Has done Electrical fittings at home by himself

+one more special quality he shared with me – likely to be his new business which would definitely flourish- better ask him

All the best प्रदीप , Wishing you & Madhuri Long & healthy life

Ashutosh Chitaley

उत्साहसपन्नं अधीर्घसूत्रं क्रियाविधिज्ञं व्यसनेष्वसक्तम्

शूरं कृतज्ञं दृढसौहदञ्च एतानि गुणानि प्रदिपः सन्ति!

Enthusisastic not lazy known how to work. not interested in bad habits brave grateful and gratuities are the qualities possessed by Pradeep. Wishing you and Madhuri Happy long healthy life

लक्ष्मीः स्वयं याति Goddess lakshmi (wealth) comes all her self to stay.

Shyam Akant

Ice cream आजोबा

कोरोना सुरू होण्यापुर्वी साधारण ४/५ महिने मी एकदा नातींना शाळेतुन घरी आणताना प्रदीपकडे घेउन गेलो पहिल्यावेळेस या पठ्ठ्यानं पैसेच घेतले नाही

त्यानंतर शाळेत सोडताना म्हणाल्या आजो आज तु आम्हाला घ्यायला ये. आपण त्या आजोंबाकडे जाउ छोटे पक्षी बघायला ( love birds) Intention was to have ice cream & chocolates. Subsequent demand from them – let us visit every Monday which I had to accede sometimes

So naturally Pradeep is favourite aajoba for them & miss him even now Corona disturbed their & Pradeep’s schedule as well

Ashutosh Chitaley

Pradeep our star of the week has been keeping low profile on WhatsApp group so it was indeed very nice to see his touching posts. When we were in the 11th, on Self Government day Hitendra became the Principal and Pradeep and I were given a task of conducting the afternoon cultural program. We took turns to announce the performers and what they were going to present. I still remember my announcement were totally pedestrian and boring as batshit. But Pradeep did a terrific job adding masaala to his announcements and made them interesting. It was my first time to get on the stage in life and still to date remember that not once I looked at the audience and ran away from the microphone as fast as I could after making the announcement. Whereas Pradeep would stand there soaking the moment.

Narendra USA

Thank you every one for joining to recoil back my memories which was just brushed up . U all have recaptured your feeling . I endorse alphabetically for my convenience .

Anil , Ashutosh , Dinesh , Girish , Hitendra , Mohan , Narendra ,Pramod , Rajeev ,Sanjay ,Sharad, Shantanu , Shyam , Sushil , Vishwas , all those who were reading n enjoying the days we shared in group .

I have shared u r feelings for me as well for the family . Thank you very much once again . Love you all , wish you healthy living and pleasant Life .

Pradeep Diwale

ह्या आठवड्याचा आपला मित्र प्रदीप व त्याच्या कुटुंबीयांचा आणि आमचा संबंध फार जुना आहे. त्याचे वडील व माझे वडील एकाच ऑफिस मध्ये होते तसेच ते चांगले मित्रही होते. दोघांचेही एकमेकांच्या घरी जाणे – येणे होते. प्रदीप सरळ साधा,निर्व्यसनी, सदैव आनंदी तर आहेच पण तो चांगला व्यावसायिक पण आहे. लहानपणापासून त्याच्या कुटुंबीयांनी फटाके, धान्य इ. लहान – मोठे व्यवसाय केले आहेत. सध्यापण तो आईस्क्रीम चा व्यवसाय करतो आहे. गरजूंना मदत करण्यात सुध्दा तो सदैव तत्पर असतो.

अशा ह्या आपल्या मित्रास व त्याच्या कुटुंबीयांना भावी आयुष्य सुखी, आनंदी व निरामय लाभो हीच सदिच्छा…

*गेले काही दिवस कौटुंबिक कामात (आजारपणात) व्यस्त होतो त्यामुळे शुभेच्छा पाठविण्यास विलंब*

अविनाश दाणी

23 October 2021 कोजागिरी at Pradeep’s home

Pradeep enjoyed well arranged- lovely party

भाजीपाव very tasty, दुध – टिल्या ३ ग्लास प्यायला म्हणजेच मस्त, सोनेपे सुहाग ( ? ) was two songs by Mukund. Evening to remember

Ashutosh

कोजागिरी २०२३ at Pradeep Enjoyed songs by बालगंधर्व राजीव+ पंडित मुकुंद – Special Invitee Mrs Somawanshi. I feel we all should express out what you did for your self , for family n society. Most of time your family/friends are unaware of what you( CV) achieved.

My boss use rephrase “if you don’t blow your trumpet , people may use as a routine “. Most likely unless u r leader , social worker hardly your own friend’s , family remain unexposed .

I have witnessed when common person passes away, it finds very difficult to write a small press note for the person. A forcefully as a speaker on occasion can’t speak out few things, just say shanti mantra n run away . We need to contribute good things which people will recall of their own . Not necessarily burst out tears for you .

Pradeep

I pass basket to MUKUND GHATE star for the coming week to share his journey Shrikant Sagdeo

*Welcome Mukund Here is your turn to be with those who care for you. Enjoy this week to share your achievements and happiness. Open yourself and be happy

Our good friend Mukund is star of the week and I am eager to hear his life story. Mukund came to our class I think in the 9th and was not known to cause any trouble or controversy. Since he worked for AIR I am sure he has many star stories to share. So Mukund bhau, we are waiting eagerly.

Narendra देशपांडे

Dear friends,

I got associated with all of you from 9th standard, as rightly pointed by dear Narendra. I got inducted in service in the year 1983,at Doordarshan Kendra, Nagpur. I had there golden opportunity to participate in two International project.

The first one was entitled, Mother and Child Care, totally sponsored by UNICEF. Mr. Peter Chen, was course Director, representing unicef. We conducted, evaluative and summative Research, by randomly, selecting 100 case studies, from Rural and Urban area, we studied 100 females from post natal to getting conceived, subsequently child birth. And further mandatory exercise their after. The report was prepared on the data and was presented in meeting having participation from eminent personalities in the field, press. It was highly appreciated by unicef and every one.

The second one was project jointly sponsored by AIBD Malaysia, RIDC, Canada, and Doordarshan India. The subject was Child labour, Exploitation of Women, Migration from rural to Urban sector, human settlement. Mr. Alan Bigoda, and Mrs. Roberta Borg were coordinator from these Institutions. We conducted field studies for three months. Since we were required to prepare serial of 21 episodes on TV. We prepared Need Assesment studies, and Audience Profile, which depicts, what actually viewers expect from Doordarshan. On the basis of the evasive data collection. We prepared report. Which was presented before State functionaries, press, and eminent personalities. The entire project was highly acclaimed. Like BBC and ABC, the programmes in India are also research based. Audience Research Unit, functions in all major kendras of Doordarshan. I was posted in audience research unit.

Further in 1990 I got transferred in Civil Construction wing All India Radio. a unit devised by Govt. Of India, to construct Local Radio stations and Low Power transmitters at various prominent cities under Insat IB project under 8th plan. DRS TV set which directly catch signals from satellite were installed beyond the primary range of TV transmitters. And VHF sets were provided within the primary range.

A feed back mechanism of programs was set up by appointment of a custodian whose job was to gather the public for viewing programs based on 20 point programme of govt. Meant for these masses. He was required to collect feed back from the masses and their expectations and send to us, for onward submission to programme planners.

There after I was transferred to AIR yavatmal. I worked there for Two and half years and then I got transferred to AIR Nagpur in 1996. I had longest tenure here. Along with routine assignment I was entrusted with dealing with Court cases, pertaining to service matters, criminal suits, motor accident tribunals , work man compensation, labour court. I was required to keep proper liaison with Government Counsels, as well as Assistant solicitor General appointed at High Court Nagpur.

I have dealt with 35 cases overall in Central Administrative Tribunal, high court, district court CBI special court, Atrocity special court, motor accident tribunal and other legal forums. The department won in 33 cases out of 35. I thoroughly enjoyed the task. Providing information under RTI was also an Herculean task. Conducting of Departmental enquiry was also assigned to me. I conducted different inquiries at various places including one at Vividh bharti, mumbai. Situated in Borivali. Mumbai.

Vividh bharati is located in borivali west, and occupies almost 300 acres of land. Staff quarters are also there. Our AIR TV Maintenance Unit is located here. Practically every day eminent personalities from all walks of life visit the studios for recording. I was fortunate to see few from film industry, sports, music, politics They are very humble polite and down to earth. You can have interaction with them, also can have their autograph.

I was at AIR Akola From 2012 to 2014. Here I would like to share two memories.

Mr. Dange, chief secretary govt. Of Maharashtra came to our station for interview. Those were rainy days. His shoes were covered with mud. He suddenly took out a cherry liquid shoe polish from his kit, and started polishing his shoes. Our programme officer said Sir, you are yourself polishing your shoes. Mr. Dange smiled, and said to him then whose shoe do you polish.

I had one colleague working with me at Akola who use to heavily drink. Even he was coming to office under influence of liquor. My boss was annoyed with him. One day I called him to my chamber. I said look we are working in a cultural organization. Prominent person daily visit our station. Iff the VIP is sitting in a chamber of our boss. If boss calls you there. You will be exposed. This will fetch bad reputation to him as well as organization. Also it amounts to unbecoming of government servant, and violation of conduct rules. I will sit with you in the evening, I will meet the expenses but please do not come to office in a drunken state. To my surprise he never came to office thereafter under drunken state.

Finally in 2014 I got transferred to Doordarshan maintenance centre nagpur, and I got retired as Administrative Officer, in May 2018. Last but not least I would like to share one information. AIR, holds the authority of grading Artists. On the basis of this grading the fee structure of remuneration he is entitled to earn is decided. Lata mangeskar, pandit jasraj, bhimsen joshi and all other music prodigy are AIR graded Artists.

Finally while summing up, I got married in 1985. My wife Alka Divakar Tulankar was also student from Hadas high school. She was serving in Kendriya Vidyalaya Vayusena Nagar. I have One Son Ameya. Who has passed his Electrical Engineering, and is presently working with Thysen krup, a elevator company. OK. Friends Thanks to all of you. With warm regards. Yours sincerely.

Mukund Ghate

Quite an elaborate account of your journey ! Goes to prove the journalistic skills acquired by you. Very well written. All the best for your retired life.

Rajiv Parkhi

Very well narrated Mukund. It is always interesting to remember life incidents, sharing them is to relive and enjoy. Great many achievements..

Vishwas

Excellent narration of 5 decades of hard work, dedication and sincerest approach. All the best

Sanjay Mankikar

Mukund,

Comparatively, we had less time to interact in school, your self described ,diverse career shows your nature of taking all challenges in life. Press, to construction to legal, that too impressing established authorities is very admirable.

Wish you and family a very happy, healthy superannuated life.

Sushil Deshmukh

वाह मुकुंदा! तुझी कारकीर्द वाखाणण्याजोगी आहे. खूप शुभेच्छा!

कुमार घाटे

Mukund, You hv varied experiences particularly in legal area n dispute settlement Wish you n your family Happy healthy life

Shrikant Sagdeo

मुकुंद राव…छकास… प्रेरणादायी विवेचन… यशस्वी कारकीर्द…. तुला व तुझ्या परिवाराला पुढील वाटचालीस हार्दिक शुभेच्छा व सदिच्छा

अनिल

Dear mukund, you lived a successful fighter life keep it up. I wish you and your family a safe peaceful and healthy life ahead. Best wishes.

Sanjay Girdhar

प्रिय मुकुंद ,

तुझा शालेय व महाविद्यालयातील शिक्षणा नंतरचा प्रवास व दूरदर्शन चे अनुभव आणि आस्थापना वर्णन कळाले. तुझ्या मध्यंतरीच्या अपघातानंतर तुझी प्रक्रुती आता सावरली असेल. डोक्यावर मार लागला, अन एक धोका टळला . तुला व तुझ्या कुटुंबातील सर्व मंडळी ना खूप शुभेच्छा , प्रत्यक्ष भेटेन.

प्रदीप दिवाळे

Very good Mukund. All the best in retirement. Curious to know what you did between 1975 and 1983.

Narendra

Dear Narendra,

after passing the HSSC exam. I did B.SC. I was getting admission for

M. Sc. In Chemistry. I was bit reckless in prosecution of higher studies, and was not much concern about better job prospects. Of course regretting there after, was useless which I did, after precious time passed away. I started initially working as a Chemist in Nagpur steel Alloys. A rolling mill industry. Further I got a job of Medical Representative in a multinational company, I worked there till I started my service in Doordarshan from 15 th November 1983. Since Doordarshan had Govt. Bank Account in SBI, Kingsway Nagpur. I happen to meet Sanjay Girdhar, Avinash Dani, sometimes. I use to enquire about every batch mate, from Sanjay. Sanjay used to narrate about the whereabouts of everyone. He was also helpful to me in speed

bank transactions. I was closely associated with the vishwas family. I had a very high regard about his father. He was gem of a person, and a great revolutionary. He was the first man in the Orthodox scenario of male-dominated society doing Bhikshukh karma. He was of the opinion that female is also authorized to perform vedic karma. He started coaching classes for females,.and written books like dainandin naimettic pooja. Vishwas father was regularly visiting our place for performing various pooja, and in Navratri. I am still in contact with Vishwas younger brother who is in Nagpur. I was also fortunate to meet Ashutosh always. He use to come to meet Shri fadnis his agency manager. Whose house was located just infront of me. I could also meet Pradeep Diwale frequently. Any way, friends, quite long period has passed away. We are left with only memory to cherish. I thank once again each and every one for their valuable comments, affection, and love. I will remain with you all the time.

With regards. Mukund

श्रीनिवास नरहर पारखी

STAR OF THE WEEK 21 Mar 2021

Hobbies: Guitar Chess

स्वच्छता ठेवणे

My memory has always failed to recollect his first name – not my fault.Ask anyone from our class, and the obvious reply would be अं u mean काका पारखी ?

He is still same for us even today

My acquaintance with kaka in school was quite less . After school I happened to meet him few times mainly when I visited SBI Ramdaspeth – he would always come forward for help – this I always felt was becoz of strong bonding during school days – I am sure he must have helped everyone from Hadas Thank Q kaka

Presently he is treasurer of Nagpur District Chess Association & enjoying retired life + helping hand to Meena on home front

Enjoy youth part 2 ( 60+ ) Think of starting स्वच्छ नागपुर अभियान (nonpolitical) – I am with you. Be active with school friends They are not bad Ours is nice group without expectation Stay safe happy & healthy

Ashutosh चितळे

I was seeking his family photo. He sent after 2/3 reminders saying *पाठवले बाबा एकदाचे*it is like saying हो म्हणाली रे बाबा मीना finally लग्नाला

आशुतोष

श्रीनिवास म्हणजेच काका पारखी.

श्री आणि मी वयानं बरोबरचे असल्यामुळे त्याला कधी काका म्हणायचा प्रश्नच नव्हता. खरं तर मी माझ्या किंवा त्याच्यापेक्षा मोठ्या असलेल्या बऱ्याच काकांना सुद्धा त्यांची लग्न होईपर्यंत कधी काका म्हटल्याचे आठवत नाही. असो, पण आम्ही एका वर्गात आलो आणि त्याला काका हे संबोधन चिकटले.

तर अकरावीनंतर श्री ने इन्स्टिट्यूट ऑफ सायन्समध्ये एक वर्ष काढलं आणि नंतर जीएस कॉमर्स कडे आपला मार्ग वळवला. तिथून बी कॉम, एम कॉम, एम फिल, असं सगळं करून उच्चशिक्षित झाला आणि स्टेट बँक ऑफ इंडिया मध्ये लागला. मुलांनी उच्च शिक्षण घ्यावं ही त्याच्या वडिलांची इच्छा त्यांनी पूर्ण केली त्यावेळी त्याच्या वडिलांना केवढा आनंद झाला असेल हे तुम्ही इमॅजिन नाही करू शकत. पण असं काही बोलून दाखवायचा त्यांचा स्वभाव नव्हता. खरं तर पारखी clan मध्ये त्यांच्याबद्दल सगळ्यांना आदरयुक्त भीतीच वाटायची. तर अशा वातावरणात बालपण गेलं पण त्यांनी हौशी पण खूप केल्या. होम थिएटर साठी प्रोजेक्टर घेऊन वेगवेगळ्या फिल्म आपण स्वतः हँडल फिरवून सिनेमा पाहण्याचा कार्यक्रम आम्ही सर्व पारखी मंडळी श्री आणि भरत मुळेच करू शकलो. तीन-चार वर्षे तरी उन्हाळ्याच्या सुट्टीतला तो एक फेवरेट कार्यक्रम असायचा.

तुम्हा लोकांना कदाचित माहीत नसेल पण श्री बुलबुल तरंग (बेंजो) आणि हवाईयन गिटार उत्तम वाजवायचा. बरेच वर्षात त्यानी आता गिटार वाजवली नाहीये पण आता त्याने परत सुरु करायला पाहिजे असं मला वाटतं.

श्रीला एकच मुलगी – श्रेयसी तिचं नाव. अत्यंत हुशार, महाराष्ट्राची ज्युनिअर चेस चॅम्पियन होती. पण तिने देखील कॉलेजमध्ये गेल्यानंतर चेस कडे दुर्लक्ष केलं आणि नंतर ऑलमोस्ट बंद झालं. USA ला जाऊन M S केलं. तिथेच शिकत असताना जोडीदार सापडला. मागच्याच महिन्यात तिचं बंगलोरला लग्न झालं त्याचा लाईव्ह स्ट्रीमिंग व्हिडिओ तुमच्यापैकी बऱ्याच जणांनी पाहिलाच असेल. ती आणि तिचा नवरा यांनी बंगलोरला settle व्हायचा निर्णय घेतला आहे.

श्रीची अर्धांगिनी- मीना. ती पण एक बँकरच आहे. मीना बरेच वर्ष महिला सहकारी बँकेची ब्रांच मॅनेजर होती. त्या बँकेच्या क्लोजर च्या वेळी महत्त्वाची काम तीच्याच अखत्यारीत पार पडली. त्यानंतर श्रीराम अर्बन को-ऑपरेटिव्ह बँकेत ब्रांच मॅनेजर होती आधी लक्ष्मीनगर मग प्रतापनगर मग गांधीबाग. गांधीबाग एवढ्या दूर जायचा कंटाळा आल्यावर तिने रिटायरमेंट घेतले. श्रीने पण रिटायरमेंट ला यायच्या आधीच बँक सोडली त्यावेळी तो एसबीआय SME ब्रांच मध्ये लोन disbursement मॅनेजर होता.

श्री चा सध्याचा उद्योग सायकलिंग करणे झालेला आहे बरचसं सायकलिंग करत असतो. त्याव्यतिरिक्त त्याची काही सोशल काम आपण सुरू असतात. त्याच्या शेजारीच असलेल्या चेस फेडरेशनचा तो बरेच वर्षे पदाधिकारी राहिलेला आहे – जनरल सेक्रेटरी, प्रेसिडेंट, कोषाध्यक्ष वगैरे. आता रिटायर आयुष्य मजेत घालवणं चालू आहे.

राजीव पारखी

आशुतोष, राजीव खूप छान.

नऱ्या बद्दलही वाचून असाच आनंद झाला होता. काही कारणांनी तेव्हा लिहू शकलो नव्हतो. आता श्री बद्दल. श्री साखळी शिवाशिवित खूप चपळाईने हुलकावण्या द्यायचा. अगदी सात आठ जोड्या पाठलाग करत असताना तो सहज हुलकावण्या देऊन मार्ग काढायचा. आमच्या वर्गातील दुसरा चपळ म्हणजे बाबुराव राऊत. तो हल्ली कुठे असतो माहीत नाही.

श्री हा शालेय जीवनात माझ्यापेक्षा ठेंगणा होता. पण हल्ली पाहिले तर तो चांगलाच उंच झाला. अशी नंतर उंची वाढलेले म्हणजे शरद पाध्ये, शिरीष मुजुमदार आणि टिल्ल्या मोटघरे.

श्री चे इतर उद्योग वाचून खूप छान वाटले. काका पुतण्यांनी band चालू करावा.

प्रमोद सहस्त्रबुद्धे

धन्यवाद राजीव,

खुप छान लिहीलस, श्रीनिवासची आणखी व्यवस्थीत चांगली ओळख झाली आता भेटी होतीलच. श्रीनिवास, आयुष्यभर पैशात खेळल्यावर आता दोघंही मस्त आयुष्य enjoy करा.

To know our batchmates in true sense is the real benefit of Ashu’s initiative. It is nice to know many chess players in the families our batchmates. (Expect more )

विश्वास विद्वंस

Vishwas to find out location- only clue Hill top.

धन्यवाद प्रमोद, अजूनही तुला माझ्या चपळाईबद्दल लक्षात आहे, मी मधल्या सुट्टीत कंचे देखील खूप खेळलो, असो, पुनःश्च धन्यवाद

श्रीनिवास पारखी

चपळाई अजुनही शक्य आहे..… पण कंचे खेळायला जी पोझीशन लागते ती आता शक्य वाटत नाही ..

Vishwas

Pramod For pointing out साखळी शिवाशिवी & चपळाई

तो आपल्याला हुलकवण्या अजुनही देतो आहे – by less participation in group ( like so many ) I am sure he appears at least once a week henceforth . Koknastha: by nature दुसर्यांची स्तुती कमी करतात but I felt really happy to read Pamya jotting down & sharing his memories about kaka. This is what I feel was Pamya’s thought behind starting this group. I wish others also follow by sharing their memories.

If koknastha can देशस्थ + all others certainly will says Narendra

Baba Raut :- son of महादेव – school staff ( Attendents ) He is at Chandrapur. Presently keeping indifferent health- had paralytic attack last year We used to play kho kho together MKM

Thanks, Pamya, You can share you memories about Narendra even now- no separate charges for it – ha ha ha

आशुतोष

राजू,

लहानपणीच्या आठवणी जाग्या झाल्या. खूप छान शब्दांकन आणि मांडणी, मनापासून आवडले.

श्रीनिवास पारखी

आशु,

खूपच सुंदर आणि छान लिहिले आहे, फोटो पण छान एडिट केले आहे, मी सगळे फोटो संग्रही ठेवतो

धन्यवाद

श्रीनिवास पारखी

Sanjay Laxmikant Girdhar

Star of the week

25 Jul 2021

संजय लक्ष्मीकांत गिरधर

Star of the week 25 Jul 2021

Hobbies: Love for food – Street food to 5 Stars & Travelling

मी आणि संजयनी मिळून एकत्र बँकेत कधीही काम केले नाही, पण मी जेव्हा केव्हा त्याला भेटलो, तो एकदम अपटूडेट असायचा. तो बँकेत १९८० साली लागला आणि जवळपास ४० वर्षाच्या नोकरीत तो एकाच परिसरात म्हणजे किंगसवे इमारतीत होता. त्यानी बँकेच्या कर्ज विभागात काम केले आणि त्यात त्याची रुची देखील होती आणि त्यात त्याने नैपुण्य देखील मिळवले होते. नंतर तो गृह कर्ज विभागात गेला आणि करोडो रुपयांचे कर्ज मंजूर करवून घेतले.

त्याला भ्रमंतीची खूप आवड आहे, नुकताच त्याचा Switzerland चा दौरा कोरोनासाथीमुळे रहित झाला. त्याला बागकामाची आणि फुलझाडे व त्यांची निगा राखण्याची भयंकर आवड आहे.

असा हा मृदुभाषी आणि मनमिळाऊ संजय सर्वांचा आवडता आहे, त्याला निरोगी आणि आनंदी दीर्घायुष्य लाभो हीच ईश्वरचरणी प्रार्थना.

श्रीनिवास पारखी

Sanjay

As I know him ( Bench mate of Avinash & Sanjeev ? )

My association with Sanjay after school was quite less except meeting at SBI when Dhananjay was working at same branch. Got in touch more after our 2001 get together. He believes in true friendship & is straightforward person

I have no doubt he must have travelled a lot (as pointed by kaka). Just utter Vaishnav Devi His immediate response would be – चलो कब चलते –

He is real foodie like Milind – relishes snacks Chat veg – non veg – Saoji & what not – drinks too in good company- not even by mistake with me

He is lucky to have Sangita as life partner. More than excellent cook she & Sanjay too are good host – दिलसे खिलाते है और खातिरदारीभी. Sanjay let her start cloud kitchen- I will be the first client & Ambassador too – हमें घरबैठे टेस्टी dishes मिलेंगी. Don’t deprive us

I wish you long & healthy life. Stay safe

PS : Came to know about their love marriage last week only – heard love birds since school days छुपा रूस्तम. *Who else is there of our tribe *

आशुतोष चितळे

Yes Ashu, as mentioned by you Sanjay, myself and Sanjeev Valunjkar were bench mates. But more than a bench mate, Sanjay and myself were very close friends. We used to visit each other’s home very often and know each other’s families very well. After matriculation, although we were in different collages, we used to meet almost daily in Sitabuldi. Our common meeting point was hotel Anand Bhuvan, opp. Hotel Jagat. We had many common friends from VRCE, not from our school but from Patwardhan H. S. Our friendship grew even stronger on his appointment in SBI and posted to the same branch where I was working. After few years, I got promoted and transferred out of Nagpur. Sanjay didn’t opt for promotion due to some family compulsions. Therefore, frequency of our meetings was reduced but our bonding continued to be strong.

As rightly mentioned by Shrinivas and Ashutosh, Sanjay is very kind-hearted, sensitive and believes in true friendship. He is always ready to help his friends and relatives. He is very fond of good clothes, good friends, good places and of course good food. He is blessed with one daughter, Nupur, a software engineer and happily married to Dushyant, also a software engineer. His son Aakash is also employed with an IT company.

I wish him and his family a very happy, healthy and contented life !!!

Avinash Dani

Sanjay was my benchmate and very good schoolfriend. Sometimes we used to play kanche and khokho

during intetval and also used to share tiffin alongwith Avinash and while on class trips also to Navegaon bandh, Sewagram, Pawnar, Bordharan etc. He is always happy and smiling.

Best wishes to him and his family.

Sanjeev Valunjkar

Post retirement Sushya’s all problems solved. He is in touch with next CM

સંગીતા બેન આરામ માં લેગી ચે, દિકરી ના લગન પચી

Sangita ben aaram ma laage che …. Dikari na lagn pachee

आशुतोष

[સંજય ભાઈ … નિવૃત્ત જીવન ના માં વિચર કરે ચે

Sanjay bhai…retired life naa bare vichaar kare che

Ashutosh

Ashutosh, I come to know from you Sanjays wife Sangeeta Ben is Gujarathi. Presently I am not fluent in it can only understand. However this reminds me of my early childhood,as I studied in Gujarthi medium in Rozary School Baroda in 1st std. I rember my neighnours used to ask for merriment Kagdo nu warta kahijo (Tell us story of crow),I used to promptly say Kagdo gayo bhoor. (Crow has flown away)at which they would become very happy and start laughing.

Subsequently as I got 1st rank in Gujarathi medium, the school gave me English medium as desired by my parents. To the best of my memory good quality Dhokla and Farsan were available in those days only in Gujarath, now it is available in Maharashtra also. I am grateful to Ashutosh because of him I remembered childhood days.

संजीव वाळुंजकर

स्नेही संजय होली की हर्षित बेला पर खुशिया मिले अपार। यश किर्ती सन्मान और सत्कार।

शुभ रहें हर दिन हर पल सुविचार

उत्साह चित्त चिंतन निर्मल आधार

सफलताएं नित नयी-नयी बधाईयाँ बारंबार खुष रहें परिवार

शाम आकांत

Myself and Sanjay were together from Primary to be precise (बालकमंदिर)

We were together till High school and thereafter parted our ways as I opted for Commerce stream whereas Sanjay went for science stream.

Both of us joined the bank in 80’s. After the marriage both of us used to have monthly family get-togethers as well as family outings. Sanjay and Sangita are really good host and Sangita is really a good cook.

I alongwith you all join in wishing both a long and healthy life and happy togetherness.

Sharad Padhye

Thanks Anil and Ashu for beautiful DP. It was my engagement day a great memory. Thanks a lot Kaka

संजय गिरधर

Thanks a lot dear Avinash, Sharad, Sanjeev, Shyam, Sushil and all my remaining classmates. . Thanks, Dinesh you are welcome for drink

संजय गिरधर

*Hitendra Dinkar Pande * – This week star

Hobbies: Listening Music (Classical and light or Western), Photography, Cooking delicious dishes and sharing with friends.

Hitendra means well-wisher. He is a pleasant charming evergreen personality spreading the fragrance of enthusiasm. In friend our circle. I first came to know his name because of his grand success in 7th. class scholarship exam. Next year Hitendra’s name appeared in school diary. We were classmates from 9 th class, though I wished to sit beside him, I could not get chance being not a clever student of class.

He has many good qualities Deep subject knowledge, which bears authoritative talks, attractive persona, we were jealous of him as all class girls were giving him attention, हमको कोई भी पूछता नहीं था. Ekatate sir appreciated him for the quality indicating proper approach. After HSSC our path separated. He has done B. Tech. (chemical engg.) and worked as Sr. Manager in Various companies. And retired as C O O from multinational chemical industry Vadodara. Mean while he married with Princess Megha. M.Sc.(Bio)B.Ed. They have two daughters namely Neha (MBA) and Apurva (M. S. Telecommunications)

His mother Maliti Pande was Biology teacher in our school. I wish you and your family a very happy and blessed healthy life.

शाम आकांत

Shyam,

Really Nice write up & interesting observations particularly girls giving him attention. One can say Classmates envy Hitendra’s pride. Ashutosh चितळे

अरे शाम, अशू हरबऱ्याच्या झाडावर फार उंच चढायला लागलो तर पडायची शक्यता तितकीच जास्त रे. मन तर ठीक आहेत पण पडून हाड मोडले तर जुळणे कठीण रे बाबा या वयात हितेंद्र

Hitendra. विहीरीत पडण्यापेक्षा better आहे Everyone knows the incidence narrated by Narendra in 2001. Ashutosh

प्रेमात पडण्याचं वय नसलं तर माणूस पाण्यात पडतो. आता इतक्या कालांतराने कळलं का मला सगळे पाण्यात पाहत होते. मुलाचे पाय पाळण्यात दिसतात असं म्हणतात. माझे पाण्यात दिसले असावेत हितेंद्र

अबे बुडला नाही नशीब समज जवळपास असलेल्या मित्रांनी वाचवले

आशुतोष चितळे

हितेन्द्र पांडे म्हटल की डोळ्यांसमोर येत ते अतिशय चुलबुलं व्यक्तिमत्व.शाळेत असतांना त्याची ओळख म्हणजे पांडेबाईंचा मुलगा एवढीच होती.

त्यावेळी शाळेत मुला-मुलींनी एकमेकांशी बोलण्याची पद्धत नव्हती.हितेन्द्रशी खरी ओळख झाली ती खूप वर्षांनंतर.आम्ही त्याच्याकडे बडोद्याला गेलो असतांना त्याला वेगवेगळ्या भूमिकेत बघतांना तो कळत गेला. एक कर्तव्यदक्ष मुलगा दोनमुलींचा लाडका बाबा व बायकोला मनापासून स्वैंपाकात मदत करणारा उत्तम नवरा. तो स्वत: खूप छान पदार्थ बनवतो. मेघा माझी खूप जवळची मैत्रिण आहे.आम्ही खूप गोष्टी शेअर करत असतो

हितेन्द्रकडे बरेचदा – ( बडोदा Hosur, Jaipur) मी हक्काच माहेरपण अनुभवल आहे.आजकालच्या जगात निर्व्याज व निखळ मैत्री शोधूनही सापडणार नाही.पण अशी मैत्री मी मेघा व हितेन्द्रबरोबर अनुभवली आहे व अजूनही आहे. मी मोठ्या दुखण्यातून बाहेर आल्यावर त्या दोघांनीही जरा बदल म्हणून मला आग्रहानी त्यांच्याकडे बोलवलं होत व आम्ही गेलो होतो तेव्हा त्या दोघांनी जे काही माझ्यासाठी केलं ते मी आयुष्यभर विसरू शकणार नाही.

रिटायर झाल्यानंतर ते दोघ जयपुरला स्थिरावले. मी अस म्हणते त्याच कारण म्हणजे त्यानी इतके job बदलले की त्याच final destination सांगण जरा कठीणच होत.आता तो एका उत्तम आजोबाच्या भूमिकेत आहे.त्याला अनुष्का नावाची नात आहे.त्याला वाचनाची आवड आहे.सध्या त्याला गाणी म्हणायचा नाद लागला आहे.तो karaoke systemवर गाणीम्हणत असतो. मेघा पण त्याला उत्तम साथ देते. मी मेघाला अनेकदा म्हणते की आमची हितेन्द्र बरोबरची मैत्री तुझ्यामुळेच टिकली आहे.पण हितेन्द्रला संभाळून घेणारी सहचरी आहे.

हितेंद्र -मेघा तुमची दोघांची जोडी अशीच शेवटपर्यंत आनंदात राहो व तुम्हाला निरोगी आणि भरपूर आयुष्य लाभो ही ईश्वरचरणी प्रार्थना!!!

सुचेता भालेराव – चितळे

हितोपदेशकावनाज्ञः स्वामिभक्तान्यशोर्थिनः।

एवंविधान्सहायांक्ष्च शुभकर्मसु योजयेत्। शाम आकांत

Hitendra

My good friend & of course for others first identity is पांडेबाईंचा मुलगा. I got acquainted with him after school in 2001. Between 1975 to 2000 we had very less contact except having only info that he married a dream girl from Nagpur & and joined लमाण टोळी -going from one city to another Nagpur -Bilaspur – Ankaleshwar – vapi – Hosur – Vadodara ++ I really pity then नववधु Megha (बिचारी) मी तिच्याजागी असतोतर हितेंद्रला नक्कीच Divorce दिला असता

Our wavelength matched more after 2001 onwards during his stopover – a stopgap job at Butibori – I found him same चंचल in character but looked like a converted Gentalman

Our friendship has grown over the years & I can say he is my bosom friend, workaholic throughout his service tenure right till last working day – fully dedicated & and delivered his best for the companies he worked

With Sucheta has already stated about his + points, He is good orator , team leader & lovable soul दिलखुलास , हजरजबाबी व्यक्तीमत्व. I can write essay on him but need to restrict myself. Even now He has sharp memory of school days- l leave it to him & others to narrate the stories

Hitendra I wish you & Megha long, healthy & cheerful years ahead. I am sure you are enjoying the role of आजोबा. Have a nice day

Ashutosh चितळे

करून धडपड काही ना काही।

प्रयत्न ज्याचा नेहमीच राही।।

बनण्यास आकर्षणाचे सतत केंद्र।

शाळेत असा होता सर्व-मित्र हितेंद्र।।

प्रयोगशीलता उद्योजकता हे गुण।

नंतर त्यांनीच केले व्यवसाय-निपुण।।

येता कर्तव्यदक्षता व कुटुंबवत्सलता।

सरले रचनात्मक कविमन-उत्कट आकर्षिता।।

हजरजबाब,दिलखुलास,मनाप्रमाणे;।

जुनी गाणी आणि खिलवणे-खाणे।।

विनोदबुद्धी-हसरेपण-मिलनसारिता।

ह्यांच्या समन्वयात तुझी लोकप्रियता।।

…इत्यादी इत्यादि!!

दिनेश Bhrushundi

हितेंद्र आणि माझी मैत्री फक्त नववी ते अकरावी एवढीच. अकरावी नंतर तो मला एकदोनदा भेटला असेल. पण त्या थोड्या आणि formative काळात त्याचे व्यक्तिमत्त्व आपला ठसा उमटवून गेले.

विनोदी (wiitty), खोडकर आणि हुशार असे त्याचे व्यक्तिमत्त्व. पोहण्याच्या निमित्ताने त्याची जास्त गाठभेट व्हायची. त्यासुमारास आम्ही सर्व जण सूर मारायला शिकलो होतो. स्प्रिंग बोर्ड वरून सूर मारायचो. पण ते उंचवट्यावरून सरळ खाली जाणारे. हितेंद्र मात्र स्प्रिंग बोर्ड वरून सरळ उडी मारून हवेत आडवे मग उलटे होणे (जवळपास कोलांटी) मारायला आपला आपलाच शिकला. तो त्यापुढेही शिकला असता पण कोणी शिकवणारा नव्हता.

आमच्या दोघात दोनदा भांडण झाले होते (म्हणजे मला आठवते तेवढे). (आणि बहुदा माझ्यापासून सुरुवात होऊन.) एकदा सावरकर आणि गुरुजी यांच्या छाया चित्रांना फ्रेम करायची जबाबदारी माझ्यावर असताना (ती चित्रे मी सायकलवर टाकून निघून गेलो होतो. आणि m.d.Joshi त्याला रागावले होते.)आणि दुसऱ्यांदा वक्तृत्व स्फूर्ती समिती बंद करताना. Vegas मध्ये केलेले कृत्य Vegas मध्येच राहतात तसेच काहीसे शाळेतले असावे.

प्रमोद सहस्त्रबुद्धे

*Star of the week Hitendra, * Wish you and your family a very happy, healthy and prosperous life ahead. Happy and Prosperous in terms of company of good old friends, including me, at your home!

Sucheta has explained so well about you and family शब्दांच्या पलीकडले. I don’t remember to envy you then जरी पाण्यात पाहण्याची माझी सवय आहेच. But now I envy you कारण अरे ४० वर्षानंतर तुझ्या बद्दल ४ मित्र मनापासून चांगल लिहीतात खरच तुझ नशीब फार मोठ आहे. Once again good wishes and keep in touch!

Vishwas Vidwans

सुचेता छान लिहीलस. व्यक्त होण्याची संधी साधली मन मोकळ केलं. तुझ वाचन चांगल आहेच व आवडलेल स्वहस्ताक्षरात लिहीण ही सवयही आहे ह्या दोन्हींमुळे भाषाही ऊत्तम. *लिहीत रहा!! *

विश्वास Vidwans

Hitendra, I wish you and your family a very happy, healthy and contented life ahead… अविनाश दाणी

मैत्रांगण

शाम आकांत

व्वा श्याम सुन्दर कविता. ग्रुपला अजून एक कवी गवसला हितेंद्र

श्याम्या आज पाठक सरांनी तुला १०० पैकी १०० दिले असते. *तुझ वाचन अगाध आहे *

Vishwas Vidwans

सगळ्या व्यक्ततेतुन सहजच एक गमतीदार विचार आला…जर हितेंद्राने त्याच्या विनोदी शैलीत आत्मचरित्र लिहीले तर त्याचे शीर्षक काय ?

“एक प्रवासी – व्रांत्य ते निवांत”?

तेव्हा व आतामधे खरोखर एवढा फरक आहे

दिनेश Bhrushundi

हितेंद्र & निवांत not even by mistake

Stay with him for week

You will agree with me

मुळ स्वभाव जाईंना

I have latest example of his witty nature

Will post with details

आशुतोष

अरे वा नरेन्द्रा … मस्त लिहीलस. ज्याला स्वत:च्या हातांनी लिहीता येत अशा थोड्यांपैकी (माझ्यामते) तू एक लिहीता आणी तुला लिहीत करणारा आशु दोघांसाठी

विश्वास विद्वंस

नरेंद्र

मस्त ! By the way, तुझ्यासारख्या tech savvy माणसाने मराठी लिहायची ॲप नाही हे म्हणणे आश्चर्य आहे. Google बाबा वर “विश्वास” नाही का? तो तर मराठीत dictation पण घेतो.

राजीव पारखी

स्टार आफ द विक हितेंद्रच्या काही आठवणी लिहिण्यासाठी आशुतोषने काही दिवसांपूर्वी पाचारण केले दरम्यान ब-याच लोकांनी आठवणी पाठवल्या

माझ्याकडे मराठी App नसल्यामुळे कागदावर लिहून फोटो पाठवावा लागत आहे. खरतर आजन्म लक्षात राहण्यासारखे शाळेतील मित्रांमधे हितेंद्रची गणना होते. शाळा सोडल्यानंतर तो केवळ एकदा मला भेटला तब्बल २५ वर्षानंतर झालेल्या एकत्रीकरणामधे.

५ ते ११ वी एकाच sectionमधे असल्यामुळे त्याच्या खोड्यांचा भरपूर हिशोब माझ्याजवळ आहे. पांडेबाईंचा मुलगा म्हणुन का खोडकर स्वभाव म्हणुन बहुतेक मास्तर त्याला आपुलकीने पिटत असत. माझ्या अठवणीप्रमाणे हि एकच व्यक्ति होती ज्याने मास्तरांच्या हातचा मार खाल्ला असावा

हितेंद्रच्या Dive मारण्याच्या कौशल्याबद्दल पम्याने लिहिलेच आहे. माझ्या आठवणीत त्या काळात हितेंद्र व खंड्या सोवनी हे दोघेच plank वरून dive मारू शकत. आपण ९ वीत असताना बुध्यांन मोजणारी परिक्षा घेतली होती माझ्या आठवणीप्रमाणे हितेंद्र & Pamya ह्यांना थोड्याफार फरकाने सर्वाधिक मार्क मिळाले होते.

११वीत असताना self government मधे अर्ध्या दिवसासाठी Hitendra Head master झाला होता ह्यादिवशी मी व प्रदीप दिवाळेनी Sanskritic कार्यक्रमाचे संचालन केले होते. शाळेनंतर मी व हेमंत (Hitendra’s younger brother) जास्तवेळा भेटलो असु तर सुवाच्च अक्षर, कुशाग्र बुद्धि, खोडकर स्वभाव, आणि मुलींना impress करण्यासाठी सतत प्रयत्नात असणारा हितेंद्र – नरेंद्र – जयेंद्र – सुधिंद्र सगळे बांदरच (इति मुळेसर ) ह्या मालिकेतला अवलिया आपल्याला मित्र म्हणुन लाभला ह्याचा आनंद आहे

खाण्यावरून आठवले- Every year महालक्ष्मी झाल्यावर हितेंद्र हमखास सगळ्या मित्रांसाठी आंबील आणत असे आठवणींच्या पोतडीत अजुन भरपूर गोष्टी आहेत पण आज इथेच संपवतो नरेंद्र देशपांडे

प्रिय मित्रांनो, प्रामुख्याने आशुतोष, मिलिंद, अविनाश, नरेंद्र, विश्वास, श्याम, दिनेश :

साधारणपणे कोणी कायमचा सोडून गेला किंवा अगदी जीवनातून उठला तरच त्याच्या नावाने इतक्या अगत्याने आणि जिव्हाळ्याने गुणगान ऐकायला मिळतं. मी इतके गुण उधळले आहेत याची माहिती याची देही याचि डोळा ऐकून मन अगदी भारावून गेला आहे. अजूनही आपल्या जुन्या मित्रांना इतक्या कालावधीनंतर आपली आठवण अशा सकारात्मक रित्या आहे हे जाणून ऊर भरून आला आहे. (म्हणूनच बहुतेक कालपासून शर्टाची दोन बटणे लागतच नाही आहेत)

आपल्या शालेय जीवनाचा भूतकाळ आठवताना आठवणींची इतकी गर्दी झाली डोक्यात की काय लिहावं काय सोडावं यातच मन भरकटत राहिलं. कदाचित सर्वांना धन्यवाद देण्यात यामुळे विलंब झाला. म्हणतात ना, रम्य ते बालपण. जे ते सोनेरी दिवस सरले ते सरले. पण विजलेल्या निखाऱ्यावर हलकेच फुंकर मारताच जसा पुनः प्रज्वलित होतो तसा त्या गोड आठवणींचा जसा चालचित्रपटाच डोळ्यासमोरून तरळून गेला.

मग त्यात ‘ अरे चालताना मध्येच थांबायचं असेल तर **वर लाल ब्रेक लाईट लाऊन घे आधी ’ म्हणणारा नाऱ्या होता, सगळा वर्ग शांत असताना धाडकन पेटी आदळून दाचकवणारा अजित, एकताटे सरांचा सरसरत आलेला दस्टर डोक्यावर घेणारा अविनाश, ‘ तू तसा चांगला मुलगा आहेस पण काही मुलं तुला उचकावतात अशी उबगडे सरांकडून शाबासकी मिळवणारा शरद, उभ्या उभ्या कविता प्रसवणारा दिनेश, नाजूक गण्याने भावगीतं म्हणणारा राजीव, कबड्डी आणि कंचे खेळण्यात ज्याचा कोणी हात धरू शकणार नाही असा जयेंद्र, खो खो खेळातला निपुण आशुतोष, कीर्तनकार श्याम, रामानुजन प्रमोद आणि असेच काही ना काही विशेषता असलेले बाकी वर्ग मित्र किती म्हणून किती लिहू ? पुन्हा एकदा सर्वांचे मनःपूर्वक आभार.

याच बरोबर सुचेताचा उल्लेख केल्याशिवाय माझे मनोगत पूर्ण होऊ शकत नाही. माझ्या अगदी बोटांवर मोजण्या इतपत ज्या शुभचिंतक असतील त्यात सर्वात अग्रणी. तिच्याबद्दल मी वेगळे लिहीन योग्य वेळी. सरसकट सर्वामध्ये ‘सहज केला उल्लेख जाता जाता’ याहून तिचा दर्जा वेगळा.

जास्त काय लिहू, तूर्तास इतकेच पुरे. असाच स्नेह असू द्यावा

हितेंद्र पांडे

खुपंच छान लिहीलय हितेंद्र

मनाचा जलाशय-

त्यात उभरता स्मृतींचे तरंग

शब्दरुप होतात

ओतप्रोत भावनांचे सतरंग दिनेश Bhrushundi

दिनेश

चित्रकार रंगांची उधळण करतात आणि कवी शब्दांची. पण तु आज दोन सुखद धक्के दिले. While acknowledging Narendra & Hitendra तु चक्क तीनपेक्षा जास्त शब्द वापरले हा हा हा

You believe more in Emojis Joke apart I felt happy to read your post

Wish to see you in group if not often at least twice a week to begin with

आशुतोष

13 June 2022 (विश्वास बरोबर सावरकरी मराठी शब्दांसंबंधी एक सु..वार्ता..)

1. चित्रं ध्वनिक्षेपक चे आहे ज्यात इनपुट output दोन्ही असतात. ध्वनिवर्धक म्हणजे loudspeaker only output
2. ultimatum madhe उत्तर नसतं. गर्भित इशारा किंवा चेतावणी असते
3. चाबुतरा मर्यादित अर्थ आहे . प्लॅटफॉर्म शब्द बहु आयामी आहे. चाबूतरा फक्त एक समानार्थी शब्द आहे. असे अनेक समानार्थी शब्द आहेत संदर्भा प्रमाणे बदलतात.

मोठ्या भाषा विषारदने सांगितलेल्या सर्वच गोष्टी अचूक असतात असा काही नियम नाही आमच्या नागपूरचा

विश्वास

आता तू सांग काळजावर ठेवण्याचा दगड किती किलोचा असतो

व्यापारात धोका कशाबरोबर लावून खातात

पदरात बांधलेला विस्तव किती गरम असतो

रक्ताच पाणी करून मेहनत केल्यावर किती पेले भरतात

कोंड्याचा मांडा करून खाताना मीठ टाकतात का

चोरावर मोर असतो त्याचा पिसारा केवढा असतो

समोरच्याच्या पाऊलावर पाऊल ठेऊन चाललो तर तो आधी पडेल की आपण

मुलगी सरळ वळणाची असावी पण वळण किती औंशात सरळ असतं

काळजाची तार छेडल्यावर सा येतो की रे, ग म

डोळे आलेले जlस्त वाईट की गेलेले

हलक्या कानाच्या माणसाची बुद्धी का जड असते

आणि शेवटी

श्रीमंत मित्रांच्या संगतीत राहून आपण श्रीमंत होत नाही, बुद्धीवंतनच्या संगतीत राहून बुद्धिवान होत नाही तर दारुड्या मित्रांच्या संगतीत राहणाऱ्यांना बेवडा का ठरवतात

हितेंद्र

Twin stars of the week:

शीर्षकावरून तुम्हाला अंदाज आला असेलच की या वेळी star एक व्यक्ती नसून स्टार्स ची जोडी आहे. मी पुष्कळ वेळ विचार केला पण या जोडीमधून एकालाच निवडावे तर तो विषयाशी अन्याय होईल आणि आपला उद्देश पण सार्थ होणार नाही. यास्तव संपूर्ण विचाराअंती मी, माझे मित्रद्वय आशुतोष आणि सौ. सुचेता या उभयतांना ” twin stars of the week” घोषित करतो आहे. काही अपरिहार्य कारणास्तव आपल्या ग्रुप मध्ये आपण आपल्या १९७५ च्या सहाध्यायी भगिनींना समाविष्ट करू शकलो नाही, पण म्हणून त्यांचा विसर पडणे मात्र अपरिहार्य नाही, किंबहुना त्यांचा स्टारच्या पदासाठी विचार ना करण ही एक वंचना राहील. आशा करतो माझा निर्णय सर्वांना सयुक्तिक वाटेल. हितेंद्र पांडे

स्टार्स ठीक रविवार को आयेंगे, पर एक बात तो हम आपसे कहना भूलही गए………..

..

..

..

..

..

..

स्टार्स जोड्याने येत आहेत पण कोणावर ही सक्ती नाही की दोघांबद्दल ही लिहावे. शक्य आहे की कोणी दोघांपैकी एकाला जास्त ओळखत असतील पण दुसर्याबद्दल लिहिण्यात अडचण असेल. आपल्या मर्जीनुसार आपल्या आवडत्या स्टार वर तुम्ही लिहू शकता. मला खात्री आहे की कोणीच याचा गैरसमज करून घेणार नाही. दोन्ही लिटिल स्टार्स मनाने परिपक्व आणि विचारांनी प्रगल्भ आहेत.

Hitendra

Welcome Sanjay on the podium. It is your turn to enjoy and as the game has already begun .. to be ready for nartya fun. No Pegasus, no snooping, you have to open out yourself. Everyone will love to know more about you. Enjoy!!!

Vishwas

प्रिय सुह्रदयी मित्रांनो,

सर्व प्रथम पावसाळी अंधारात चमकण्याची संधी मिळाली व काही हितगुज करायला मिळत आहे ह्या बद्दल आनंदी आहे. आता मागे वळून पाहता, थोडी गंमत पण वाटते, परंतु एक गोष्ट कायम लक्षात राहते. ती म्हणजे विधात्याचे आशीर्वाद, त्याला दिलेली प्रयत्नांची जोड व अनेकांचे वेगवेगळ्या वेळी लाभलेले मार्गदर्शन व आशीर्वाद.

माझ्या बद्दल म्हणाल तर, ११वी साठी हडस शाळेत प्रवेश घेईपर्यंत, दर २/३ वर्षांत नवी शाळा, नवीन गाव अनुभवायला मिळत असे. धरमपेठ शाळेत प्रायमरी साठी, मग अकोला, परभणी, अंबेजोगाई, औरंगाबाद व बुलढाणा येथपर्यंत तेव्हा च्या १०वी (SSC) पर्यंत शिक्षण झाले. बुलढाणा येथे १० वी नंतर महाविद्यालयात सायन्स ची सोयच नसल्यामुळे बाहेर पडावे च लागले. सुरुवातीला बहिणीच्या घरी खामला व मग आत्याच्या घरी धंतोलीला रहात असे. बुलढाणा ते नागपूर अंतर सुमारे ४०० km व फक्त वर्षात २ वेळा जाण्याची संधी असे.

वडील शिक्षण विभागात वरिष्ठ असल्याने व PR जोशी व RD म्हसकर सर त्यांचे परिचित असल्याने हडस मध्ये प्रवेश सहजी मिळाला. अनिल ईंगोले सारखी परिस्थिती आली नाही. एकताटे सर सुरूवातीच्या काही दिवसांपासून कायम नाव विचारत असत. त्यांना तेव्हा दिलेले ऊत्तराची (काल सांगितले होते) आठवण शिरीष मुजुमदार ने दीड वर्षांपूर्वी काढली होती. तेव्हा आजूबाजूच्या बाकांवरील आश्चर्य प्रकट करणाऱ्या चेहर्यांचे कारण लवकरच कळले. वडिलांच्या पोझिशन मुळे एकताटे सरांनी बहुतेक बाब पुढे नेली नसावी पण लवकरच त्यांनी मारलेला टोला (आपले वडील Joint Director व आपण हज्जाम) मात्र अपमानित व विद्ध करून गेला. मनाशी खूणगाठ बांधली व परत त्यांना बोलायला जागाच ठेवली नाही. नरेंद्र ने जे म्हटले, त्याचा मागील हे खरे कारण.

८ वी ते १०वी मला शिष्यवृत्ती मिळाली होती, त्यात घरच्या परिस्थिती त उरलेल्या पैशातून तेव्हा Henry Sandoz कंपनी चे घड्याळ घेऊन दिले होते. ते घड्याळ अजूनही माझ्या जवळ आहे.

तूर्तास येथे अल्पविराम.

संजय माणकीकर

चला…..संजय तुझ्या यशस्वी वाटचालीत सुरवातीला माझे नाव तुलनात्मकदृष्ट्या आले…आनंद झाला……सुरवात चौका लावून केली……. हार्दिक अभिनंदन पुढील वाटचालीस हार्दिक शुभेच्छा व सदिच्छा….तुला व तुझ्या परिवाराला

धन्यवाद

अनिल इंगोले

Our star of this week rose on the horizon, all the way from Buldana, when we were in the11th. The only person with the distinction of doing SSC and HSSC in our class. Although we had his company for only one year, he made quite an impression on Ektate sir as he was good in English. He was one of the few if not the only one who used to wear wrist watch. Which meant (in my mind) he came from a rich family. After leaving Hadas I met him once in Pune around Deccan Gymkhana area around 1984-85. I was with Tatya on a daily चिडीमारी mission. He was his usual ebullient self probably by himself. But he did mention that he is already married and in his words आयत्या बिळावर नागोबा झालो He did explain how but I will let him clarify. Don’t want to steal his thunder. I don’t remember him ever being still. Some part of his body used to be moving all the time. If nothing else then at least mouth will be moving. Dear Sanjay I hope you have slowed down with age. Let us know more about your adventures in life. All the best.

Narendra- USA

संजय आया है अवसर जिसमें

तुम्हारी मेहनत रंग लाई

यू ही बने रहो सफल सितारां

और हम देते रहें बधाई

शाम आकांत

Phase 2:

Post our examinations in 1975, completed B Sc First year at Akola and did well academically to get into Engineering stream. Thoughtfully chose Walchand College of Engineering for admission keeping in mind college record and reputatoon. As it is staying away from house had become an habit. The risk taken worked fabulously. Not only it helped me to become more confident and patient, I could score enough to secure place in toppers list. Got campus placement in M/s Alfa Laval, Pune which became cornerstone of professional career. And eventful 1983, saw me getting engaged to Sharada (knew the family since childhood) on 29/12 & getting married on 22/01/1984. I do remember having met Shirish and Narendra but am unable to recall context of आयत्या बिळावर नागोबा now.

When blessed with daughter, in Nov’85, my fortune went up by leaps and bound. I joined Philips India , Pimpri plant in Materials management. 13 years of career starting as Materials officer terminated in 1997 at Delhi as Regional Manager North. Another short stint with New Holland tractors took me to Ahmadabad as Director Asian Materials group for a US based company. A formal talk and exchange of business cards with a Reliance person, at Dubai airport on way to Mumbai, resulted in joining Reliance Industries , Mumbai in Center of excellence : Western Zone in 2006. This also helped to find a suitable match for my daughter Ketaki ( she is a medical professional) and get her married in December 2008.

Possibly this was silence before storm. When everything seemed sailing smoothly, suddenly I found my job gone at the age of 50. Thanks to recession triggered in 2008. Difficult time loomed large as the recession was there to stay and became more and more harsh.

The lessons leant from past and a quote from Soni sir, I always remembered as inspiration, made my resolve to bounce back stronger. The quote was something like this:

ईस तरह पार की है हमने मंजिले,

गिरकर ऊठे, ऊठकर चले, चलकर बढे

That’s all for now. More about the turnaround in Phase 3. Bye for now. Good night

Sanjay Mankikar

Very interesting. Waiting to read phase 3. Girish

Nicely written, possible precursor to new vocation.

सफ़र में धूप भी होगी..

सफ़र में छाव भी होगी.

Vishwas

Quite a cliffhanger. Waiting for next phase. Pramod

Great Articulation SANJAY! Dinesh

I remember meeting you in Phillips, first time after leaving school. That must have been in 1994 / 95, but I can’t be very sure. I was in Pune from 1993 to 1998.

Rajiv Parkhi

Great Articulation Sanjay !! New Holland मधे Martin Smith ला ‘Cock Up’ शब्दाचा innocently अर्थ विचारणारा संजय आठवून गेला दिनेश भृशुंडी

Sanjay ji, congratulations again in phase 2 achievements. The context of your “naagoba”comment at that time as I recall was preceded by this conversation: when we met – we asked if you were also at Gymkhana on cm mission to which you responded by telling you were married. You went on to say that your wife was someone you had known since childhood and that you didn’t need to search for long (like some of us) and then you dropped that “nagobaa” line.

Narendra देशपांडे

Phase 3:

अचानक नोकरीला मुकणे हा झटका मोठा होता. योगायोग असा की ज्या दिवशी मी मुलीच्या लग्नानंतर कामावर गेलो त्याच दिवशी हातात नारळ मिळाला. रिलायन्स ने तसे सन्मान पूर्वक वागविले व ३ महिन्यानंतर नोकरी officially संपली.

नंतर सुरू झाला संघर्ष. मंदीमुळे नोकरी बद्दल संधी एकदम कमी झालेल्या होत्या. इंटरव्ह्यू पर्यंत ठीक व्हायचे व पुढे काही केल्या गाडी सरकत नसे. हळूहळू नैराश्य येऊ लागले. अशा वेळी एका MBA college मधे मित्राने project management साठी guest lecturer म्हणून बोलावले. बहुधा ठीक झाले म्हणून त्याने visiting faculty म्हणून येशील का विचारले. वेळ जाईल व फ्रस्ट्रेशन कमी होईल म्हणून मी हो म्हणालो. काही दिवसांनी group college म्हणून विचारणा झाली. त्याच वेळी पुणे येथील गणगे ग्रूप मध्ये ऊत्तराखंड मध्ये नवीन प्लांट साठी system setting & improvement चा प्रोजेक्ट मिळाला व नंतर पुणे येथील पण प्लांटची कामे मिळाली. अशी २/३ आघाडीवर वेळ जात होता. त्या वेळी MBA च्या डायरेक्टर साहेबांनी मला post graduation करण्यासाठी सुचविले व तेव्हा जे नियम होते त्यानुसार मी असोसिएट प्रोफेसर म्हणून कायम स्वरूपी काम करू शकेन. त्यांनी च एका महाविद्यालयात दोन वर्षे कालावधी च्या कोर्स साठी नाव घालायला लावले. ऊपस्थित राहिलेच पाहिजे ही अट पण नव्हती. 2 वर्षानी pg झालो व त्याच वर्षी परत नियम बदलले व PhD कंपल्सरी झाले. परत पूर्वी च्या परिस्थिती त आलो.

पण कुठल्याही प्रकारचे ज्ञान वाया जात नाही. असे च एका आधीच्या सहकारी मित्राने ISO auditor & trainer होण्याची शक्यता का पडताळून बघत नाही असे सुचवले. मी पण एवढे प्रयत्न केले आहेत, एक अजून असा विचार केला. थोडी फार माहिती मिळवली व सर्व प्रथम बेसिक कोर्सला ( ISO 9001) रजिस्टर केले. कोर्स सुरु असताना ट्रेनर सरांशी बोललो तर त्यांनी अजून दोन कोर्स केल्यास फायदा होईल असा सल्ला दिला. बेसिक कोर्स पास झाल्यावर ऊत्साह वाढला व पुढील दोन कोर्स (EMS & OHSAS) साठी DNV ह्या कंपनी त नाव रजिस्टर केले.

योग्य वेळ आली होती बहुतेक,कारण एका कोर्स चे ट्रेनर वेस्टर्न झोनचे हेड होते व त्या कोर्स ला खिशातून पैसे भरून आले ला मी एकटाच होतो व बाकी मंडळी sponsored होती. त्यांनी माझी चौकशी केली व कारण जाणून घेण्याचा प्रयत्न केला. मी पण सरळसरळ बोललो. त्या कोर्स च्या शेवटच्या दिवशी त्यांनी मला थांबवून घेऊन चक्क contract on manday basis ऑफर केला. ही गोष्ट २०१३ च्या शेवटी ची.

पुढील २/३ वर्षे स्वतः ला सेट करण्यात गेली. वेळी थोडी flexibility दाखवून दिली, काही वेळी चाकोरी बाहेर पडून कामे केली. २०१७पासून कंपनी ने मला मंथली रिटेनरशिपवर घेतले. नवीन नवीनक्षेत्रातील पुष्कळ व्यक्तींना भेटण्याची व शिकण्याची संधी मिळते. एकंदरीत आयुष्य परत स्थिर झाले आहे व घरात पण वेळ देता येतो.

Visiting faculty चे काम कमी करत करत आता फक्त पुणे विद्यापीठाच्या MBA college पुरते मर्यादित ठेवले आहे. आठवड्यात एक दिवस संध्याकाळी ३ तास देणे सहज जमते. तसेच syllabus revision कमिटी, project guide चेपण काम करतो व आत्यंतिक समाधान मिळते. थोडी फार समाजसेवा रोटरी क्लब द्वारा करता येते. एकंदरीत ” आल इज वेल” now.

आपणा सर्व मित्रमंडळींचे मन:पूर्वक धन्यवाद व पुढील काळासाठी शुभेच्छा.

Sanjay Mankikar

Hats off Sanjay for fighting spirit to move forward and well narrated the journey. Every person life cycle clock is different but ultimately takes to destination

Shrikant Sagdeo

सकारात्मक विचार म्हणशील, तर शारदा ने माझा जॉब गेल्या वर समजावले:

1. “मुलगी ही घरातील लक्ष्मी असते. ती घरातून गेली ना, म्हणून ह्या गोष्टी घडत असतात.”.

2. नियतीने ठरविले होते की केतकी च्या लग्नाला पैसे अंबानीशेठ कडून येतील. पैसे आले, काम संपले.

आता मात्र हसू येते पण मी तिच्या पहिल्या कॉमेंट वर विचार केला होता की लक्ष्मीचे बरोबर आहे पण इतक्या तातडीने प्रयाण केले?

संजय माणकीकर

Friends,

I am not formal enough to say thanks to all but am simply awed by the response, appreciation and affection by way of expression and phone calls during the week. It made me feel elated and has left me overwhelmed. Grateful to you all .

I am passing on the batton to another star SHRIKANT SAGDEO in this galaxy for coming week.

Sanjay Mankikar

“संजय”, .. तावून सुलाखून निघालेलं एक उत्साही उमद व्यक्तिमत्त्व.. आम्ही बरेच वेळा बोलल्या प्रमाणे शाळेतला संजय फार संबंधात नव्हता. आठवणी नक्कीच नाहीत. (विस्मरणशक्ति ची कमाल).

असो, पुणेकरांच भाग्य म्हणुन आशुतोष आणि शंतनू ह्यांनी आम्हाला एकदा (च) एकत्र आणल.

त्यानंतर प्रत्यक्ष भेट corona मुळे होऊ शकली नाही, मात्र ह्या ग्रुप मुळे संजयशी संबंध वाढत राहिला. त्याच्याशी बोलता बोलता हळूहळू तो कळत होता आणि त्याची सकारात्मकता जाणवत होती अर्थात त्यामागची खरी तडफ आणि ताकद आत्ता कळली.

त्याच्या ह्या संघर्षात, वैयक्तिक जीवनात मात्र तो आनंदाचे अनुभव ही घेत होता. तसेच घरच्यांचा पूर्ण पाठींबाही त्याला नेहमीच मिळाला. पत्नी सौ शारदा व सर्वांचेच अभिनंदन.

आता तो पुण्यात असल्याने जास्त संबंध येईल व त्याच्या समाजसेवे बद्दल तसच traveling विषयी जाणून घेता येईल किंवा साथ ही मिळेल. संजय – शारदा, मुलगी डॉक्टर केतकी, जावई पराग आणि नातू प्रत्युश सर्वांना आपल्या सर्वांतर्फे शुभेच्छा.

विश्वास विद्वांस

मनोगत :-

काल श्री. विद्वांस साहेबांचा फोन आला व त्यांनी मी संजय बद्दल लिहावे असे सुचविले. मन एकदम भूतकाळात गेले.

माझे आजोबा व संजयचे वडील एका खात्यात कामाला होते. त्यामुळे कुटुंबातील सर्वांना आपसात ओळखत होते. संजय हा डांबरट पण सरळ मार्गी म्हणून माहितीत होता. पुढे अकोला येथे तो FY BSc ला असताना परत एकदा जवळच रहायला होता. आता फार बदलला नसला तरी तो थोडा महत्वाकांक्षी झालेला वाटला. पुढे तो सांगलीला शिकायला गेला. त्या मुळे नंतर जेव्हा आमच्या लग्नाचा विषय निघाला तेव्हा ‘ अरे वा, सदूची नात ना, ठरले’ असे माझे सासरे म्हणाले व लवकरच मी सौ. माणकीकर झाले.

संजय हा प्रचंड मेहनती व रिस्क घेणारा आहे. ह्या मुळे आमची नोकरी निमित्ताने बरीच भटकंती पण झाली. पैकी दिल्लीत अलका व दिनेश मुळे दिवस खूपच छान गेले. नागपूर ला सुचेता व चितळेसाहेबांची त्यांच्या घरी भेट झाली. चितळे साहेब तर पुण्याच्या घरी पण आले आहेत.

संजय हा अजूनही (!!) निर्व्यसनी, ऊत्साही व तल्लख बुद्धी चा आहे. काळाच्या ओघात तो आता बराच शांत पण झालाय. परमेश्वराच्या चरणी श्रद्धा असली तरी त्या जोडीला प्रयत्न हे असलेच पाहिजेत ही त्याची धारणा आहे. रिलायन्स ची नोकरी गेल्यावर तो ५२व्या वर्षी MBA: HR झाला व तावूनसुलाखून बाहेर पडला. त्याचे सध्याचे काम त्याच्या पठडीला एकदम योग्य लाभले आहे. संधी मिळाली की वाचन व जाईल तेथे काय पहाण्यासारखे व ऐतिहासिक बाबी हमखास विचारेलच. रायगडावर तर गाईड ला एका बाजूला घेऊन चुकलेल्या सनावळी नीट सांगत होता.

मुलगी डॉ. केतकी व पराग डोके हे आता आपल्या संसारात स्थिरावले आहेत. नातू प्रत्युष पण संजय ला चांगलाच बिझी ठेवतो. कोरोनाचा अपवाद वगळता गेली १०/११ वर्षे आम्ही दरवर्षी १०/१५ दिवस करत करत बर्यापैकी जग पण पालथे घातले आहे.

हे सर्व मनोगत, मनाने कणखर पण भावनाप्रधान अशा काळाच्या तडाख्याने अष्टपैलू व्यक्तीमत्व झालेल्या संजय मुळे मी व्यक्त करू शकले.

चितळे साहेबांच्या पुढाकाराने हा समूह परत भेटला आहे व आनंदी वातावरणात प्रगती करत आहे. तुम्हाला सर्वांना अनेक शुभेच्छा व धन्यवाद.

शारदा माणकीकर

एकदम तंतोतंत वर्णन। दिल्लीतले दिवस आठवून गेले. भाबडा डांबरट वर शिक्कामोर्तब!

दिनेश

संजय,

खुप छान लिहिलयस. तुझा संघर्ष तोही आयुष्याच्या असल्या स्थितीत फार कौतुकास्पद. स्वतः च्या संघर्षां बद्दल इतक व्यवस्थित लिहिता येणे हेही कठीण,तुझ्या सकारात्मकतेला खरोखर सलाम.

विश्वास

Big struggle late in life. Fighting spirit को मानना पड़ेगा गिरीश साल्पेकर

My salutations to fighter sanjay mankikar. Sanjay Girdhar

: संघर्षातून समाधानाकडे अनिल इंगोले

Mrs Sanjay

सुंदर लिहल आहे . दिलखुलासपणे. १ +

संजयने आधीच स्वत:हाबद्दल लिहले होतेच

वाचुन त्याच्याबद्दलचा अभिमान वृद्धिंगत झाला

तुम्हा दोघांना उर्वरित आयुष्याकरिता खुप खुप शुभेच्छा

ता. क : साहेब म्हणणे टाळता आले असतेतर जास्त आनंद वाटला असता

विश्वास

*Warm Welcome to Shrikant as a star on the stage. Please enlighten us on your journey since 1975 and countdown has begun. It is your turn to enjoy and the game has already begun …. We are eager and will love to know more about you.

Have a great fun….. !!!

संजय माणकीकर

Our star of the weeks seems to be hiding behind the clouds. So here is my attempt to bring him out. . Last time I met Shikya was in Dec 80 or 81. We were both in Nagpur. Raju Jog, Shikya’s classmate in instrumentation course (I think) in Pune, was also in Nagpur. Raju’s father was Superintending Engineer for Totladoha dam project. So he offered to take us to the site. We had a nice outing that day and enjoyed the hospitality at PWD guest house. Narendra देशपांडे

Friends ,

After coming out of school journey was bumpy for a year and after passing BSC , BE from COEP life started with TCE Banglore, RCF Alibag

During this period married to Supriya in Mar 1986 who was working with central bank of india Incidentally our anniversary, my BD, her BD falls in 3rd week Mar (15th/17th/18th) which allow to celebrate week ……

Marriage drive me back to shift Nagpur , this was golden period of life where along with carrier at Emersion/DCL polyester ( later RIL) family is grown

Prachi in 1987 and Pushkar in 1991 came to our life. Prachi did M Arch married in 2011 now settled with Sumeet at London with 2 kids Anvi & Shaurya Enjoying their childhood as grand pa. Pushkar did BE and switch to finance did MS, came back in India 2019 currently working with United Airlines.

Destiny took me from India to Nigeria in 2008 to take up assignment at Peteochemical plant /fertilizer which I accepted for 2 yr but still continue for 14 years & enjoying new way of life…..

I hate to love friends who are living in Nagpur and enjoying life , feel jealous of them Now plan to join them let’s see how it goes !! Wishing you all good health Let’s meet frequently to make bonds more stronger. Special thanks to Pramod /Ashu/Raju who initiated this drive n group

“Chatpata “ humorous exchange between Thane-Pune-Nagpur -Jaipur with special comment from US love to read Keep continuing….

Hidden/ diversified talent in this group is amazing good singer , music lover , nature lover, philosopher, artist, social worker and ‘foody’ ensure to refresh mood

Shrikant Sagdeo

Shripad,

Fondly called as Shikya initially within limited gp of Rajiv Parkhi, myself, and raju jog(who was in our class but left for Mumbai in few years). Later he mixed up with Laxmi nagar gp after Engg even so smoothly.

Shikya was “shendephal” amongst siblings in his family staying in Laxminagar near my house.His elder Bro called Dutta(who is unfortunately no more) n sisters were all his admirers. I remember his house had a big backyard n many gava trees. My spl attraction visiting him was to get those fruits n eat.

My interaction with Shikya after school was much less as he was away doing his Engg. Later, post Engg both were away n coincidently happened to meet at Nagpur rarely. Our mtg at hotel Ashoka hosted by Milind was after long long time.

I know shikya as a very gentle person, uska koi dushman ho hi nahi sakta. Shikya, I don’t have much to share as of. I wish you and family a very successful, happy, healthy, and prosperous life.

Looking forward to meet again soon.

Sushil Deshmukh

Nice to read your story Shikya. Tell us more about Nigeria. How was your stay, how are the people and work culture.

Girish Salpekar

Girish

Nigieran is happiest person, living in the present not bothered about future like us Very strong build. Good part is everyone Speak English better than us (me) We had one traine girl working on Boiler maintenance and one valve (heavy) was to take to work shop we’re waiting for the rigger to come and lift.

Girl requested to allow her to take by staircase To our surprise she lifted valve like a small kid and came to WS at ease. Most of workforce is healthy V shape body without going to gim power of “garry” their local food. Even though outside there is poverty, shortage of power n water but maid/staff will come well-dressed to house/office greet us without complaining.

Genetically Nigerian girls have small curly hairs n bald even men are bald. But they take this in +ve way put different hair styles with wig every 15-20 days which Indian lady miss. First time I saw different shades of black skin some are darker than coal shining

They enjoy the life.Even on road if you are injured n with bandage unknown person will say sorry This U miss in India. However, some of them are master hacker, crooked which u find every everywhere The population is 50% Muslim n Christian politicians exploit them. We are placed at Port Harcourt temp variation is 15- 30 degC , rains for 6-7 month and summer no winter,cool climate. Outside is not safe to move as we live within camp well placed.

While moving outside you feel VIP as escorted by military but risky While I was in Senegal for some period experience was totally different free movement. Senegalese are fond of exercise Even on road / bridges you can see people jogging / doing dips at late nights in villages/cities

At Dakar surprisingly at beaches they hv double bar/ single bar and in groups u find doing exercise.. No “bhelpuri” ..Only problem they talk French. Wishwas is everywhere ( Google baba) makes easy.

As expat you face different challenges to tackle delicately as we work on their land

Shrikant Sagdeo

Shrikant

Nice info, When u go back to pack up I will accompany you. Let us make money – have हाथठेला of पाणीपुरी in campus I am serious. Do share interesting incidences also if any.

Ashutosh चितळे

Thanks Shikya for brief sharing of your life journey, we shall get to know more once you comeback and relax in India. Wishing you wonderful life with family and company of good friends. Enjoy.

Case of girl lifting a valve, where rigging was planned is unbelievable, one can imagine really remarkable physical capacity. Exercising on road is also catching up in India now, more so in Pune.

Staying with different society / people is always interesting and normally good experience basically if you are not prejudiced. Shrikant is great narrator and will have many more experiences to share … so also I expect from few more in our group

विश्वास Vidwans

How is the life on streets? I was told that it is unwise to move after dark. I was involved in a prestigious project (prayer hall/church) in Abuja. As I was getting out of my company I never had opportunity to visit. My partner visited the place. I think construction might have started. Your story was very interesting!

Pramod सहस्त्रबुद्धे

Shrikant giving party to Nigerian beauties on woman’s day. Can anyone guess who is Shikya’s GF. Correct answer – free trip to Nigeria

1975- 2001- 2019

Probably these years I met Shripad. There was almost no interaction after 1975 however school bonding brought everyone together in 2001 & we could revive old memories . Then after a long gap of 18 years we surprisingly met at at Kolkata Airport in 2019 . He was coming from ( Shillong ) his honeymoon no ( n ) Don’t know

Nigeria he preferred as his कर्मभुमी. I always wondered how he could live so many years without much of family life since Supriya served here in Bank. Shrikant any Black beauty जादु? .You can tell me privately if not in group. Right now he is in Nagpur & has decided to come back to settle down hopefully in Nagpur. Although he is not seen much in group still enjoys being part of it. I wish him & Supriya peaceful life & enjoy youth part 3 – Sixty +

Ashutosh चितळे

My hats off & साष्टांग नमस्कार to Shrikant Sagdeo for his generous ( सढळ हातांनी ) support to various institutions. I am falling short of words to express my feelings

Ashutosh

By surprise we Met at Kolkata

Shrikant was on his way to Bagdogra / Gangtok on this 5 th Honeymoon.

Shrikant relishing पाणीपुरी at my home. Count the number of पुरी in plate +1

He enjoyed 6 rounds like this. Hats off for his capacity even today- strong man too

Ashutosh चितळे

कधी गतस्मृतींना उजवळणारा।कधी खंडित तारा जुळवणारा।। सप्ताह-तारा, उपक्रम न्यारा।ह्या सप्ताहाचा प्रमोद तारा।। दिनेश

Thanks, Dinesh for choosing Pramod ⁩ as Star of the Week. Dear Pramod, wishing you a special week full of love and affection from our group members. Vishwas

अभिवादन !

नावाप्रमाणे आनंदी,आडनावा प्रमाणे अत्यंत तल्लख, बहुमुखी बुद्धी व कुशाग्र स्मरणशक्ती ! सतत वाचन, मनन, चिंतन, ज्ञान संचयन यात मग्न असणारा असा माझा बालपणातील सर्वात जीवाभावाचा मित्र – हया सप्ताहाचा तारा – प्रमोद सहस्रबुद्धे!

बुद्धी वरून एक प्रसंग आठवतोय- माझ्यामते, नवव्या वर्गात एक आय क्यू टेस्ट झाली होती.त्यात प्रमोदला सर्वोच्च स्कोर मिळाला होता -शाळेमध्ये आणि संपूर्ण नागपुरात तो बहुदा दुसरा होता. खूप जुन्या आठवणी आहेत: वर्ग पाच ते सात यादरम्यान प्रमोद माझा खूप जवळच्या मित्र होता: त्याला दोन कारणं होती एक आमची जॉग्रफिकल विसिनिटी व दुसरी माझी इंटेलेक्चुअल डिपेंडेन्सी.

जॉग्रफिकल प्रॉक्सीमिटी म्हणजे आम्ही साधारणपणे नागपूरच्या एकाच भागात, जवळपास राहत असू. त्यामुळे शाळेतून परत जाताना बरेच वेळा एकत्र पाई -पाई , पहिले त्याच्या घरी व नंतर मी पुढे जात असे. त्यात दोन-तीन इन्सेंटिव्ह असायचे: पहिलं, प्रमोद चे अखंड नवीन नवीन नॉलेज मी ऐकून गेन करणार आणि. थोडा वेळ अजून एकत्र राहणार. आणी बसचे जे पैसे वाचायचे त्यातून आईस्क्रीम सुटणार.

इंटेलेक्चुअल डिपेंडेन्डंसी मुख्यत: सायंस व मॅथ्स ह्यातील त्याच्या अलौकिक व माझ्या साधारण परिस्थिती मुळे.

पुढे या मैत्रीत जो थोडासा खंड पडला तो मी रविनगरहून हनुमान नगर ला शिफ्ट झाल्यानंतर आणि स्कॉलरशिप च्या सातव्या वर्गातल्या परीक्षेत ,प्रमोदने माझ्यावर घेतलेल्या अतिशय मेहनतीचे मी चीज करू शकलो नाही याची खंत म्हणून. प्रमोदने मला गणित व सामान्य-ज्ञान या दोन्ही विषयात तयारी करायला खूप मदत केली होती.(त्याची तयारी, देव जाणे केव्हा तो अभ्यास करायचा, पण मला नेहमीच जय्यत वाटायची). ७वी स्कॉलरशिप परीक्षेमध्ये, डिस्पाइट युवर ग्रेट एफर्ट्स व परसनलाईझ्ड हॅंडहोलडींग, उत्तीर्ण न झाल्याची जी गिल्ट मनामध्ये घर करुन आहे, ती आज पहिल्यांदा व्यक्त करतो आहे प्रमोद!

सातव्या वर्गातली आणखी एक आठवण एकदम प्रकर्षाने जाणवून गेली. आम्ही दोघांनी मिळून एक डिटेक्टिव्ह टाईप नाटक लिहून बसवायचं व करायचं ठरवलं होतं. त्याच दरम्यान मी आजारी पडलो -चांगला आठ दहा दिवसांसाठी. मी घरून, जसं जमेल तसं स्क्रिप्ट बनवून प्रमोदला पाठवलं. प्रमोदने ते इंप्रोव्हाईज आणि फायनल केलं व नाटक बसवलं. मी जेव्हा परत आलो तेव्हा तयारीचा बराच भाग होऊन गेला होता पण माझा जो काही प्रयत्न होता त्यांना दाद देत त्याने माझ्यासाठी एक नवीन पात्र निर्माण केलं मला नाटकात सहभागी करून घेतलं.

शाळेत असताना प्रमोद माझ्या दृष्टिकोनातून बुद्धिमत्तेच्या एका वेगळ्याच पेडेस्टल वर होता. त्याच्याकडं नवीन गोष्टी शिकायच्या, नवीन नॉलेज घ्यायचं यासाठी मी तर प्रवृत्त असायचोच पण तो सुद्धा निरपेक्ष भावानी या सगळ्या गोष्टी इंपार्ट करायला सदैव तयार असायचा.

आठव्या वर्गानंतर थोडा फोकस बदलला – ज्ञानसंवर्धनावरून तो परीक्षेत मार्क्ससंकलनावर! रविनगरहून हनुमाननगरला शिफ्ट झाल्याने, जॉग्रफिकल विसिनिटी मुळे हितेंद्र पांडे माझ्याबरोबर शाळेत जाण्या-येण्याचा मित्र बनला व पुढे ही मैत्री दिवसेंदिवस प्रगाढ होत गेली.

मात्र ह्यात, हळूहळू प्रमोद बरोबरची प्रगाढ मैत्री थोडी कमी झाली पण एक अत्यंत बुद्धिमान व जनरलअफेयर्स मध्ये कम्प्लीट ली अपडेटेड असं व्यक्तिमत्व म्हणून आदर युक्त स्नेहभाव कमी तर झाला नाहीच पण वाढत गेला. हा व्यक्त मात्र बहुतेक आज पहिल्यांदाच करतोय- शाळेनंतर!

शाळेनंतर प्रमोदची भेट अशी झाली नाही, पण साधारणपणे जे काही कॉमन कनेक्शन्स होते त्त्यांच्याकडून प्रमोद चे ‘व्हेयर अबाउट अँड हाऊ अबाऊट’ बद्दल अधून मधून माहिती मिळत राह्यची.

माझ्या आठवणीप्रमाणे, चार वर्षांपूर्वी मी व अलका मुंबईला गेलो होतो एका लग्नाला.परत येतांना, अलकाच्या आर्ट फिल्डमधल्या एका सीनियर आर्टिस्टला भेटलो. कसे काय आठवत नाही पण जवळच आयोजित केल्या गेलेल्या त्यांच्या क्लोज मित्राच्या पेंटिंगच्या एक्झिबिशनला भेट देण्याबद्दल ते बोलले. अलकापाठोपाठ मी पण तिथे गेलो. आणि ‘टू अवर अटर सरप्राईज’, प्रमोद तुझे साक्षात दर्शन घडले – शाळेनंतर ४३ वर्षांनी!

त्यानंतर अधून मधून तुझ्या व अलकाच्या पेंटिंगची, एक्झीबिशन्स बाबतची देवाण-घेवाण व्हाट्सअप वर होत राहीली आणि जे लॉस्ट कनेक्शन होतं ते यामुळे पुन्हा एस्टॅब्लीश झालं.

हा तुझा ॲब्स्ट्रॅक्ट पेंटिंगचा नवीन पैलू मी प्रथमच अनुभवला. आधीपासून तू जोपासलेला पैलू म्हणजे तुझे लिखाण! त्यातल्या दोन विशिष्टता अशा आहेत- एक,खूप ॲडव्हान्स नॅालेज, गहन विषय निवडून त्यांचं आकलन करायचं आणि दुसरं, खूप सोपी सरळ,स्पष्ट आणी निर्भिड अशी स्वतःच्या त्याबद्दलच्या विचारांची मांडणी करायची.(दांडगं वाचन व दणकट लिखाण) गेल्या आठवड्यात्तल्या, माझ्या छोट्याशा सीनोपसिस मधे मी हेच म्हटलं होतं. ‘तुझ्या अभिजात कलांसाठी तुझे मन:पुर्वक अभिनंदन!’

लिहायचं खूप आहे आणि लिहायला पण खूप आहे पण वाचणाऱ्यांचा वेळ व पेशन्स याचा विचार करून आता आवरतं घेतो-या शेवटच्या काही ओळी.सह: तुझं त्रिवार अभिष्टचिंतन :-.

~तुझ्या लिखाण आणि चित्रकलेसाठी

~तुझ्या मुक्त आणि प्रेरक अशा विचारशैली साठी,आणि

~तुझ्या आमरण-अध्यनाच्या संकल्पपूर्ततेसाठी

अभिष्टचिंतन प्रमोद व उत्तरा! एकमेकांच्या व अनेकांच्या जीवनात, उत्तराेत्तर, अधिकाधिक आमोद-प्रमोद व ज्ञान-समाधान असेच उधळत रहा

दिनेश

दिनेश,

जुन्या आठवणींना उजाळा मिळाला. Thanks. नाटकाबद्दल विसरून गेलो होतो. आजोबांचा चष्मा या नावाचे नाटक होते. भालचंद्र धोटे आजोबा श्री पारखी नातू, (त्यावेळेला श्री बराच लहान खुरा होता) श्रीकांत सगदेव (?) चोर, दिनेश (आठवत नाही) अशी काहीशी पात्र रचना होती.

खरे hall मधील साऊंड सिस्टीम आणि मुलांच्या गोंधळात एकही संवाद कुणालाच ऐकू गेला नाही. माझे नाट्य लेखन तेथेच संपले.—— प्रमोद

School memories of pramod, more fondly nicknamed as “Ramanujan” being very much interested in maths.In fact,I remember pramod,popi n abhyankar were very closely placed trikut for their togetherness,scientific discussions etc.Obviously,some like me were far away from this gp for their the then tangential activities for us.Academics was my last priority,hence had little opportunity to mix with these academicians besides some cricket that we played opposite abhyankar’s house. After school, was again a big gap till intro in this gp.Away from his normal affinity or love for maths he opted for civil /structural Engg to build an unparallel carrier in design of variety of structures, leading to formation of an independant company.Understand,he designed several major structures/projects in mumbai,thane n maharashtra like malls,housing n commercial complexes a few I know.

I hv no clue as to when pramod picked up interests in sketching n painting.But was very impressive in his several displays at his studio I visited with few friends an year before last.Pramod told us that he is totally focussed on art,paintings etc n kept his design interests on hold for time being. Shraddha ne ghas na taklyamule,to andhshraddha nirmulanakade gela.He is very interesting debater,certified by ashu,and tasted by many on this platform.I wish him great success in his whichever endeavour he goes ahead with. Sushil देशमुख

Thanks सुश्या! You rekindled my memories of Gandhinagar. Pramod

Latest from star studio Thane

दिनांक: ४/५/२०२१

I called Pamya to seek his photos

उत्तर : बघतो , शोधतो

Try करतो

अरे लेटेस्ट एकही नाही

मी:अरे लग्नातला एकतरी पाठव

उत्तर: अल्बम कुठे आहे बघावा लागेल

मी सध्या स्टुडिओत आहे

बहुतेक सापडणार नाहीत

& one more funny reply – आमच्या लग्नात photographer मीच होतो

म्हटल फोटो पाठवताना तुमच्या दोघांचाच आहे याची खात्री करून घे दिलखुलासपणे हसला & assured me to send after reaching home . To my surprise I received photos within 1 hour

प्रमोद one small request cum expectation, तुझा एखादा हसरा फोटो पाठव. अस समज उत्तरा आसपास नाहीये

BTW thanks for Starting this group. Spare some time for home & friends setting aside your overloaded activities at Studio

More than us Uttara will be more happy Am I right ?

Stay safe Stay happy & healthy

Ashutosh

आशुतोष

माझे लग्न हे मी अतिशय साधे पणाने साजरे केले. (अंथरूण पाहून हात पाय पसरावेत). लग्नाचे धार्मिक विधी मला व उत्तराला मान्य नसल्याने compromise म्हणून truncated केले होते. म्हणून मला भरपूर वेळ होता त्यावेळेस माझ्या कडे zenith cha SLR होता. आणि फोटोग्राफीचा अभिमान होता. म्हणून मीच फोटोग्राफर बनलो होतो.

प्रमोद

नमस्कार,

आपल्या ग्रुपचा सप्ताह-तारा प्रमोद * बद्दल थोड.. त्याची थोडी आठवण शाळेतली. स्टार हे बिरुद त्याला पहिल्यांदा शाळेत मिळालं. *Stardom Beyond Ranks*.

अर्थात तेंव्हा ह्या गोष्टींशी माझा संबंध नव्हता, पण त्याची इमेज लक्षात आहे. त्या आठवणी खरंतर फार धूसर. तो शाळेत (हस्तलिखित ?) मासिकात लिहायचा हे मला इतक्यातच कळलं.

आजच्या प्रमोदशी माझी ओळख झाली ती २०१९ मध्ये हा ग्रुप बनल्यावर. त्याच्या ह्या ग्रुपबद्दल ची शिस्तीची कल्पना आणि विषयांबद्दल ची विशिष्ट अभिरुची हे त्याच वेगळेपण दर्शवत होत. त्यानंतर तो हळूहळू समजत गेला, त्याची Structural Engineering, अंधश्रद्धा निर्मूलन, विवेकवाद , Photography, Computer Languages, Painting असल्या अनेक विषयातील मुशाफिरी व त्या प्रत्येक विषयात स्वतःची बनविलेली ओळख. *थोडसं कौतुक, थोडं अप्रूप आणि थोडी जेलसी (कारण काहीच नाही तरीपण ) हे अगदी स्वाभाविक. *

भेट झाली ती १५ फेब्रुवारी २०२० ला ठाण्याच्या चित्र प्रदर्शनाच्या निमित्ताने. त्या दिवशी लक्षात राहिला तो त्याचा आवाज, हसणे आणि त्याच्या बद्दल त्याच्या संपर्कातील लोकांना वाटणारा भरपुर आदर. ग्रुप वर होणाऱ्या निरनिराळया चर्चा व puzzles मधून जवळीक वाढली आणि नंतर झालं ते होमिओपॅथी वरील चर्चा सत्र, बहुतेकांची भूमिका तेंव्हा प्रेक्षकांची.

तेंव्हा समजलं की त्याने स्वतःवर विषयांचे बंधन ठेवलेले नाही. मात्र त्याचे प्रत्येक मत हे स्वतःच, अर्थात भरपूर आणि सर्वंकष वाचन करून व स्वतःच्या विवेक बुद्धी वर तपासून तयार झालेले. त्याचा विवेकवाद हा अगदी स्वातंत्र्यवीर सावरकरांच्या जवळ जाणारा, विचार काळाच्या पुढे जाणारे त्यामुळे त्याच्याही नशिबी सावरकर आहेतच.

नंतर त्याने मला python ह्या Computer Language ची ओळख करून दिली. १९८९ मध्ये BASIC, C++, Cobol, Fortran.. असल्या भाषा शिकलो होतो पण नंतर मायक्रोसॉफ्ट ऑफिस ने ह्या भाषांना Routine Professional कामातून रद्दबादल केलेलं. त्याच्या कडुन शिकतांना त्याच समजावून सांगण लक्षात राहील. Python मुळे Open Source ह्या प्रकाराचीही ओळख झाली आणि त्याची अथांगता कळली.

त्याच्या Structural Engineering तील काही विशिष्ट वापरा साठी त्याने संगणक प्रणाली विकसित केल्या आहेत. मी आपल्या वयोगटातील कोणीही, व्यावसायिक वापरासाठी Computer language मधे संगणक प्रणाली विकसित केलेली पाहिली नाही. व्यावसायिक कंपन्यांनी हे काम बऱ्यापैकी केलेलं आहे, परिपूर्ण नाही.

*खर तर त्याच्या अन्य अनेक गुणांबद्दल आणि उपलब्धीं बद्दल, लिहिण्या इतपत माहिती मला नाही. *

Our LIT professor once explained, his definitions of Information, Knowledge, Qualification, Learning and Education. Pramod fits to his *definition of education i.e. developing the skills of learning. * With this skill, one can develop mastery in any subject very easily.

खरोखर हुशार आणि विवेकी माणसांमध्ये जो गुण आवर्जून असतो तो म्हणजे *निरागसता आणि निगर्वीपणा, तो प्रमोद मध्ये भरपूर आहे, * त्यामुळे * त्याच्या संपर्कात असतांना भारलेपण येत नाही. *

त्याच्या कडुन डाॅ. ऊत्तरा च्या YouTube post बद्दल कळल. डा. ऊत्तराचे YouTube वर आंतरराष्ट्रीय राजकारणा संबंधीचे पोस्ट फार समतोल आणि अभ्यासपूर्ण असतात. *एकदम परफेक्ट जोडीदार. * मध्यंतरी बर्मा देशात जी ऊलतापालथ झाली त्याबद्दल पोस्ट केव्हां हे मी विचारल्यावर प्रमोद नी लवकरच link पाठवली. मला वाटत भेटीचा योग लवकरच येईल .

असो, लिहिण्या सारख बरच आहे पण त्यापेक्षाही जास्ती *समजून घेणे बाकी आहे. *

प्रमोद, तू बराच अलिप्त आहेस, गूढ आहेस त्यामुळे तू हा ग्रुप तयार केलास तो एक सर्वांनाच सुखद आश्चर्याचा धक्का होता. अर्थात पुढे तू काय करणार हे काहीच सांगता येत नाही. वय बदलत, परिस्थिती बदलते त्याचप्रमाणे विचारही बदलतात आणि कधीतरी आपले विचार आपणच ठरवतो का असेही प्रश्न पडतात.

मित्रा, स्वतःच्या आयुष्याची दिशा स्वतः ठरवणारे जे थोडे नशीबवान असतात त्यात तू एक आहेस. केंव्हा थांबायचं, कुठे वळायचं हे तू जाणतोस आणि त्याप्रमाणे निर्णय स्वतःच घेतोस. सुखी, समाधानी नक्कीच आहेस. तब्येतीची काळजी घे. मनासारखे आयुष्य जगण्यासाठी तुम्हा दोघांना खूप खूप शुभेच्छा.

विश्वास विद्वंस

विश्वास, छान शब्दांकन ! पम्याचं व्यक्तित्व यथोचित साकारलंस ! राजीव पारखी

प्रमोदच्या नानाविधाधिक पैलुंचे आकलन घडवणारे लिखाण – छानंच विश्वास ! दिनेश

अनेक धन्यवाद विश्वास. तू ठाण्यात येत जात असतोस. आपली भेट काही आठवड्यात होईल अशी आशा करतो. प्रमोद

प्रमोद- १९७५ ते आ.२०१९

पम्या- नोव्हेंबर २०१९ पासुन

This is his ओळख for me

Affectionately called as Ramanujan in School. ९ ते ११ वी There were number of independent small friends circles like any other class. My school memories about pramod are Zero to be very frank except remembering him as genius in science & Maths. Perhaps Popi & Abhyankar were more close to him.

Never knew of Dinesh’s friendship Very recently I came to know his relation with Late Prithviraj After school till 2019 no contact at all so very difficult to pen down any specific memories

Though not in touch I could fetch information about him for 2001 souvenir

Between 2001 to 2019 I used to hear about his professional achievements as structural engineer particularly post earthquakes in Gujarat the services rendered by him to govt.+ other institutions. ते एकुन माझीच छाती अभिमानाने फुलली.

Astonished to know abt his shifting from engineering to paintings ( may be his first love) in late age ( छान मैत्रीण – ref Raju Parkhi ) & achieved success too. Great yaar

One thing I felt like sharing honestly with all & due respect to you

पम्या तुझ्यासारखे intelligent / genius कोणी असु नये. It creates problems for others & may be for you too

It becomes difficult for us to match wavelength with you . We can not debate or argue even Sushil has failedLess said the better about others

Bigger problem is for you also. You can not come down to our level हा हा हा

Anyway will always feel proud of your achievements & wish you all the best to spend future life with first .

I wish you & Uttara long & healthy life

PS: तु नागपूरला माहेरपणाला आल्यावर दोघंही आमच्याकडे जरूर जरूर या. हे देशस्थाचे आमंत्रण आहे स्वाीकार व्हावा

आशुतोष

Ashutosh

Regarding my genius. Frankly it is quite mixed, I am an idiot in different aspects of life. I think my visual memory is below average. I am totally nonplussed when some once close acquaintance recognise me at strange locations after many years. In puzzles I can’t solve simple anagrams or picture language puzzles.

I am also extremely weak in understanding emotions of others. My brashness and insensitivity while writing has hurt many (some of them here).

(The list is quite long.) Pramod

मित्रांनो, प्रमोद ला ह्या आठवड्याचा स्टार म्हणून जो मान मिळाला आहे त्याबद्दल त्याचे हार्दिक अभिनंदन !!!

खरे तर शालेय शिक्षण संपल्यानंतर माझी व प्रमोदची भेट खूप कालावधीने म्हणजे सुमारे ४५ वर्षांनी, गेल्या एक – दिड वर्षापूर्वी, तो नागपूरला आला असताना घडली. परंतु शालेय जीवनातली त्यांच्याबद्दल च्या काही आठवणी अजूनही मनात ताज्या आहेत. पहिली आठवण म्हणजे तो, अरविंद व पोपी मिळून श्री. पेंढारकर व श्री. नांदगावकर सरांना अतिशय कठीण (किंवा अडचणीचे ?) प्रश्न विचारून निरुत्तर करायचे तेंव्हा मला त्यांचे कौतुक वाटायचे (अर्थात माझ्यासारख्याला विचारलेला प्रश्नच कळायचा नाही…तरीही).

दुसरी गोष्ट म्हणजे सुट्टीच्या दिवशी अधुन – मधुन आम्ही (म्हणजे मी, अरविंद, प्रमोद, पोपी वगैरे ) क्रिकेट खेळायला गांधीनगरला जमत होतो. त्यानंतर गेल्या नागपूर भेटीत तसेच ह्या ग्रुपमध्ये मला असे जाणवले की प्रमोद तसाच शांत, मितभाषी, निगर्वी, विज्ञाननिष्ठ व निसर्गप्रेमी आहे. आपल्या तर्कसंगत व अभ्यासपूर्ण विचारांमुळे कोणत्याही चर्चेत त्याला हरविणे कठीण…

अश्या ह्या आपल्या मित्राला व त्याच्या कुटुंबीयांना पुढील आयुष्य असेच आनंदी, समाधानी व निरामय लाभो हीच सदिच्छा…

अविनाश दाणी

Straight from heart transmission Avinash! Class!! Dinesh

धन्यवाद अविनाश,

मला आज पेंढारकर आणि नांदगावकर यांच्या मोकळे पणाचे महत्त्व आज जाणवते. कदाचित आपण त्यांचे पहिले विद्यार्थी असल्यामुळे तयार झालेल्या ममत्वाने ते असेल. पण जुन्या पिढीतील रानडे किंवा सहस्रबुद्धे सरांकडे तो मोकळेपणा जाणवला नाही. हे दोघेही (रानडे, सहस्रबुद्धे) शाळेतील सर्वोत्कृष्ट शिक्षक होते पण या बाबतीत ते कमी असावेत. (एम डी जोशी काय बोलत होते ते शेवटच्या बाकापर्यंत पोचत नसे).

प्रमोद

I do remember Abhyankar’s house in Gandhi nagar. I had gone there once or twice. I happen to be in the same hostel at IIT with Pamya (Hostel 6). We were there for 5 years but Pamya was in a different group. I was into sports but Pamya had different interests. Most fond memories are from high school and with Popi Hatwalne.

Girish साल्पेकर

Dear Pamya, a student of astronomy among many other hobbies is the original star of the group. I remember joining the tricut (popi, pamya, abhyankar) at Abhyankar’s place, the night before our science exhibition initiated by hon. Ektate sir when we were in the 9th or 10th. Probably 10th. I cannot recall the project we were doing but it involved “playing” with acid. We were not getting anywhere and around 10:30pm some one spilled the acid on the floor. As we threw soda on the acid, Arvind’s father unexpectedly walked in for a surprise visit. I am sure many scientific experiments continued amongst them since they were probably only folks who participated in National Science Congress exhibition in Nagpur. We used to occasionally see Pamya in the swimming pool. Then I met him probably in 2005 at his place when both of us happen to be visiting Nagpur. But more memorable was the meeting in his studio in Dec 19, ahead of get together at Sushya’s house. I spent a day at studio where walked me through his art work, which effortlessly transitions from mythology to modern astronomy and displays the deeper relation between seemingly unrelated areas. Of course it requires mastery of both. His use of symbolism and abstract depiction of subject has been applauded by art critics. We grew with the understanding that one can be an artist or a scientist. Pamya has busted that myth and shown them to be two sides of the same coin in his art work. He also shared the details of many other projects for which I felt like doing sastang namaskar. Easily it was one of the highlights of trip to India. I wish Pramod and Sau Uttara many happy returns on their endeavors. नरेंद्र देशपांडे

Thanks narya. I think we met in iit couple of times. I look to you as saviour when you used to save us from onslaught of a dictator (as my group leader).

Pramod

Most of my memories with Pamya are about our debates n conflicts on trivial issues. None being the submissive, the conflicts always used to die with a compromise everyone is correct in his own perceptions. Philosophy was never my subject rather till now I maintain a safe distance from philosophers.

I am and was never a visionary, but since then I was pretty sure this man is not going to live in a stipulated frame of a common man’s lifestyle. I am happy I was not wrong. Some people are never been fully understandable but which is why they are Einsteins

I wish Pamya and his family a very happy life and my best wishes

Hitendra Pande

Thanks hitendra. Through this group I am learning about your new activities. And they are quite pleasant. I am quite happy that your unparallel abilities of creating pun are still flourishing.

Pramod