Sanjay Mankikar

Sanjay Mankikar

संजय माणकीकर

25/07/2021

Welcome Sanjay on the podium. It is your turn to enjoy and as the game has already begun .. to be ready for nartya fun. No Pegasus, no snooping, you have to open out yourself. Everyone will love to know more about you. Enjoy!!!

Vishwas

प्रिय सुह्रदयी मित्रांनो,

सर्व प्रथम पावसाळी अंधारात चमकण्याची संधी मिळाली व काही हितगुज करायला मिळत आहे ह्या बद्दल आनंदी आहे. आता मागे वळून पाहता, थोडी गंमत पण वाटते, परंतु एक गोष्ट कायम लक्षात राहते. ती म्हणजे विधात्याचे आशीर्वाद, त्याला दिलेली प्रयत्नांची जोड व अनेकांचे वेगवेगळ्या वेळी लाभलेले मार्गदर्शन व आशीर्वाद.

माझ्या बद्दल म्हणाल तर, ११वी साठी हडस शाळेत प्रवेश घेईपर्यंत, दर २/३ वर्षांत नवी शाळा, नवीन गाव अनुभवायला मिळत असे. धरमपेठ शाळेत प्रायमरी साठी, मग अकोला, परभणी, अंबेजोगाई, औरंगाबाद व बुलढाणा येथपर्यंत तेव्हा च्या १०वी (SSC) पर्यंत शिक्षण झाले. बुलढाणा येथे १० वी नंतर महाविद्यालयात सायन्स ची सोयच नसल्यामुळे बाहेर पडावे च लागले. सुरुवातीला बहिणीच्या घरी खामला व मग आत्याच्या घरी धंतोलीला रहात असे. बुलढाणा ते नागपूर अंतर सुमारे ४०० km व फक्त वर्षात २ वेळा जाण्याची संधी असे.

वडील शिक्षण विभागात वरिष्ठ असल्याने व PR जोशी व RD म्हसकर सर त्यांचे परिचित असल्याने हडस मध्ये प्रवेश सहजी मिळाला. अनिल ईंगोले सारखी परिस्थिती आली नाही. एकताटे सर सुरूवातीच्या काही दिवसांपासून कायम नाव विचारत असत. त्यांना तेव्हा दिलेले ऊत्तराची (काल सांगितले होते) आठवण शिरीष मुजुमदार ने दीड वर्षांपूर्वी काढली होती. तेव्हा आजूबाजूच्या बाकांवरील आश्चर्य प्रकट करणाऱ्या चेहर्यांचे कारण लवकरच कळले. वडिलांच्या पोझिशन मुळे एकताटे सरांनी बहुतेक बाब पुढे नेली नसावी पण लवकरच त्यांनी मारलेला टोला (आपले वडील Joint Director व आपण हज्जाम) मात्र अपमानित व विद्ध करून गेला. मनाशी खूणगाठ बांधली व परत त्यांना बोलायला जागाच ठेवली नाही. नरेंद्र ने जे म्हटले, त्याचा मागील हे खरे कारण.

८ वी ते १०वी मला शिष्यवृत्ती मिळाली होती, त्यात घरच्या परिस्थिती त उरलेल्या पैशातून तेव्हा Henry Sandoz कंपनी चे घड्याळ घेऊन दिले होते. ते घड्याळ अजूनही माझ्या जवळ आहे.

तूर्तास येथे अल्पविराम. 👍

संजय माणकीकर

चला…..संजय तुझ्या यशस्वी वाटचालीत सुरवातीला माझे नाव तुलनात्मकदृष्ट्या आले…आनंद झाला……सुरवात चौका लावून केली……. हार्दिक अभिनंदन🌹 पुढील वाटचालीस हार्दिक शुभेच्छा व सदिच्छा….तुला व तुझ्या परिवाराला💐💐💐💐💐💐

धन्यवाद🙏

अनिल इंगोले

Our star of this week rose on the horizon, all the way from Buldana, when we were in the11th. The only person with the distinction of doing SSC and HSSC in our class. Although we had his company for only one year, he made quite an impression on Ektate sir as he was good in English. He was one of the few if not the only one who used to wear wrist watch. Which meant (in my mind) he came from a rich family. After leaving Hadas I met him once in Pune around Deccan Gymkhana area around 1984-85. I was with Tatya on a daily चिडीमारी mission. He was his usual ebullient self probably by himself. But he did mention that he is already married and in his words आयत्या बिळावर नागोबा झालो He did explain how but I will let him clarify. Don’t want to steal his thunder. I don’t remember him ever being still. Some part of his body used to be moving all the time. If nothing else then at least mouth will be moving. Dear Sanjay I hope you have slowed down with age. Let us know more about your adventures in life. All the best.

Narendra- USA

संजय आया है अवसर जिसमें

तुम्हारी मेहनत रंग लाई

यू ही बने रहो सफल सितारां

और हम देते रहें बधाई

शाम आकांत

Phase 2:

Post our examinations in 1975, completed B Sc First year at Akola and did well academically to get into Engineering stream. Thoughtfully chose Walchand College of Engineering for admission keeping in mind college record and reputatoon. As it is staying away from house had become an habit. The risk taken worked fabulously. Not only it helped me to become more confident and patient, I could score enough to secure place in toppers list. Got campus placement in M/s Alfa Laval, Pune which became cornerstone of professional career. And eventful 1983, saw me getting engaged to Sharada (knew the family since childhood) on 29/12 & getting married on 22/01/1984. I do remember having met Shirish and Narendra but am unable to recall context of आयत्या बिळावर नागोबा now.

When blessed with daughter, in Nov’85, my fortune went up by leaps and bound. I joined Philips India , Pimpri plant in Materials management. 13 years of career starting as Materials officer terminated in 1997 at Delhi as Regional Manager North. Another short stint with New Holland tractors took me to Ahmadabad as Director Asian Materials group for a US based company. A formal talk and exchange of business cards with a Reliance person, at Dubai airport on way to Mumbai, resulted in joining Reliance Industries , Mumbai in Center of excellence : Western Zone in 2006. This also helped to find a suitable match for my daughter Ketaki ( she is a medical professional) and get her married in December 2008.

Possibly this was silence before storm. When everything seemed sailing smoothly, suddenly I found my job gone at the age of 50. Thanks to recession triggered in 2008. Difficult time loomed large as the recession was there to stay and became more and more harsh.

The lessons leant from past and a quote from Soni sir, I always remembered as inspiration, made my resolve to bounce back stronger. The quote was something like this:

ईस तरह पार की है हमने मंजिले,

गिरकर ऊठे, ऊठकर चले, चलकर बढे

That’s all for now. More about the turnaround in Phase 3. Bye for now. Good night

Sanjay Mankikar

Very interesting. Waiting to read phase 3. Girish

Nicely written, possible precursor to new vocation.

सफ़र में धूप भी होगी..

सफ़र में छाव भी होगी.

Vishwas

Quite a cliffhanger. Waiting for next phase. Pramod

Great Articulation SANJAY! Dinesh

I remember meeting you in Phillips, first time after leaving school. That must have been in 1994 / 95, but I can’t be very sure. I was in Pune from 1993 to 1998.

Rajiv Parkhi

Great Articulation Sanjay !! New Holland मधे Martin Smith ला ‘Cock Up’ शब्दाचा innocently अर्थ विचारणारा संजय आठवून गेला दिनेश भृशुंडी

Sanjay ji, congratulations again in phase 2 achievements. The context of your “naagoba”comment at that time as I recall was preceded by this conversation: when we met – we asked if you were also at Gymkhana on cm mission to which you responded by telling you were married. You went on to say that your wife was someone you had known since childhood and that you didn’t need to search for long (like some of us😜) and then you dropped that “nagobaa” line.

Narendra देशपांडे

Phase 3:

अचानक नोकरीला मुकणे हा झटका मोठा होता. योगायोग असा की ज्या दिवशी मी मुलीच्या लग्नानंतर कामावर गेलो त्याच दिवशी हातात नारळ मिळाला. रिलायन्स ने तसे सन्मान पूर्वक वागविले व ३ महिन्यानंतर नोकरी officially संपली.

नंतर सुरू झाला संघर्ष. मंदीमुळे नोकरी बद्दल संधी एकदम कमी झालेल्या होत्या. इंटरव्ह्यू पर्यंत ठीक व्हायचे व पुढे काही केल्या गाडी सरकत नसे. हळूहळू नैराश्य येऊ लागले. अशा वेळी एका MBA college मधे मित्राने project management साठी guest lecturer म्हणून बोलावले. बहुधा ठीक झाले म्हणून त्याने visiting faculty म्हणून येशील का विचारले. वेळ जाईल व फ्रस्ट्रेशन कमी होईल म्हणून मी हो म्हणालो. काही दिवसांनी group college म्हणून विचारणा झाली. त्याच वेळी पुणे येथील गणगे ग्रूप मध्ये ऊत्तराखंड मध्ये नवीन प्लांट साठी system setting & improvement चा प्रोजेक्ट मिळाला व नंतर पुणे येथील पण प्लांटची कामे मिळाली. अशी २/३ आघाडीवर वेळ जात होता. त्या वेळी MBA च्या डायरेक्टर साहेबांनी मला post graduation करण्यासाठी सुचविले व तेव्हा जे नियम होते त्यानुसार मी असोसिएट प्रोफेसर म्हणून कायम स्वरूपी काम करू शकेन. त्यांनी च एका महाविद्यालयात दोन वर्षे कालावधी च्या कोर्स साठी नाव घालायला लावले. ऊपस्थित राहिलेच पाहिजे ही अट पण नव्हती. 2 वर्षानी pg झालो व त्याच वर्षी परत नियम बदलले व PhD कंपल्सरी झाले. परत पूर्वी च्या परिस्थिती त आलो.

पण कुठल्याही प्रकारचे ज्ञान वाया जात नाही. असे च एका आधीच्या सहकारी मित्राने ISO auditor & trainer होण्याची शक्यता का पडताळून बघत नाही असे सुचवले. मी पण एवढे प्रयत्न केले आहेत, एक अजून असा विचार केला. थोडी फार माहिती मिळवली व सर्व प्रथम बेसिक कोर्सला ( ISO 9001) रजिस्टर केले. कोर्स सुरु असताना ट्रेनर सरांशी बोललो तर त्यांनी अजून दोन कोर्स केल्यास फायदा होईल असा सल्ला दिला. बेसिक कोर्स पास झाल्यावर ऊत्साह वाढला व पुढील दोन कोर्स (EMS & OHSAS) साठी DNV ह्या कंपनी त नाव रजिस्टर केले.

योग्य वेळ आली होती बहुतेक,कारण एका कोर्स चे ट्रेनर वेस्टर्न झोनचे हेड होते व त्या कोर्स ला खिशातून पैसे भरून आले ला मी एकटाच होतो व बाकी मंडळी sponsored होती. त्यांनी माझी चौकशी केली व कारण जाणून घेण्याचा प्रयत्न केला. मी पण सरळसरळ बोललो. त्या कोर्स च्या शेवटच्या दिवशी त्यांनी मला थांबवून घेऊन चक्क contract on manday basis ऑफर केला. ही गोष्ट २०१३ च्या शेवटी ची.

पुढील २/३ वर्षे स्वतः ला सेट करण्यात गेली. वेळी थोडी flexibility दाखवून दिली, काही वेळी चाकोरी बाहेर पडून कामे केली. २०१७पासून कंपनी ने मला मंथली रिटेनरशिपवर घेतले. नवीन नवीनक्षेत्रातील पुष्कळ व्यक्तींना भेटण्याची व शिकण्याची संधी मिळते. एकंदरीत आयुष्य परत स्थिर झाले आहे व घरात पण वेळ देता येतो.

Visiting faculty चे काम कमी करत करत आता फक्त पुणे विद्यापीठाच्या MBA college पुरते मर्यादित ठेवले आहे. आठवड्यात एक दिवस संध्याकाळी ३ तास देणे सहज जमते. तसेच syllabus revision कमिटी, project guide चेपण काम करतो व आत्यंतिक समाधान मिळते. थोडी फार समाजसेवा रोटरी क्लब द्वारा करता येते. एकंदरीत ” आल इज वेल” now.

आपणा सर्व मित्रमंडळींचे मन:पूर्वक धन्यवाद व पुढील काळासाठी शुभेच्छा.

Sanjay Mankikar

Hats off Sanjay for fighting spirit to move forward and well narrated the journey. Every person life cycle clock is different but ultimately takes to destination 👍🙏

Shrikant Sagdeo

सकारात्मक विचार म्हणशील, तर शारदा ने माझा जॉब गेल्या वर समजावले:

1. “मुलगी ही घरातील लक्ष्मी असते. ती घरातून गेली ना, म्हणून ह्या गोष्टी घडत असतात.”.

2. नियतीने ठरविले होते की केतकी च्या लग्नाला पैसे अंबानीशेठ कडून येतील. पैसे आले, काम संपले. 😃😃

आता मात्र हसू येते पण मी तिच्या पहिल्या कॉमेंट वर विचार केला होता की लक्ष्मीचे बरोबर आहे पण इतक्या तातडीने प्रयाण केले? 😃😃

संजय माणकीकर

Friends,

I am not formal enough to say thanks to all but am simply awed by the response, appreciation and affection by way of expression and phone calls during the week. It made me feel elated and has left me overwhelmed. Grateful to you all 🙏🙏.

I am passing on the batton to another star SHRIKANT SAGDEO in this galaxy for coming week. 👍

Sanjay Mankikar

“संजय”, .. तावून सुलाखून निघालेलं एक उत्साही उमद व्यक्तिमत्त्व.. आम्ही बरेच वेळा बोलल्या प्रमाणे शाळेतला संजय फार संबंधात नव्हता. आठवणी नक्कीच नाहीत. (विस्मरणशक्ति ची कमाल).

असो, पुणेकरांच भाग्य म्हणुन आशुतोष आणि शंतनू ह्यांनी आम्हाला एकदा (च) एकत्र आणल.

त्यानंतर प्रत्यक्ष भेट corona मुळे होऊ शकली नाही, मात्र ह्या ग्रुप मुळे संजयशी संबंध वाढत राहिला. त्याच्याशी बोलता बोलता हळूहळू तो कळत होता आणि त्याची सकारात्मकता जाणवत होती अर्थात त्यामागची खरी तडफ आणि ताकद आत्ता कळली.

त्याच्या ह्या संघर्षात, वैयक्तिक जीवनात मात्र तो आनंदाचे अनुभव ही घेत होता. तसेच घरच्यांचा पूर्ण पाठींबाही त्याला नेहमीच मिळाला. पत्नी सौ शारदा व सर्वांचेच अभिनंदन.

आता तो पुण्यात असल्याने जास्त संबंध येईल व त्याच्या समाजसेवे बद्दल तसच traveling विषयी जाणून घेता येईल किंवा साथ ही मिळेल. संजय – शारदा, मुलगी डॉक्टर केतकी, जावई पराग आणि नातू प्रत्युश सर्वांना आपल्या सर्वांतर्फे शुभेच्छा.

विश्वास विद्वांस

मनोगत :-

काल श्री. विद्वांस साहेबांचा फोन आला व त्यांनी मी संजय बद्दल लिहावे असे सुचविले. मन एकदम भूतकाळात गेले.

माझे आजोबा व संजयचे वडील एका खात्यात कामाला होते. त्यामुळे कुटुंबातील सर्वांना आपसात ओळखत होते. संजय हा डांबरट पण सरळ मार्गी म्हणून माहितीत होता. पुढे अकोला येथे तो FY BSc ला असताना परत एकदा जवळच रहायला होता. आता फार बदलला नसला तरी तो थोडा महत्वाकांक्षी झालेला वाटला. पुढे तो सांगलीला शिकायला गेला. त्या मुळे नंतर जेव्हा आमच्या लग्नाचा विषय निघाला तेव्हा ‘ अरे वा, सदूची नात ना, ठरले’ असे माझे सासरे म्हणाले व लवकरच मी सौ. माणकीकर झाले.

संजय हा प्रचंड मेहनती व रिस्क घेणारा आहे. ह्या मुळे आमची नोकरी निमित्ताने बरीच भटकंती पण झाली. पैकी दिल्लीत अलका व दिनेश मुळे दिवस खूपच छान गेले. नागपूर ला सुचेता व चितळेसाहेबांची त्यांच्या घरी भेट झाली. चितळे साहेब तर पुण्याच्या घरी पण आले आहेत.

संजय हा अजूनही (😃!!) निर्व्यसनी, ऊत्साही व तल्लख बुद्धी चा आहे. काळाच्या ओघात तो आता बराच शांत पण झालाय. परमेश्वराच्या चरणी श्रद्धा असली तरी त्या जोडीला प्रयत्न हे असलेच पाहिजेत ही त्याची धारणा आहे. रिलायन्स ची नोकरी गेल्यावर तो ५२व्या वर्षी MBA: HR झाला व तावूनसुलाखून बाहेर पडला. त्याचे सध्याचे काम त्याच्या पठडीला एकदम योग्य लाभले आहे. संधी मिळाली की वाचन व जाईल तेथे काय पहाण्यासारखे व ऐतिहासिक बाबी हमखास विचारेलच. रायगडावर तर गाईड ला एका बाजूला घेऊन चुकलेल्या सनावळी नीट सांगत होता.

मुलगी डॉ. केतकी व पराग डोके हे आता आपल्या संसारात स्थिरावले आहेत. नातू प्रत्युष पण संजय ला चांगलाच बिझी ठेवतो. कोरोनाचा अपवाद वगळता गेली १०/११ वर्षे आम्ही दरवर्षी १०/१५ दिवस करत करत बर्यापैकी जग पण पालथे घातले आहे.

हे सर्व मनोगत, मनाने कणखर पण भावनाप्रधान अशा काळाच्या तडाख्याने अष्टपैलू व्यक्तीमत्व झालेल्या संजय मुळे मी व्यक्त करू शकले.

चितळे साहेबांच्या पुढाकाराने हा समूह परत भेटला आहे व आनंदी वातावरणात प्रगती करत आहे. तुम्हाला सर्वांना अनेक शुभेच्छा व धन्यवाद. 🙏🏻

शारदा माणकीकर

एकदम तंतोतंत वर्णन। दिल्लीतले दिवस आठवून गेले. भाबडा डांबरट वर शिक्कामोर्तब!

दिनेश

संजय,

खुप छान लिहिलयस. तुझा संघर्ष तोही आयुष्याच्या असल्या स्थितीत फार कौतुकास्पद. स्वतः च्या संघर्षां बद्दल इतक व्यवस्थित लिहिता येणे हेही कठीण,तुझ्या सकारात्मकतेला खरोखर सलाम.

विश्वास

Big struggle late in life. Fighting spirit को मानना पड़ेगा गिरीश साल्पेकर

My salutations to fighter sanjay mankikar. 👍👏🙏 Sanjay Girdhar

: 👌🙏 संघर्षातून समाधानाकडे अनिल इंगोले

Mrs Sanjay

सुंदर लिहल आहे . दिलखुलासपणे. १ +

संजयने आधीच स्वत:हाबद्दल लिहले होतेच

वाचुन त्याच्याबद्दलचा अभिमान वृद्धिंगत झाला

तुम्हा दोघांना उर्वरित आयुष्याकरिता खुप खुप शुभेच्छा 🌷🌷

ता. क : साहेब म्हणणे टाळता आले असतेतर जास्त आनंद वाटला असता 😀

विश्वास